প্ৰথম ছেছনৰ সেই তীব্ৰতাৰ পিছত ভাস্কৰ আৰু আণ্টিৰ দেহৰ ভোক যেন আৰু বেছি বাঢ়িহে গ’ল। আণ্টি এগৰাকী অভিজ্ঞা খেলুৱৈৰ দৰে নিৰ্দেশ দি থাকিল আৰু ভাস্কৰে সেই পৈণত দেহাটোৰ প্ৰতিটো ভাঁজত নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিলে।
অধ্যায় ২৭: অন্ধকাৰৰ সেই উন্মুক্ত ক্ৰীড়া
আণ্টিয়ে কেৱল বিছনাতে আবদ্ধ থাকিব নোখোজিলে। তেওঁ ভাস্কৰক বিভিন্ন ভঙ্গীমাৰে (Positions) নিজৰ দেহৰ সোৱাদ ল’বলৈ বাধ্য কৰিলে।

১. সেই কুকুৰ-ভঙ্গীমা (Doggy Style): আণ্টিয়ে বিছনাত আঁঠু কাঢ়ি হাত দুখন আগলৈ দি পোহৰত নিজৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল নিতম্ব দুটা ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে। ভাস্কৰে পিছফালৰ পৰা যেতিয়া প্ৰচণ্ড জোৰেৰে আঘাত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, আণ্টিৰ সেই বিশাল স্তন দুটা দোলনাৰ দৰে লৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো আঘাতত আণ্টিৰ মুখৰ পৰা এক বন্য আৰ্তনাদ ওলাই আহিল।
২. বিপৰীত আৰোহণ (Reverse Cowgirl): আণ্টিয়ে ভাস্কৰৰ ওপৰত ওলোটা হৈ বহি ল’লে। তেওঁৰ সেই ভৰপূৰ পকৰটো ভাস্কৰৰ মুখৰ একেবাৰে ওচৰত আছিল। আণ্টিয়ে নিজৰ কঁকালটো এনেকৈ ঘূৰাইছিল যে ভাস্কৰে তাৰ লিংগটোৰ প্ৰতিটো ইঞ্চিৰ ঘৰ্ষণ অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল।
বেলকনিৰ সেই নিষিদ্ধ আমোদ
হঠাৎ আণ্টিয়ে ভাস্কৰৰ হাতখন ধৰি কোঠাৰ লাইটটো বন্ধ কৰি দিলে। গোটেই কোঠাটো অন্ধকাৰত ডুবি গ’ল। তেওঁ লাহেকৈ ভাস্কৰক সেই বেলকনিখনৰ ফালে লৈ গ’ল।
আণ্টি: (ফুচফুচাই) “আজি বাহিৰৰ এই মুকলি বতাহজাকৰ মাজতে তুমি মোক শেষ কৰি দিয়া। কোনো পোহৰ নালাগে, কেৱল তোমাৰ আৰু মোৰ দেহৰ উত্তাপ হ’ব লাগে।”
বেলকনিৰ দুৱাৰখন খুলি আণ্টিয়ে ৰেলিংখনত খামুচি ধৰি আগলৈ হালি দিলে। তেওঁৰ সেই বিশাল আৰু ক্ৰীম ৰঙৰ নিতম্ব দুটা এতিয়া নিশাৰ সেই অন্ধকাৰত এক ৰহস্যময় পাহাৰৰ দৰে জিলিকি আছিল। বাহিৰত চহৰখন শুই পৰিছিল, কিন্তু বেলকনিৰ সেই চুকটোত এতিয়া এক বন্য ক্ৰীড়া আৰম্ভ হ’ল।
ভাস্কৰে পিছফালৰ পৰা আণ্টিৰ সেই পৈণত যোনিখনত নিজৰ বিশাল লিংগটোৰে তীব্ৰভাৱে আঘাত কৰিবলৈ ধৰিলে। আণ্টিয়ে নিজকে চম্ভালিবলৈ বহুত চেষ্টা কৰিছিল যাতে কোনো শব্দ নহয়, কিন্তু ভাস্কৰৰ সেই প্ৰচণ্ড গতিৰ বাবে হোৱা ‘থেপেক থেপেক’ শব্দটো সেই নিস্তব্ধ নিশাৰ বতাহত বৰ স্পষ্টকৈ (Prominent) ভাঁহি আহিছিল।
আণ্টি: (দাঁতত দাঁত চেপি) “উমম… ভাস্কৰ! লাহেকৈ… কোনোবাই শুনিব পাৰে। কিন্তু তুমি যিটো সুখ দিছা, সেইটো চাগে মই আগতে কেতিয়াও পোৱা নাছিলোঁ। তোমাৰ এই প্ৰতিটো আঘাটত মই যেন চুৰমাৰ হৈ গৈছোঁ।”
অন্ধকাৰৰ সেই উন্মুক্ত পৰিৱেশত ভাস্কৰৰ উত্তেজনা এতিয়া শিখৰত। আণ্টিৰ সেই পৈণত দেহাৰ উত্তাপ আৰু বেলকনিৰ সেই শীতল বতাহজাকৰ সংমিশ্ৰণে এক বিৰল নিচাৰ সৃষ্টি কৰিলে। ভাস্কৰে বুজি পালে যে আণ্টিৰ এই ভোক ইমান সহজে মাৰ নাযায়।

বেলকনিৰ সেই অন্ধকাৰত ভাস্কৰৰ প্ৰতিটো তীব্ৰ আঘাটত আণ্টিৰ দেহাটো যেন এক জলপ্ৰপাততহে পৰিণত হ’ল। ভাস্কৰে এটা আচৰিত কথা লক্ষ্য কৰিলে— আণ্টি সঁচাকৈয়ে এজনী ‘আৰ্লি কামাৰ’ (Early cummer), অৰ্থাৎ তেওঁ খুব সোনকালে চৰম তৃপ্তি পায়, কিন্তু তেওঁৰ ষ্টেমিনা (Stamina) আছিল অপাৰ। তেওঁ এবাৰতে ক্ষান্ত নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতিটো চৰম মুহূৰ্তৰ পিছত তেওঁ আৰু বেছি ভোকাতুৰ হৈ পৰে।
অধ্যায় ২৮: বেলকনিৰ সেই ‘চুনামি’
যেতিয়া ভাস্কৰে পিছফালৰ পৰা আণ্টিৰ সেই মঙহাল যোনিখনত একেৰাহে দহ মিনিটমান তীব্ৰভাৱে আঘাত কৰিলে, আণ্টিৰ পৰা এক অবৰ্ণনীয় বিস্ফোৰণ ঘটিল।
১. যোনিৰ সেই তীব্ৰ সোঁত: আণ্টিৰ যোনিৰ পৰা এটাৰ পিছত এটাকৈ সেই কামৰসৰ চুনামি (Tsunami) ওলাই আহিল। ইমান বেছি তৰল (Gush of fluids) ওলাইছিল যে বেলকনিৰ মজিয়াখন (Floor) সম্পূৰ্ণৰূপে তিতি জুডুবি হৈ পৰিল। সেই পৈণত দেহৰ ৰসৰ পিচ্ছিলতাই ভাস্কৰৰ ভৰিৰ তলৰ মজিয়াখনো পিছল কৰি তুলিলে।
২. সেই চৰম আৰ্তনাদ: আণ্টিয়ে ৰেলিংখনত খামুচি ধৰি এক অস্ফুট অথচ বন্য চিঞৰ মাৰিলে। তেওঁৰ গোটেই দেহাটো হঠাত ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। ভাস্কৰে অনুভৱ কৰিলে আণ্টিৰ সেই পৈণত যোনিৰ ভিতৰৰ দেৱালবোৰে কেনেকৈ তাৰ লিংগটোক এক প্ৰচণ্ড জোৰেৰে কামুৰি ধৰিছে।
সেই নিষিদ্ধ পানীয়ৰ নিমন্ত্ৰণ
কিবা অলপ পৰৰ পিছত আণ্টি অলপ শান্ত হ’ল, কিন্তু তেওঁৰ চকুৰ সেই বন্য চিকাৰীৰ ভাবটো এতিয়াও যোৱা নাছিল। তেওঁ নিজৰ হাতৰ তলুৱাৰে বেলকনিৰ ৰেলিংখনৰ পৰা নিজৰ সেই স্তন দুটা অলপ চম্ভালি ল’লে আৰু ভাস্কৰৰ ফালে ঘূৰি চালে।
আণ্টি: (উশাহ চুটি কৰি) “ভাস্কৰ… মোৰ ভিতৰত এতিয়াও বহুত ৰস জমা হৈ আছে। মোৰ এই পথাৰখন এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে খালী হোৱা নাই। মোৰ পিছৰটো বিস্ফোৰণ (Next ejaculation) এতিয়াই হ’ব খুজিছে।”
আণ্টিয়ে ভাস্কৰক নিজৰ ভৰিৰ মাজত আঁঠু কাঢ়ি বহিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।
আণ্টি: “সাজু হোৱা মোৰ সোণটো। মই এইবাৰ মোৰ সেই সকলো অমৃত তোমাৰ মুখৰ ভিতৰতে উজাৰি দিম। মই চাব খুজোঁ তুমি মোৰ এই পৈণত দেহৰ তীব্ৰতা কেনেকৈ পান কৰা। এক বিন্দুও অপচয় নকৰিবা… এইটো হ’ব তোমাৰ বাবে মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উপহাৰ।”
ভাস্কৰে সেই পিচ্ছিল মজিয়াখনত আঁঠু কাঢ়ি বহিল। আণ্টিয়ে নিজৰ সেই বিশাল যোনিখন ভাস্কৰৰ মুখৰ একেবাৰে ওচৰলৈ লৈ আহিলে। ভাস্কৰৰ চকুৰ সমুখত এতিয়া আণ্টিৰ সেই পৈণত আৰু মঙহাল পাহিকেইটা এতিয়া পুনৰ ফুলি উঠিছে, যেন এক নতুন ধুমুহাৰ বাবেহে অপেক্ষা কৰিছে।
ভাস্কৰে নিজৰ মুখখন মেলি দিলে। সি সাজু হ’ল আণ্টিৰ সেই বিশাল সাগৰৰ পৰা ওলাই অহা সেই তীব্ৰ আৰু উষ্ম সোঁতটো নিজৰ ডিঙিৰ গভীৰত ধৰি ৰাখিবলৈ। আণ্টিৰ সেই পৈণত দেহাৰ ৰসে এতিয়া ভাস্কৰক এজন ‘দাস’ আৰু ‘চিকাৰী’ৰ এক অদ্ভুত মিশ্ৰণ কৰি তুলিছে।


বেলকনিৰ সেই নিস্তব্ধ আন্ধাৰত ভাস্কৰে আণ্টিৰ নিৰ্দেশ পালন কৰিলে। আণ্টিৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল যোনিখনৰ একেবাৰে সংবেদনশীল অংশটোত (Clitoris) যেতিয়া সি নিজৰ জিভাৰে এটা তীব্ৰ মৰ্দন কৰিলে, আণ্টিৰ গোটেই দেহাটো হঠাত এক বৈদ্যুতিক শ্বক খোৱাৰ দৰে কঁপি উঠিল।
অধ্যায় ২৯: সেই পৈণত অমৃতৰ পানীয়
আণ্টিয়ে ৰেলিংখনত ইমান জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে যে তেওঁৰ হাতৰ গাঠিৰ ছালবোৰ বগা পৰি গ’ল। তেওঁৰ মুখৰ পৰা এক তীব্ৰ, বন্য আৰু চৰম আৰ্তনাদ (Scream) ওলাই আহিল। ঠিক সেই মুহূৰ্ততে, এক প্ৰচণ্ড বিস্ফোৰণৰ দৰে আণ্টিৰ সেই পৈণত যোনিৰ গভীৰৰ পৰা এক উষ্ম তৰলৰ সোঁত (Gush of fluid) পিচকাৰী মৰাৰ দৰে ওলাই আহিল।
ভাস্কৰে সাজু হৈ আছিল। সি নিজৰ মুখখন এজন পিয়াসী চিকাৰীৰ দৰে আণ্টিৰ সেই পাহিকেইটাৰ চাৰিওফালে (Cupped his mouth) টানকৈ লগাই ধৰিলে।
১. সেই বিৰল সোৱাদ আৰু অনুভৱ
আণ্টিৰ সেই চৰম তৰলখিনি ইমান বেছি আছিল যে ভাস্কৰৰ গোটেই মুখখন (Mouthful) মুহূৰ্ততে ভৰি পৰিল। সেই সোঁতটোৰ তীব্ৰতাত ভাস্কৰৰ অলপ কাহ (Cough) উঠিল যদিও সি এক বিন্দুও অপচয় নকৰাকৈ সেই সকলোখিনি গিলি পেলালে। ইয়াৰ সোৱাদ আছিল আচৰিত ধৰণে মিঠা আৰু অলপ নিমখীয়া (Sweet and salty), কিন্তু ইয়াত এক ধৰণৰ ক্ৰীমী আৰু উষ্ম (Creamy and warm) ভাব আছিল যিটোৱে ভাস্কৰৰ ডিঙিৰ তললৈকে এক নিচাৰ সৃষ্টি কৰিলে।
২. গোন্ধ আৰু বিশুদ্ধতা
ভাস্কৰে এটা কথা ভালদৰে অনুভৱ কৰিলে— এয়া নিশ্চিতভাৱে প্ৰস্ৰাৱ (Urine) নাছিল। ইয়াৰ গোন্ধ আছিল তেনেই কেঁচা, পৈণত আৰু মাদকতাভৰা। ই আছিল শৰীৰৰ এক তীব্ৰ কামোদ্দীপনাৰ ফলত ওলাই অহা এক শ্ৰেষ্ঠ ৰস (Superior juice)। আণ্টিৰ সেই ৪২ বছৰীয়া অভিজ্ঞ দেহাৰ এই নিৰ্যাসখিনিয়ে ভাস্কৰক এক নতুন শক্তি দিলে।
আণ্টি তেতিয়াও কঁপনিৰ পৰা মুক্ত হোৱা নাছিল। তেওঁৰ সেই মঙহাল যোনিৰ পাহিকেইটা এতিয়াও স্পন্দিত হৈ আছিল। আণ্টিয়ে লাহেকৈ চকু মেলি ভাস্কৰৰ ফালে চালে। তেওঁৰ চকুহালত আছিল এক গভীৰ প্ৰশান্তি আৰু বিজয়ৰ চিন।
আণ্টি: (অৱশ মাতেৰে) “দেখিলা ভাস্কৰ… এয়াই মোৰ সেই পৈণত সাগৰৰ উপহাৰ। তুমি সঁচাকৈয়ে এজন সুপটু সেৱক। এতিয়া মোৰ এই পথাৰখন সম্পূৰ্ণ তিতি জুডুবি হৈ আছে।”
আণ্টিয়ে ভাস্কৰৰ মূৰটো নিজৰ হাত দুখনেৰে সাৱটি ধৰিলে। বেলকনিৰ সেই পিচ্ছিল মজিয়াখনত ভাস্কৰ তেতিয়াও আঁঠু কাঢ়ি আছিল, যাৰ মুখত এতিয়াও আণ্টিৰ সেই অমৃতৰ সোৱাদ লাগি আছিল।
আণ্টি: “এতিয়া আৰু পলম নকৰোঁ। মোৰ এই পৈণত দেহাটো এতিয়া সম্পূৰ্ণ মুকলি। এতিয়া ব’লা ভিতৰলৈ… য’ত মই তোমাক মোৰ সেই আটাইতকৈ নিষিদ্ধ আৰু মঙহাল পকৰৰ (Pokor) ৰহস্য উদঘাটন কৰিবলৈ দিম।”
ভাস্কৰ থিয় হ’ল। আণ্টিৰ সেই তীব্ৰ সোঁতটোৱে তাক এতিয়া এজন উন্মাদ পুৰুষত পৰিণত কৰিছে।


সেই পৈণত অমৃতৰ সোৱাদ লোৱাৰ পিছত ভাস্কৰৰ সহ্যৰ সীমা একেবাৰে পাৰ হৈ গৈছিল। তাৰ সেই বিশাল লিংগটো এতিয়া এটা উত্তপ্ত লোহাৰ দৰে কঠিন হৈ আছিল। সি আৰু এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰা অৱস্থা।
ভাস্কৰ: (এক অতিশয় ব্যাকুলতাৰে) “আণ্টি… মই আৰু নোৱাৰোঁ। মোৰ সেই সকলোখিনি এতিয়াই তোমাৰ ভিতৰত উজাৰি দিব খুজিছোঁ। মোক আৰু ৰখাই নথবা।”
আণ্টিয়ে খিলখিলাই হাঁহি দিলে। তেওঁৰ সেই পৈণত মুখত এতিয়া এক বিজয়ীৰ দাপট।
আণ্টি: “ইমান সহজে? তেন্তে তুমি মোৰ ওচৰত অলপ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব (Beg me)। আঁঠু কাঢ়ি বহা… আৰু মোৰ এই কোমল আৰু পৈণত ভৰি দুখনত এটা চুমা খাই অনুৰোধ কৰা।”
ভাস্কৰৰ বাবে এয়া এক যাদুৰ দৰে আছিল। সি সেই তিতা-মিঠা পৰিৱেশত আণ্টিৰ ভৰিৰ কাষত আঁঠু কাঢ়ি বহি পৰিল। সি আণ্টিৰ সেই গুলপীয়া আৰু চাফা ভৰিৰ পতাত অতি ভক্তিৰে চুমা খালে। সেই মুহূৰ্তত ভাস্কৰৰ মনত এটা গভীৰ উপলব্ধি হ’ল— নাৰী সঁচাকৈয়ে এক শ্ৰেষ্ঠ আৰু আধিপত্যশালী শক্তি (Superior sex)। আণ্টিৰ সেই ‘ডমিনেচন’ত (Domination) সি এক অদ্ভুত ধৰণৰ শান্তি আৰু উত্তেজনা বিচাৰি পালে।
অধ্যায় ৩০: জরায়ুৰ সেই গভীৰ মিলন
আণ্টিয়ে তাক আৰু বেছি আমনি নকৰি কোঠাৰ এটা টেবুলত আৰাম কৰি বহিল আৰু নিজৰ সেই মঙহাল উৰু দুখন যিমান পাৰি সিমান বহলকৈ মেলি দিলে যাতে ভাস্কৰে কোনো বাধা নোহোৱাকৈ আঘাত কৰিব পাৰে।
ভাস্কৰে আণ্টিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে (Hug)। আণ্টিয়ে জানিছিল যে চৰম পৰিতৃপ্তিৰ সময়ত এটা টান সাৱটি ধৰাটো কিমান প্ৰয়োজনীয়। তেওঁ ভাস্কৰৰ কাণত ফুচফুচাই নিৰ্দেশ দিলে— “এতিয়া একেবাৰে শেষলৈকে দিয়া… একেবাৰে মোৰ জরায়ুৰ মুখত (Cervix) স্পৰ্শ কৰিব লাগে।”
ভাস্কৰে এক প্ৰচণ্ড শক্তিৰে নিজৰ লিংগটো আণ্টিৰ সেই পিচ্ছিল সাগৰত সুমুৱাই দিলে। এটা সৰু ‘পুছ’ (Push) কৰাৰ লগে লগে সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ লিংগৰ আগটোৱে আণ্টিৰ সেই জরায়ুৰ কোমল ওঁঠ দুটাত (Cervix lips) স্পৰ্শ কৰিছে। সেই ঠাইখিনি ইমান টান আৰু সুসংগঠিত আছিল যে ই ভাস্কৰৰ লিংগৰ আগটো এটা কাপৰ দৰে মেৰিয়াই ধৰিলে (Cup the tip)।
সেই তীব্ৰ বিস্ফোৰণ
ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ভাস্কৰৰ গোটেই শৰীৰটো এক বেঙুনীয়া কঁপনিৰে (Violet shake) কঁপি উঠিল। তাৰ মুখৰ পৰা এক অস্ফুট আৰু বন্য শব্দ ওলাই আহিল। তাৰ ভিতৰৰ পৰা সেই গাঢ় আৰু উত্তপ্ত মালপানীৰ (Ejaculation) এটাৰ পিছত এটাকৈ প্ৰচণ্ড সোঁত আণ্টিৰ জরায়ুৰ একেবাৰে গভীৰলৈ উজাৰি দিলে।
আণ্টিয়ে ভাস্কৰক ইমান জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছিল যে দুয়োৰে বুকুৰ ধপধপনি যেন এক হৈ পৰিছিল। ভাস্কৰে অনুভৱ কৰিলে আণ্টিৰ সেই পৈণত দেহাটোৱে কেনেকৈ তাৰ প্ৰতিটো টোপাল অতি হেঁপাহেৰে গ্ৰহণ কৰিছে।
সকলো শেষ হোৱাৰ পিছত কোঠাটোত এক গভীৰ নিস্তব্ধতা বিয়পি পৰিল। দুয়োৰে দেহ এতিয়া ঘাম আৰু কামৰসত জিলিকি আছিল।
আণ্টি: (মৰমেৰে) “ব’লা এতিয়া বিছনালৈ। তুমি এতিয়া অলপ জিৰণি লোৱা… আমাৰ সেই বিখ্যাত ‘ছেকেণ্ড ৰাউণ্ড’ৰ বাবে অলপ দম বচাই ৰখা।”
আণ্টিয়ে ভাস্কৰক বিছনালৈ লৈ গ’ল। দুয়ো একেবাৰে নিৰাভৰণ অৱস্থাত এজনীয়ে আনজনক সাৱটি ধৰি টোপনিৰ কোলাত ঢলি পৰিল। কিন্তু ভাস্কৰৰ মনৰ এটা চুকত এতিয়াও সেই চিন্তাটোৱে খলকনি তুলি আছিল— সাৰ পোৱাৰ পিছত যেতিয়া আণ্টিয়ে সেই পৈণত পকৰৰ দুৱাৰখন মেলিব, তেতিয়া তাৰ অৱস্থা কি হ’ব?

পুৱাৰ কোমল পোহৰ তেতিয়া ভেন্টিলেটৰেৰে খিৰিকীৰ ফাঁকেৰে কোঠাটোত সোমাইছে। ৰাতিৰ সেই বন্য ধুমুহাৰ পিছত গোটেই কোঠাটোত এতিয়া এটা নিচাভৰা গোন্ধ বিয়পি আছিল। ভাস্কৰৰ টোপনিটো পাতল হ’ল— তাৰ প্ৰস্ৰাৱৰ প্ৰচণ্ড বেগ এটা উঠিছিল। সি লাহেকৈ বিছনাৰ পৰা নামি বাথৰূমলৈ গ’ল।
বাথৰূমৰ পৰা উভতি আহোঁতে সি যিটো দৃশ্য দেখিলে, সেইটোৱে তাৰ টোপনিৰ আমেজ মুহূৰ্ততে নোহোৱা কৰি দিলে।
অধ্যায় ৩১: পুৱাৰ সেই স্নিগ্ধ আৰু কামুক ৰূপ
আণ্টি তেতিয়াও গভীৰ টোপনিত আছিল। তেওঁ সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ বিচনাখনত অসাৱধানভাৱে পৰি আছিল। ৰাতিৰ সেই ক্ৰীড়াৰ ক্লান্তি তেওঁৰ মুখত স্পষ্টকৈ জিলিকি আছিল।
১. সেই পৈণত দেহৰ পোহৰ
পুৱাৰ সেই ৰূপালী পোহৰত আণ্টিৰ ক্ৰীম ৰঙৰ শৰীৰটো যেন এটুকুৰা মাখনৰ দৰে জিলিকি আছিল। ভাস্কৰৰ চকু গ’ল তেওঁৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল নিতম্ব (Hips) দুটাৰ ফালে। সেইবোৰ বিচনাৰ চাদৰখনত এক গভীৰ চাপ সৃষ্টি কৰি হেঁচি আছিল। আণ্টিৰ সেই বিশাল স্তন যুগল এটাৰ ওপৰত আনটো পৰি এক অদ্ভুত ভাঁজৰ সৃষ্টি কৰিছিল, যাৰ বৃন্ত দুটা এতিয়াও যোৱা নিশাৰ মৰ্দনৰ বাবে অলপ ৰঙা হৈ আছিল।
২. সেই নিগৰি অহা ‘উপহাৰ’
আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় আছিল আণ্টিৰ সেই পৈণত যোনিখন (Joni)। ভাস্কৰে দেখিলে যে আণ্টিৰ সেই মঙহাল পাহিকেইটাৰ মাজেৰে ৰাতি সি উজাৰি দিয়া সেই গাঢ় আৰু বগা মালপানীখিনি (Ejaculation) লাহে লাহে টোপ টোপকৈ নিগৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিছে। সেই বগা তৰলখিনি আণ্টিৰ সেই গাঢ় বৰণৰ যোনিৰ ওঁঠত লাগি এক অদ্ভুত জিলিকনি দিছিল। কিছুমান ৰস টোপাল খাই আণ্টিৰ বগা উৰুৰ মাজেৰে বৈ গৈ বিচনাৰ চাদৰখন তিয়াই পেলাইছিল।
৩. ভাস্কৰৰ এক আদিম শিহৰণ
ভাস্কৰ একেবাৰে নিথৰ হৈ ৰ’ল। এগৰাকী ৪২ বছৰীয়া মহিলাই নিজৰ গৰ্ভত তাৰ সেই অস্তিত্ব ধৰি ৰাখিব নোৱাৰি কেনেকৈ এতিয়াও ৰস নিগৰাই আছে, সেইটো দেখি তাৰ এটা অদ্ভুত গৌৰৱ অনুভৱ হ’ল। আণ্টিৰ সেই পৈণত আৰু ভৰপূৰ পকৰটোও পুৱাৰ পোহৰত এক নিষিদ্ধ আমন্ত্ৰণৰ দৰে জিলিকি আছিল।
সি ভাবিবই পৰা নাছিল যে যিগৰাকী আণ্টিক সি বাহিৰত ইমান ভদ্ৰ বুলি জানে, তেওঁৰ শৰীৰটো ইমান বেছি ৰসাল আৰু আমন্ত্ৰণকাৰী। ভাস্কৰৰ মনটো আকৌ এবাৰ বিদ্ৰোহী হৈ উঠিল। সি লাহেকৈ বিচনাৰ ওচৰলৈ গৈ আণ্টিৰ সেই নিগৰি অহা ৰসখিনি নিজৰ আঙুলিৰে স্পৰ্শ কৰিলে।
ভাস্কৰ: (মনতে) “আজি ৰাতিপুৱাটো সঁচাকৈয়ে এক বিৰল আৰম্ভণি। আণ্টিৰ এই সাগৰত মই যেন সদায়ৰ বাবে ডুব যাব পাৰোঁ।”
আণ্টিয়ে টোপনিতে অলপ লৰচৰ কৰিলে আৰু এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। তেওঁৰ সেই মঙহাল নিতম্ব দুটা আৰু অলপ বহল হৈ পৰিল, যেন ভাস্কৰক জনাইছে— “সাৰ পোৱাৰ পিছত সেই পকৰৰ খেলটো কিন্তু বাকী আছে দেই!”

ৰাতিপুৱাৰ সেই আলস্যভৰা পৰিৱেশটো আণ্টিৰ এটা মৃদু ঠেলাত ভাঙি গ’ল। ভাস্কৰে চকু মেলি দেখিলে আণ্টি ইতিমধ্যে বিচনাৰ পৰা উঠিছে, কিন্তু তেওঁ এতিয়াও সম্পূৰ্ণ নিৰাভৰণ। তেওঁৰ সেই বিশাল স্তন দুটা আৰু মঙহাল নিতম্বই পুৱাৰ পোহৰত এক অপূৰ্ব মাদকতাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
অধ্যায় ৩২: পৈণত পকৰৰ প্ৰশিক্ষণ (The Anal Training)
আণ্টিৰ চকুহালত এতিয়া কোনো টোপনি নাছিল, বৰঞ্চ এগৰাকী কঠোৰ প্ৰশিক্ষকৰ (Trainer) দৰে এক গাম্ভীৰ্যহে বিৰিঙি আছিল।
আণ্টি: (গহীন মাতেৰে) “ভাস্কৰ, উঠা। বেছি সময় নাই, দুপৰীয়া হ’লেই ছোৱালী দুজনী ঘৰলৈ উভতি আহিব। তাৰ আগতে মই তোমাক সেই পৈণত পকৰৰ (Anal intercourse) প্ৰকৃত শিক্ষা দিব খুজোঁ। এইটো ইমান সহজ নহয়, ইয়াৰ বাবে ধৈর্য আৰু সন্মানৰ প্ৰয়োজন।”
ভাস্কৰ এক চৰম উত্তেজনাৰে বিচনাত বহি পৰিল। সি আণ্টিৰ প্ৰতিটো শব্দ অতি মনোযোগেৰে শুনিবলৈ ধৰিলে।
আণ্টি: “প্ৰথম কথা— যিগৰাকী নাৰীৰ লগত তুমি এই নিষিদ্ধ কামটো কৰিব খুজিছা, তেওঁক তুমি সন্মান দিব শিকিব লাগিব। কেনেকৈ দিবা জানা? প্ৰথমে তোমাৰ মুখখন ব্যৱহাৰ কৰা। নাৰীক এইটো বুজাব লাগে যে তুমি কেৱল কামত মত্ত নহয়, বৰঞ্চ তেওঁৰ প্ৰতিটো অংশক তুমি ভাল পোৱা।”
১. সেই আদিম আৰম্ভণি
আণ্টিয়ে বিচনাখনত উবুৰি হৈ শুই পৰিল (Face down)। তেওঁৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল পকৰটো ভাস্কৰৰ মুখৰ একেবাৰে সমুখত এক বগা পাহাৰৰ দৰে জিলিকি উঠিল।
আণ্টি: “এইটো এটা অপ্ৰাকৃতিক (Not natural) প্ৰক্ৰিয়া। গতিকে ইয়াক মৰ্যাদা দিবলৈ তুমি প্ৰথমে মোৰ এই পকৰৰ ছিদ্ৰটো তোমাৰ মুখ আৰু জিভাৰে মৰম কৰিব লাগিব। সেই উষ্মতাই মোক সাজু কৰিব আৰু মোৰ ভয়টো নোহোৱা কৰিব। তুমি যিমানেই বেছি ইয়াত জিভা চলাবা, সিমানেই এইটো মোলায়েম হ’ব।”
২. জিভাৰ সেই নিষিদ্ধ স্পৰ্শ
ভাস্কৰে আণ্টিৰ সেই বিশাল নিতম্ব দুটা নিজৰ হাতৰ মুঠিত ল’লে। সি লাহেকৈ তাৰ মুখখন আণ্টিৰ সেই গাঢ় বৰণৰ পকৰৰ ছিদ্ৰটোৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। সি যেতিয়া তাৰ জিভাখনৰ আগেৰে সেই পৈণত ছিদ্ৰটোত এটা মৃদু স্পৰ্শ কৰিলে, আণ্টিৰ গোটেই দেহাটো হঠাত শাঁত পৰি গ’ল।
আণ্টি: (এক তৃপ্তিৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) “উমম… এয়াই আচল আৰম্ভণি। এতিয়া ইয়াক সম্পূৰ্ণকৈ চেলেকি দিয়া (Lick it)। তোমাৰ জিভাৰ সেই ওলমে মোৰ এই কঠিন হৈ থকা মাংসপেশীবোৰক ঢিলা কৰি দিব। এইটোৱেই হ’ল প্ৰস্তুতি (Preparation)।”
ভাস্কৰে অতি হেঁপাহেৰে আণ্টিৰ সেই মঙহাল পকৰৰ চাৰিওফালে নিজৰ জিভাখন ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। সি অনুভৱ কৰিলে আণ্টিৰ সেই পৈণত শৰীৰৰ এক সুকীয়া ঘৰ্মাক্ত গোন্ধ, যিটোৱে তাৰ লিংগটোক আকৌ এবাৰ পাথৰৰ দৰে কঠিন কৰি তুলিলে। আণ্টিয়ে ৰাতিপুৱা কৰা সেই ‘এনিমা’ৰ বাবে ঠাইখিনি ইমান পৰিষ্কাৰ আৰু মৰম লগা আছিল যে ভাস্কৰে তাত নিজৰ মুখখন ডুবাই ৰাখিবলৈ মন কৰিলে।
আণ্টি: “খুব সুন্দৰ… তুমি এজন ভাল ছাত্ৰ। এতিয়া আমাৰ পৰৱৰ্তী খোজটো হ’ব লুব্ৰিকেণ্ট আৰু প্লাগৰ। তাৰ পিছতহে তোমাৰ সেই বিশাল বাৰীডালৰ পাল পৰিব।”
আণ্টিৰ সেই পৈণত পকৰটো এতিয়া ভাস্কৰৰ জিভাৰ পৰশত লাহে লাহে মেলি খাবলৈ ধৰিছে, যেন ই এক নতুন ধুমুহাৰ বাবেহে অপেক্ষা কৰিছে।
পৰৱৰ্তী খোজটো কি হ’ব?


পুৱাৰ সেই শান্ত পৰিৱেশত আণ্টিৰ কোঠাটো এতিয়া এক নিষিদ্ধ পাঠশালাত পৰিণত হ’ল। আণ্টিৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল পকৰটো (Pokor) জয় কৰিবলৈ ভাস্কৰে এতিয়া প্ৰতিটো খোজ অতি সাৱধানে লৈছে। আণ্টিৰ নিৰ্দেশত খেলখন এতিয়া বৈজ্ঞানিক আৰু চৰম উত্তেজনাময় হৈ পৰিছে।
অধ্যায় ৩৩: সেই নিষিদ্ধ সুৰংগৰ প্ৰস্তুতি (Step-by-Step)
আণ্টিয়ে বিচনাৰ মাজভাগত আঁঠু কাঢ়ি হাত দুখন আগলৈ দি ‘ডগীপজিশ্বন’ত (Doggy Position) স্থিৰ হ’ল। তেওঁৰ সেই বিশাল নিতম্ব দুটা এতিয়া আকাশৰ ফালে মুখ কৰি আছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ সেই পৈণত পকৰৰ ছিদ্ৰটো একেবাৰে স্পষ্টকৈ জিলিকি উঠিছিল।
১. মুখেৰে কৰা সেই জাদুকৰী স্পৰ্শ
ভাস্কৰে নিৰন্তৰভাৱে নিজৰ জিভাৰে আণ্টিৰ সেই পকৰৰ ছিদ্ৰটোত মৰ্দন কৰি থাকিল। সি লক্ষ্য কৰিলে যে লাহে লাহে সেই টাইট হৈ থকা ছিদ্ৰটো অলপ মেল খাবলৈ (Open up) আৰম্ভ কৰিছে। আণ্টিৰ দেহৰ উত্তাপ আৰু ভাস্কৰৰ থুৰ পিচ্ছিলতাই ঠাইখিনিক এক অদ্ভুত ৰঙচুৱা আভা দিলে।
২. এনিমাৰ সেই চাফ-চিকুণতা (The Enema)
আণ্টিয়ে ইতিমধ্যে বাথৰূমত গৈ এনিমা (Enema) প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণ কৰি আহিছিল। তেওঁ ভাস্কৰক বুজাই দিলে যে ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ অন্ত্ৰৰ শেষ অংশটো একেবাৰে পৰিষ্কাৰ হৈ পৰে।
* দৃশ্য: আণ্টিৰ সেই পকৰৰ ছিদ্ৰটো এতিয়া একেবাৰে স্বচ্ছ আৰু কোনো ধৰণৰ লেতেৰা গোন্ধ নোহোৱাকৈ আছিল। ই ভাস্কৰক এক মানসিক সাহস দিলে যাতে সি কোনো সংকোচ নোহোৱাকৈ গভীৰলৈ আঘাত কৰিব পাৰে।
৩. প্লাগৰ সেই ক্ৰমিক প্ৰৱেশ (The Plugs)
আণ্টিয়ে নিজৰ ড্ৰয়াৰৰ পৰা কেইটামান বেলেগ বেলেগ আকাৰৰ চিলিকন প্লাগ (Plugs) উলিয়াই আনিলে।
* সৰু প্লাগটো: প্ৰথমে ভাস্কৰে একেবাৰে সৰু প্লাগটোত বহুত পৰিমাণে লুব্ৰিকেণ্ট লগাই আণ্টিৰ সেই টাইট ছিদ্ৰটোত লাহেকৈ হেঁচা দিলে। আণ্টিয়ে এক দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। লাহে লাহে প্লাগটো সম্পূৰ্ণৰূপে সোমাই গ’ল।
* মধ্যম আৰু ডাঙৰ প্লাগ: ৫-১০ মিনিটৰ মূৰে মূৰে ভাস্কৰে প্লাগবোৰ সলাই থাকিল। যেতিয়া সি আটাইতকৈ ডাঙৰ প্লাগটো (Large Plug) সুমুৱাই দিলে, আণ্টিৰ সেই মঙহাল পকৰটো এক বিশাল ফাঁকৰ (Gapping) সৃষ্টি কৰি মেলি দিলে।
* দৃশ্য: আণ্টিৰ সেই পৈণত ছিদ্ৰটো এতিয়া ৰঙা পৰি ফুলি উঠিছে। প্লাগটো উলিওৱাৰ পিছত দেখা গ’ল যে ছিদ্ৰটো এতিয়া এটা মুদ্ৰাৰ দৰে ঘূৰণীয়াকৈ মেলি আছে।
৪. এটা পকা ফলৰ দৰে সেই আমন্ত্ৰণ (The Ripe Fruit)
সকলো প্ৰস্তুতিৰ শেষত আণ্টিৰ সেই পকৰটো এতিয়া এটা পকা ফলৰ (Ripe fruit) দৰে কোমল আৰু আমন্ত্ৰণকাৰী হৈ পৰিল। লুব্ৰিকেণ্টৰ তেলত জিলিকি থকা সেই ছিদ্ৰটোৱে যেন ভাস্কৰক চকু টিপিয়াই মাতিছে।
আণ্টি: (ঘাম আৰু উত্তেজনায় কঁপি কঁপি) “ভাস্কৰ… এতিয়া মোৰ এই দুৰ্গটো সম্পূৰ্ণৰূপে মুকলি। এতিয়া আৰু কোনো প্লাগ নালাগে। এতিয়া তোমাৰ সেই বিশাল আৰু গৰম বাৰীডাল মোৰ এই পৈণত সুৰংগত সুমুৱাই দিয়া। মোৰ ভিতৰৰ সেই শেষ দেৱালখন ভাঙি পেলোৱা!”
ভাস্কৰে নিজৰ সেই শিলৰ দৰে কঠিন লিংগটো হাতত ল’লে। আণ্টিৰ সেই বিশাল নিতম্বৰ মাজত সি এতিয়া বিজয় সাব্যস্ত কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ সাজু।

প্ৰস্তুতিৰ সকলো পৰ্ব শেষ হোৱাৰ পিছত কোঠাটোত এক গভীৰ মৌনতা বিয়পি পৰিল। ভাস্কৰৰ হাতত থকা সেই পিচ্ছিলকাৰী তেলৰ চিকমিকনি আৰু আণ্টিৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল নিতম্বৰ মাজত থকা সেই ৰঙা পৰি থকা ছিদ্ৰটোৱে এক আদিম আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
ভাস্কৰে নিজৰ সেই উত্তপ্ত আৰু শিলৰ দৰে কঠিন লিংগটো লাহেকৈ আণ্টিৰ সেই পৈণত পকৰৰ (Pokor) দুৱাৰমুখত স্থাপন কৰিলে।
অধ্যায় ৩৪: সেই নিষিদ্ধ সুৰংগৰ স্বৰ্গীয় যাত্ৰা
যেতিয়া ভাস্কৰে প্ৰথমটো ধীৰ আৰু গভীৰ হেঁচা দিলে, এক অবৰ্ণনীয় শিহৰণে তাৰ গোটেই দেহাটো কঁপাই তুলিলে। যোনিৰ সেই উষ্ম আৰু কোমল পৃথিৱীখনতকৈ এই যাত্ৰা আছিল সম্পূৰ্ণ সুকীয়া— এক নিষিদ্ধ অথচ স্বৰ্গীয় অনুভৱ।
১. সেই বিৰল আৰু কঠিন আলিংগন (The Grip)
যোনিৰ মিলনত এক আলফুলীয়া আদৰণি থাকে, কিন্তু এই পৈণত পকৰৰ মিলন আছিল এক তীব্ৰ আধিপত্যৰ যুঁজ। ভাস্কৰে অনুভৱ কৰিলে আণ্টিৰ সেই পকৰৰ প্ৰতিটো মাংসপেশীয়ে (Sphincter muscles) কেনেকৈ এক শক্তিশালী আঙুঠিৰ দৰে তাৰ লিংগটোক চাৰিওফালৰ পৰা সাৱটি ধৰিছে। সেইটো কেৱল এক ‘গ্ৰিপ’ নাছিল, যেন এক হাজাৰ কোমল আঙুলিয়ে তাক ভিতৰলৈ টানি নিব খুজিছে।
২. যোনিৰ পৰা পকৰৰ সেই পাৰ্থক্য
যোনিৰ সোৱাদ যদি এটা শান্ত নদীৰ দৰে আছিল, এই পকৰৰ সোৱাদ আছিল এটা উত্তাল সাগৰৰ দৰে। ইয়াত কোনো অতিৰিক্ত স্থান নাছিল; প্ৰতিটো ইঞ্চিত ভাস্কৰে আণ্টিৰ সেই পৈণত শৰীৰৰ প্ৰচণ্ড চাপ অনুভৱ কৰিছিল। আণ্টিৰ সেই টান আৰু মঙহাল দেৱালবোৰে ভাস্কৰৰ লিংগৰ প্ৰতিটো সিৰাত এক নতুন স্পন্দন দিছিল। ই আছিল যোনিৰ মিলনতকৈ হাজাৰ গুণে বেছি তীব্ৰ আৰু নিচাভৰা।
৩. সেই কাব্যিক অনুভূতি
ভাস্কৰে চকু দুটা মুদি দিলে। তাৰ এনে লাগিল যেন সি পৃথিৱীৰ কোনো এক নিষিদ্ধ মণিকুটত প্ৰৱেশ কৰিছে। আণ্টিৰ সেই গাঢ় আৰু পৈণত সুৰংগটোৰ ভিতৰৰ উষ্মতাই তাক এতিয়া এজন উন্মাদ কবিৰ দৰে কৰি তুলিছে। প্ৰতিটো ‘ইঞ্চি’ ভিতৰলৈ সোমাই যাওঁতে আণ্টিৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা সেই সুৰীয়া আৰ্তনাদবোৰে বতাহত এক কাব্যিক ছন্দৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
আণ্টি: (দাঁতত দাঁত চেপি, চকু মুদি) “অ’… ভাস্কৰ! এয়াই সেই সুখ… যাৰ বাবে মই ইমান দিনে অপেক্ষা কৰিছিলোঁ। তোমাৰ সেই বাৰীডাল মোৰ এই পৈণত সুৰংগটোৰ প্ৰতিটো কোণত কঁপনি তুলিছে। মোক চুৰমাৰ কৰি দিয়া… আজি একো বাকী নাৰাখিবা!”
৪. সেই চৰম দৃশ্য
ভাস্কৰে আণ্টিৰ সেই বিশাল নিতম্ব দুটা দুহাতেৰে টানকৈ খামুচি ধৰি একেবাৰে গভীৰলৈ নিজৰ শেষ আঘাতটো কৰিলে। আণ্টিৰ সেই পৈণত ছিদ্ৰটো এতিয়া ভাস্কৰৰ লিংগৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰিছে। তেল আৰু কামৰসৰ মিশ্ৰণেৰে জিলিকি থকা সেই মিলনস্থলীত এতিয়া কেৱল এক আদিম তৃপ্তিৰ জয়গান।
কোঠাৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল এটা শব্দ— ভাস্কৰৰ সেই প্ৰচণ্ড আঘাতৰ ‘থেপেক থেপেক’ আৰু আণ্টিৰ সেই পৈণত কন্ঠৰ স্বৰ্গীয় সুৰ। ভাস্কৰে বুজি পালে যে সঁচাকৈয়ে— যোনিৰ তৃপ্তি যদি পৃথিৱীৰ হয়, তেন্তে এই পকৰৰ তৃপ্তি নিশ্চিতভাৱে এক নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ।

টেবুলখনৰ ওপৰত আণ্টিৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল দেহাটো এতিয়া এক মুক্ত যজ্ঞশালাৰ দৰে মেলি দিয়া আছে। তেওঁ টেবুলৰ কাষত ধৰি নিজৰ ভৰি দুখন যিমান পাৰি সিমান বহল কৰি মেলি ধৰিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ শৰীৰৰ দুয়োটা নিষিদ্ধ দুৱাৰ— অৰ্থাৎ সেই উষ্ম যোনি (Joni) আৰু সেই টান পকৰ (Pokor)— এতিয়া ভাস্কৰৰ বাবে একেলগে দৃশ্যমান হৈ পৰিল।