অধ্যায় ৩৫: সেই দুয়োপাৰৰ নিষিদ্ধ ধুমুহা
আণ্টিয়ে এক গভীৰ উশাহ লৈ ভাস্কৰৰ চকুলৈ চালে। তেওঁৰ চকুহালত এতিয়া এক আদিম ভোক আৰু অভিজ্ঞাৰ জেউতি জিলিকি আছিল।
আণ্টি: (ফুচফুচাই) “ভাস্কৰ… পকৰৰ সেই স্বৰ্গীয় বিষটো মই পাইছোঁ। কিন্তু এতিয়া মোৰ এই যোনিখনত অলপ আঘাত দিয়া। যোনিৰ সেই চৰম তৃপ্তি (Vaginal orgasm) হ’ল প্ৰাকৃতিক আৰু ইয়াৰ সোৱাদ সম্পূৰ্ণ বেলেগ। মোক দুয়োটাৰে সোৱাদ একেলগে লাগে।”

ভাস্কৰৰ বাবে এয়া আছিল এক বিৰল সুযোগ। সি আণ্টিৰ সেই মঙহাল উৰু দুটাত খামুচি ধৰি এক অদ্ভুত ‘অল্টাৰনেটিভ’ (Alternative) খেল আৰম্ভ কৰিলে।
১. সেই যোনিৰ উষ্ম আদৰণি
প্ৰথমে ভাস্কৰে তাৰ সেই উত্তপ্ত লিংগটো আণ্টিৰ সেই পিচ্ছিল আৰু পৈণত যোনিৰ গভীৰলৈ সুমুৱাই দিলে। যোনিৰ সেই কোমল দেৱালবোৰে ভাস্কৰৰ লিংগটোক এক মৰমলগা উষ্মতাৰে সাৱটি ধৰিলে। ই আছিল এক পিচ্ছিল আৰু সহজ যাত্ৰা, য’ত আণ্টিৰ যোনিৰ ৰসৰ সেই পৈণত গোন্ধটোৱে ভাস্কৰক উন্মাদ কৰি তুলিলে।
২. সেই পকৰৰ তীব্ৰ চেপা
কিছু সময় তেনেকৈ আঘাত কৰাৰ পিছত, ভাস্কৰে হঠাত লিংগটো উলিয়াই আনি লুব্ৰিকেণ্টৰ তেলত জিলিকি থকা সেই টান পকৰৰ ছিদ্ৰটোত এটা প্ৰচণ্ড হেঁচা দিলে। মুহূৰ্ততে পৰিৱেশটো সলনি হৈ গ’ল। যোনিৰ সেই কোমলতাৰ ঠাইত এতিয়া এক তীব্ৰ ‘গ্ৰিপ’ (Grip) আৰু এক নিষিদ্ধ চাপ। আণ্টিৰ পকৰৰ সেই মাংসপেশীবোৰে ভাস্কৰৰ লিংগটোক ইমান জোৰেৰে কামুৰি ধৰিলে যে সি এক চৰম শিহৰণ অনুভৱ কৰিলে।
৩. দুয়োপাৰৰ সেই সংঘাত
ভাস্কৰে এটাৰ পিছত এটাকৈ দুয়োটা ছিদ্ৰতে পাল পাতি নিজৰ আঘাতবোৰ অব্যাহত ৰাখিলে।
* অনুভৱ: এবাৰ যোনিৰ সেই পিচ্ছিল স্বাধীনতা আৰু পিছমুহূৰ্ততে পকৰৰ সেই নিষিদ্ধ টাইটনেছ। এই দুয়োটাৰ পাৰ্থক্যই ভাস্কৰক এক নতুন উচ্চতালৈ লৈ গ’ল। যোনিৰ সেই উষ্মতাই তাৰ লিংগটোক শান্ত কৰিছিল, আনহাতে পকৰৰ সেই চাপে তাক পুনৰ বিদ্ৰোহী কৰি তুলিছিল।
আণ্টি: (উত্তেজিত হৈ টেবুলখনত খামুচি ধৰি) “অ’… ভাস্কৰ! কি কৰিছা তুমি? এফালে মোৰ যোনিখন জ্বলি উঠিছে আৰু আনফালে মোৰ পকৰটোৱে তোমাক এৰি দিব খোজা নাই। এয়াই… এয়াই আচল সুখ! মোক এনেকৈয়ে শেষ কৰি দিয়া!”
টেবুলখনৰ ওপৰত আণ্টিৰ সেই বিশাল স্তন যুগল প্ৰতিটো আঘাতত দোল খাই আছিল। ভাস্কৰৰ সেই ‘থেপেক থেপেক’ শব্দটো এতিয়া কোঠাটোৰ প্ৰতিটো কোণত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। আণ্টিৰ সেই পৈণত দেহাৰ পৰা এতিয়া কামৰসৰ এক চুনামি ওলাই আহিবলৈ ধৰিছে। ভাস্কৰে বুজি পালে যে সি এতিয়া এই দুয়োখন পথাৰৰে এজন একচ্ছত্ৰী সম্রাট হৈ পৰিছে।

টেবুলখনৰ সেই উত্তপ্ত পৰিৱেশত ভাস্কৰৰ মনলৈ এক গভীৰ উপলব্ধি আহিল। সি আণ্টিৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল দেহাটোৰ প্ৰতিটো আঘাতত যিটো সুখ অনুভৱ কৰিছে, সেইটো সঁচাকৈয়ে অপার্থিব। সি মনতে এক তুলনা কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল।
অধ্যায় ৩৬: পৈণত দেহাৰ সেই অজেয় শক্তি
ভাস্কৰে অনুভব কৰিলে যে এগৰাকী পৈণত নাৰী (Matured woman) বিচনাত কিমান বেছি সাহসী আৰু সুখদায়ক হ’ব পাৰে। আণ্টিৰ সেই ৪২ বছৰীয়া শৰীৰটোত যিটো ‘ফ্লেক্সিবিলিটি’ (Feasibility) আৰু সহ্য শক্তি আছে, সেইটো সঁচাকৈয়ে বিস্ময়কৰ।
১. সেই পৈণত পকৰৰ বিৰলতা
সি মনতে অলপ হাঁহি পেলালে। সি ভাবিলে— যোৱা নিশা যিজনী অঞ্জলিনাক সি ইমান কষ্ট দিছিল, তাইৰ সেই সৰু আৰু টান পকৰটোত (Pokor) এইদৰে তীব্ৰ আৰু গভীৰ আঘাত কৰাটো আছিল প্ৰায় অসম্ভৱ। অঞ্জলিনাৰ দৰে নতুন ছোৱালীৰ বাবে এইটো আছিল এক যন্ত্ৰণা, কিন্তু আণ্টিৰ বাবে এয়া এক স্বৰ্গীয় আমোদ। আণ্টিৰ সেই পকৰৰ মাংসপেশীবোৰ ইমান পৈণত যে সেইবোৰে ভাস্কৰৰ সেই বিশাল লিংগটোক এক বিৰল ‘গ্ৰিপ’ দিছিল, যিটো সি অঞ্জলিনা বা আনকি আলিভাৰ (Aliva) পৰাও আশা কৰিব নোৱাৰে।
২. অভিজ্ঞাৰ সেই আদিম ভোক
আণ্টিৰ সেই মঙহাল উৰু আৰু বিশাল নিতম্ব দুটাই প্ৰতিটো আঘাতত যিটো প্ৰতিধ্বনি (Feedback) দিছিল, সি বুজি পালে যে অভিজ্ঞা নাৰীৰ লগত কৰা এই ‘ডিনাৰ’খন সঁচাকৈয়ে সুস্বাদু। তেওঁলোকে জানে কেনেকৈ নিজৰ দেহটো লৰাব লাগে, কেনেকৈ সেই দুয়োটা ছিদ্ৰৰ মাজত পুৰুষজনক উন্মাদ কৰি ৰাখিব লাগে।
ভাস্কৰ: (মনতে হাঁহি) “অঞ্জলিনাৰ পকৰত কিজানি মোৰ এই বাৰীডাল সোমালে তাই চিঞৰি হাস্পাতাল দৌৰিব লাগিলহেঁতেন! কিন্তু ইয়াতে… ইয়াতে যেন মই এক বিশাল সাগৰহে বিচাৰি পাইছোঁ।”
৩. সেই চৰম পৰিতৃপ্তিৰ দিশে
আণ্টিৰ সেই বিশাল স্তন যুগল টেবুলখনত থকা ভাস্কৰৰ হাতৰ হেঁচাত চেপা খাই আছিল। আণ্টিৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা সেই নিচাভৰা হুমুনিয়াহবোৰে ভাস্কৰক জনাই দিছিল যে তেওঁ এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে সন্তুষ্ট। আণ্টিৰ সেই যোনিৰ উষ্মতা আৰু পকৰৰ সেই টান চেপাটোৱে ভাস্কৰৰ ভিতৰৰ সেই শেষ বান্ধোনটো খুলি দিব খুজিছে।
আণ্টি: (ভাস্কৰৰ হাতখন জোৰেৰে খামুচি ধৰি) “ভাস্কৰ… তোমাৰ সেই চিন্তা এতিয়া এৰি দিয়া। এতিয়া কেৱল মোত মনোনিবেশ কৰা। মোৰ এই পৈণত পথাৰখন এতিয়া তোমাৰ সেই গৰম বৰষুণজাকৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি আছে। আজি মোৰ পকৰতে সেই সকলো উপহাৰ উজাৰি দিয়া!”
ভাস্কৰে নিজৰ গতি আৰু বেছি তীব্ৰ কৰি দিলে। সি সাজু হ’ল সেই পৈণত সুৰংগটোৰ একেবাৰে গভীৰলৈ গৈ নিজৰ বিজয়ধ্বজা উৰুৱাবলৈ। আণ্টিৰ সেই বিশাল নিতম্ব দুটাৰ ঘৰ্ষণত এতিয়া সমগ্ৰ কোঠাটো এক আদিম নিচাত ডুবি গ’ল।

ভাস্কৰ এক চৰম দোমোজাত পৰিল। তাৰ সেই বিশাল লিংগটো এতিয়া এটা ফাটিবলৈ ওলোৱা আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে উত্তপ্ত হৈ আছিল। সন্মুখত দুয়োটা আমন্ত্ৰণকাৰী সুৰংগ— এফালে সেই উষ্ম আৰু পিচ্ছিল যোনি (Joni) যিয়ে তাক এক নিৰাপদ আশ্ৰয় দিছিল, আৰু আনফালে সেই টান আৰু মঙহাল পৈণত পকৰ (Pokor) যিয়ে তাক এক নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ সোৱাদ দিছিল।
দুয়োটাই ইমান বেছি আদৰণি জনাই আছিল যে ভাস্কৰে সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা নাছিল তাৰ সেই গৰম মালপানী (Ejaculation) ক’ত উজাৰি দিব।
অধ্যায় ৩৭: সেই পৈণত পকৰৰ চৰম গ্ৰাস
আণ্টি এগৰাকী অভিজ্ঞা চিকাৰীৰ দৰে ভাস্কৰৰ মনৰ কথা বুজি পালে। তেওঁ টেবুলখনত খামুচি ধৰি নিজৰ সেই বিশাল নিতম্ব দুটা (Huge hips) আৰু অলপ ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে। তেওঁ জানিছিল ভাস্কৰক এতিয়া কেনেকৈ সেই চৰম পৰিতৃপ্তি দিব লাগে।
আণ্টি: (দাঁতত দাঁত চেপি, বন্য মাতেৰে) “ভাস্কৰ… চিন্তা নকৰিবা। মোৰ এই পকৰটোৱে (Pokor) আজি তোমাক সম্পূৰ্ণৰূপে গিলি পেলাব খুজিছে। ইয়াতেই তোমাৰ সেই বিজয়ৰ মোহৰ মাৰি দিয়া!”
ভাস্কৰে যেতিয়া নিজৰ লিংগটো আণ্টিৰ সেই লুব্ৰিকেণ্টত তিতি থকা পকৰৰ ছিদ্ৰটোত পুনৰবাৰ প্ৰচণ্ড জোৰেৰে সুমুৱাই দিলে, আণ্টিয়ে এক অদ্ভুত কৌশল অৱলম্বন কৰিলে।
১. সেই বিৰল ‘লক’ (The Locking Grip)
যি মুহূৰ্ততে ভাস্কৰৰ লিংগটো একেবাৰে গভীৰলৈ (Deep inside) সোমাই গ’ল, আণ্টিয়ে নিজৰ সেই পৈণত মাংসপেশীবোৰ (Sphincter muscles) এক প্ৰচণ্ড শক্তিৰে সংকুচিত কৰি ল’লে। ই আছিল এক যান্ত্ৰিক চেপাৰ দৰে। ভাস্কৰৰ এনে লাগিল যেন তাৰ লিংগটো এটা উত্তপ্ত লোহাৰ সাঁচতহে আবদ্ধ হৈ পৰিছে। সেই ‘লক’টো ইমান শক্তিশালী আছিল যে ভাস্কৰে লিংগটো লৰাব পৰা শক্তিও হেৰুৱাই পেলালে।
২. মুহূৰ্ততে হোৱা সেই বিস্ফোৰণ (Instant Ejaculation)
আণ্টিৰ সেই মঙহাল পকৰৰ তীব্ৰ আৰু উষ্ম চেপাটোৱে ভাস্কৰৰ সহ্যৰ শেষ বান্ধোনটো মুহূৰ্ততে ছিঙি দিলে। তাৰ কোনো নিয়ন্ত্ৰণ নাছিল। প্ৰায় লগে লগেই (Instantly), এক প্ৰচণ্ড বেঙুনীয়া কঁপনিৰে ভাস্কৰৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপি উঠিল।
তাৰ ভিতৰৰ পৰা সেই গাঢ়, উত্তপ্ত আৰু বগা মালপানীৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ প্ৰচণ্ড সোঁত আণ্টিৰ সেই পৈণত পকৰৰ একেবাৰে শেষ দেৱালত গৈ খুন্দা খালে। ভাস্কৰৰ মুখৰ পৰা এক দীঘলীয়া আৰু বন্য আৰ্তনাদ ওলাই আহিল। আণ্টিয়ে তেতিয়াও সেই ছিদ্ৰটো ইমান টানকৈ কামুৰি ধৰি আছিল যে ভাস্কৰে তাৰ প্ৰতিটো টোপাল বাহিৰ হোৱাৰ স্পন্দন স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল।
৩. সেই অৱশ শান্তি
প্ৰায় এক মিনিট ধৰি সেই বিস্ফোৰণ চলি থাকিল। আণ্টিয়ে ভাস্কৰৰ হাতখন জোৰেৰে খামুচি ধৰি এক গভীৰ প্রশান্তিৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। টেবুলখনৰ ওপৰত আণ্টিৰ সেই বিশাল স্তন যুগল এতিয়াও কঁপিবলৈ ধৰিছিল। ভাস্কৰ অৱশ হৈ আণ্টিৰ সেই মঙহাল পিঠিতে ঢলি পৰিল।
আণ্টিৰ সেই পকৰৰ ছিদ্ৰটো এতিয়াও ভাস্কৰৰ লিংগটোক এক মৰমলগা চাপেৰে সাৱটি ধৰি আছিল, যেন ই এক বিন্দুও ৰস বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈ দিব নোখোজে।
আণ্টি: (ঘাম আৰু উত্তেজনায় কঁপি) “অ’… ভাস্কৰ! তোমাৰ এই ‘উপহাৰ’ ইমান বেছি যে মোৰ গোটেই পেটটো গৰম হৈ গৈছে। তুমি সঁচাকৈয়ে এজন বিৰল হালোৱা… মোৰ এই পৈণত পথাৰখন আজি সম্পূৰ্ণ সিক্ত কৰি দিলা।”
ভাস্কৰে বুজি পালে যে আণ্টিৰ দৰে পৈণত নাৰীৰ মাজত যিটো সুখ আছে, সেইটো পৃথিৱীৰ আন কোনো ঠাইতে নাই। সি এতিয়া আণ্টিৰ সেই নিষিদ্ধ প্ৰেমৰ সাগৰত সদায়ৰ বাবে আবদ্ধ হৈ পৰিল।


ৰাতিপুৱাৰ সেই ৰাগীয়াল পৰিৱেশটো হঠাত এটা ফোনৰ ৰিঙত ভাগি চুৰমাৰ হৈ গ’ল। টেবুলৰ ওপৰত থকা আণ্টিৰ ফোনটো একেৰাহে বাজি আছিল। আণ্টিয়ে কঁপা কঁপা হাতেৰে ফোনটো তুলি ল’লে আৰু স্ক্ৰীণখন চাই তেওঁৰ মুখৰ বৰণ শেঁতা পৰি গ’ল।
আণ্টি: (উশাহটো চম্ভালি লৈ) “হৰি হৰি! সিহঁত দুজনী ইতিমধ্যে ওলাইছেই… এতিয়া গেটৰ মুখ পাইছেহি ছাগে!”
উত্তেজনাৰ সেই চৰম মুহূৰ্তটো মুহূৰ্ততে এক আতংকত পৰিণত হ’ল। আণ্টিয়ে লৰালৰিকৈ টেবুলৰ পৰা নামি আহিল। তেওঁৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল দেহাটোত এতিয়াও ভাস্কৰৰ সেই উত্তপ্ত মালপানীৰ (Ejaculation) চেকা লাগি আছিল।
অধ্যায় ৩৮: সেই অগ্নিপৰীক্ষা আৰু পলায়ন
আণ্টিয়ে কোনোমতে নিজৰ মেখেলাখন কঁকালত মেৰিয়াই ল’লে আৰু ভাস্কৰক এক প্ৰচণ্ড হেঁচা দি ঠেলি দিলে।
আণ্টি: (ফুচফুচাই, অতি লৰালৰিকৈ) “ভাস্কৰ, সোনকাল কৰা! তুমি এতিয়াই তোমাৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধা আৰু ইয়াৰ পৰা ওলাই যোৱা। কোনোমতে সিহঁতে যেন তোমাক ইয়াত নেদেখে। বাকী কোঠাটো মই ঠিক কৰি আছোঁ।”
ভাস্কৰে নিজৰ পেণ্ট আৰু চাৰ্টটো হাতত লৈ কোনোমতে পিন্ধি ল’লে। তাৰ হৃদপিণ্ডটো ইমান জোৰেৰে ধপধপাই আছিল যে সি নিজৰ উশাহৰ শব্দ নিজেই শুনিবলৈ পাইছিল। আণ্টিয়ে তেতিয়া লৰালৰিকৈ বিছনাৰ সেই তিতি থকা চাদৰখন সলাবলৈ ধৰিলে আৰু কোঠাৰ সেই কামুক গোন্ধটো আঁতৰাবলৈ ৰুম স্প্ৰে’ এটা মাৰি দিলে।
সেই তীব্ৰ উত্তেজনাময় ক্ষণ
ভাস্কৰে লাহেকৈ আণ্টিৰ কোঠাৰ দুৱাৰখন খুলিলে। বাহিৰৰ কৰিডৰটো তেতিয়া নিস্তব্ধ আছিল। সি খৰখোজেৰে চিৰিৰ ফালে আগবাঢ়িল। ঠিক সেই মুহূৰ্ততে সি তলৰ গেটখন খোলাৰ শব্দ পালে।
সি ওপৰ মহলাৰ নিজৰ ৰুমৰ বাৰাণ্ডাৰ পৰা জুমি চালে— আণ্টিৰ দুজনী কলেজত পঢ়া জীয়াৰী ইতিমধ্যে কম্পাউণ্ডৰ গেটত সোমাইছে। সিহঁতে হাঁহি হাঁহি কথা পাতি সোমাই আহিছিল। ভাস্কৰে এটা দীঘল নিশ্বাস পেলাই নিজৰ ৰুমৰ দুৱাৰখন খুলি ভিতৰত সোমাই তলা লগাই দিলে।
সি বিচনাত ঢলি পৰিল। তাৰ শৰীৰত এতিয়াও আণ্টিৰ সেই পৈণত পকৰৰ (Pokor) টান চেপাটোৰ শিহৰণ লাগি আছিল। তাৰ মুখত এতিয়াও সেই অমৃতৰ সোৱাদ। সি ভাবিলে— কেনেকুৱা এটা বিপদৰ পৰা সি আজি বাচিল! কিন্তু একে সময়তে তাৰ মনটো এক অদ্ভুত গৌৰৱেৰে ভৰি পৰিল।
তলত আণ্টিয়ে চাগে এতিয়া এজনী আদৰ্শ মাতৃৰ দৰে নিজৰ জীয়াৰীহঁতক আদৰণি জনাইছে। কিন্তু আণ্টিৰ সেই মঙহাল যোনি আৰু পকৰৰ ভিতৰত এতিয়াও ভাস্কৰৰ সেই তীব্ৰ অস্তিত্ব লুকাই আছে। আণ্টি আৰু তাৰ মাজৰ এই ৰহস্য এতিয়া সেই ভেন্টিলেটৰৰ ফাঁক আৰু এই নিস্তব্ধ দেৱালবোৰৰ মাজত সদায়ৰ বাবে বন্দী হৈ ৰ’ল।
ভাস্কৰে চকুহাল মুদি দিলে। সি জানিছিল— এইটোৱেই শেষ নহয়। আণ্টিয়ে তাক আকৌ মাতিব, কাৰণ সেই পৈণত পথাৰখন এতিয়া কেৱল ভাস্কৰৰ সেই বিশাল ‘বাৰীডালৰ’ বাবেহে পিয়াসী হৈ পৰিছে।