ব্যৱসায়িক কামখিনিৰ পৰা আজৰি হৈ ভাস্কৰ যেতিয়া নিজৰ ভাড়াঘৰৰ গেটখনত সোমাল, তাৰ মনত তেতিয়া কেৱল অঞ্জলিনাৰ সেই উন্মুক্ত পকৰটোৰ চিন্তা। হাতত এটা দামী লুব্ৰিকেণ্টৰ বটল। কিন্তু চিৰিৰে উঠি যাওঁতেই সি মুখামুখি হ’ল তাৰ ঘৰমালিকনীৰ (Landlady)।

৪১-৪২ বছৰীয়া এগৰাকী বিধবা মহিলা। সমাজত তেওঁৰ বহুত মান-সন্মান, সমাজসেৱিকা হিচাপে তেওঁৰ নাম আছে। তেওঁৰ দুজনী কলেজত পঢ়া জীয়াৰীও আছে। ভাস্কৰে তেওঁক ‘আন্টি’ বুলি মাতে আৰু সদায় সন্মান কৰি চলে।
অধ্যায় ১৭: সমাজসেৱিকাৰ মুখা খোল খালে
আন্টিয়ে বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ আছিল। ভাস্কৰক দেখি তেওঁ এটা ৰহস্যময় আৰু দুষ্টালিভৰা হাঁহি মাৰিলে।
আন্টি: “অ’ ভাস্কৰ, আহিলা? আজি কিন্তু তোমাৰ ৰুমত অলপ বেছি হাল্লা (Noise) হৈছে দেই…”
ভাস্কৰ থমকি ৰ’ল। সি ভাবিলে চাগে বেছি চিঞৰ-বাখৰ হোৱাৰ বাবে আন্টিয়ে গালি দিব খুজিছে। সি অলপ অপ্ৰস্তুত হৈ ক’লে— “চৰি আন্টি, আচলতে বন্ধু এজন আহিছিল…”
আন্টি: (লাহেকৈ ওচৰলৈ আহি) “বন্ধু? নে সেইজনী কোনোবা সৰু ছোৱালী? মই তোমাৰ ৰুমৰ সেই ভেন্টিলেটৰখনৰ (Ventilator) ফাঁকেৰে সকলোবোৰ দেখি আছোঁ ভাস্কৰ… একেবাৰে লাইভ শ্ব’!”
ভাস্কৰৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি কঁপি উঠিল। যিগৰাকী মহিলাক সি ইমান দিনে ভদ্ৰ বুলি জানিছিল, তেওঁ ইমান নিৰ্লজভাৱে এইবোৰ কথা কেনেকৈ ক’ব পাৰিছে? আন্টিৰ চকুহালত এতিয়া এক আদিম ভোক জিলিকি উঠিছে।
আন্টিৰ সেই ভৰপূৰ দেহা
ভাস্কৰে এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে আন্টিৰ শৰীৰটো ভালদৰে নিৰীক্ষণ কৰিলে। তেওঁৰ বয়স বাঢ়িছে যদিও শৰীৰটো একেবাৰে থূপথূপীয়া আৰু ভৰপূৰ (Plump yet curvy)। মেখেলা চাদৰৰ তলেৰে তেওঁৰ সেই বিশাল স্তন যুগল (Large breasts) আৰু পৰিষ্কাৰ কঁকালৰ ভাঁজটো অতিশয় আমন্ত্ৰণকাৰী আছিল। তেওঁৰ সেই সুঠাম নিতম্ব (Large hips) দুটাই মেখেলাখনত এক তীব্ৰ টান সৃষ্টি কৰিছিল।
আন্টি: (একেবাৰে কাষলৈ আহি ফুচফুচাই) “সেইজনী দেখোন বহুত সৰু ছোৱালী যেন লাগিল… আৰু তোমাৰ কায়দাবোৰো কম নহয় দেই! বৰ ভালকৈ সুধিব (Sudan) জানিলা তুমি। সেই আগৰজনী (আলিভা) কি হ’ল? তাইক দেখোন আজিকালি নেদেখোঁ?”
ভাস্কৰ একেবাৰে বাক্যহীন হৈ পৰিল। আন্টিয়ে এতিয়া আৰু একো লুকুৱাই ৰখা নাই।
আন্টি: “ত্ৰিশ বছৰীয়া ল’ৰা হ’লেও তোমাৰ সেই বাৰীডাল (Organ) কিন্তু সঁচাকৈয়ে মোস্তো (Huge) দেই! ভেন্টিলেটৰেৰে চাবলৈ বৰ ভাল লাগিছিল। তুমি চাগে ভাবিবই পৰা নাছিলা তোমাৰ এই আন্টিয়েও ইমান ৰস পায় বুলি?”
আন্টিৰ চকুৰ সেই দুষ্টালি আৰু তেওঁৰ দেহৰ পৰা অহা সেই পৈণত গোন্ধটোৱে ভাস্কৰক এক নতুন উত্তেজনা দিলে। এফালে অঞ্জলিনা বিচনাত লেংটা হৈ পৰি আছে, আৰু আনফালে এতিয়া এই ৪০ বছৰীয়া অভিজ্ঞা মহিলাগৰাকীয়ে তাক বাহিৰতে শাঁত কৰি দিব খুজিছে।
ভাস্কৰ: (নম্ৰভাৱে অথচ উত্তেজিত হৈ) “আন্টি… মই সঁচাকৈয়ে আচৰিত হৈছোঁ। আপুনিও যে এইবোৰ চাই আছিল…”
আন্টি: (ভাস্কৰৰ বাহুত হাত দি) “কি কৰিম কোৱা? বহুত দিন হ’ল কোনোবাই মোৰ এই পথাৰখনত হাল বোৱা নাই। তোমাৰ সেইটো দেখি আজি মোৰো বহুত কিবা-কিবি কৰিবলৈ মন গৈছে।

আন্টিৰ সেই অতিশয় মুকলি আৰু নিৰ্লজ কথাবোৰে ভাস্কৰক একেবাৰে শিল কৰি পেলালে। এগৰাকী ৪২ বছৰীয়া সন্মানীয় মহিলাৰ মুখত এনেকুৱা ‘কেঁচা’ শব্দবোৰ সি কল্পনাও কৰা নাছিল। আন্টিৰ চকুৰ সেই চঞ্চলতাই স্পষ্ট কৰি দিছিল যে তেওঁ কেৱল এজনী দৰ্শক হৈ থাকিব খোজা নাই।
অধ্যায় ১৮: আন্টিৰ সেই পৈণত পৰামৰ্শ
আন্টিয়ে ভাস্কৰৰ হাতত থকা লুব্ৰিকেণ্টৰ বটলটোলৈ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে চালে। তেওঁৰ ওঠত এটা কুটিল আৰু অভিজ্ঞ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল।
আন্টি: “কি হে ভাস্কৰ? আজি ৰাতি দেখোন সেইজনীৰ পকৰ (Pokor) মৰাৰহে প্লেন আছে ন? হা হা!”
ভাস্কৰৰ মুখখন ৰঙা পৰি গ’ল। সি কথমপি ক’লে— “অ’ আন্টি… মানে আমাৰ কথা পাতি থাকোঁতে তেনেকুৱাই কিবা এটা…”
আন্টি: (গম্ভীৰ হৈ) “শুনা ভাস্কৰ, মই ভেন্টিলেটৰেৰে দেখিছোঁ সেইজনী তেনেই সৰু আৰু মিহি ছোৱালী। তোমাৰ সেই মোস্তো বাৰীডাল তাইৰ পকৰত সোমাব জানো? চাবা আকৌ, ৰাতি হাস্পাতাল দৌৰিব লগা নহয় যেন!”
ভাস্কৰ একেবাৰে বাকহীন হৈ ৰ’ল। আন্টিৰ কথাৰ ধৰণটো এজনী অভিজ্ঞা চিকাৰীৰ দৰে আছিল।
আন্টি: “আগতে কেতিয়াবা পকৰ মাৰি পাইছা নে নাই?”
ভাস্কৰ: (লাহেকৈ) “নাই আন্টি… আজি প্ৰথমবাৰ (First time) চেষ্টা কৰিম বুলি ভাবিছোঁ।”
আন্টি: (এটা তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি মাৰি) “তেন্তে মোৰ পৰা এটা ফ্ৰী উপদেশ (Free suggestion) লোৱা। সেইজনীৰ লগত আজি এইটো কাম নকৰিবা। পকৰ মৰাটো ইমান সহজ নহয় যিমান তুমি ইণ্টাৰনেটত দেখা। তাৰ বাবে অলপ ভৰপূৰ আৰু মঙহাল তপিনা (Hips with fat) লাগে—” (আন্টিয়ে নিজৰ বিশাল আৰু থূপথূপীয়া তপিনা দুটাত হাত ফুৰাই ভাস্কৰক ইংগিত দিলে)। “আৰু মূল কথাটো হ’ল প্ৰিপাৰেচন (Preparation)। তুমি এনিমা (Enema), প্লাগ (Plug)— এইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিছা নেকি?”
ভাস্কৰ: “নাই আন্টি… সেইবোৰৰ কথা একো জনাই নাছিলোঁ।”
আন্টি: (খিলখিলাই হাঁহি) “আৰে! তেন্তে তুমি লুব্ৰিকেণ্ট লগাই বাৰীডাল সুমুৱাই দিলেই নহ’ব নহয়! গোটেইখন লেতেৰা হৈ যাব আৰু তাইও বিষত মৰি যাব। মোৰ এডভাচ লোৱা— আজি তাইৰ লগত সেইটো কাম বাদ দিয়া। কেৱল তাইৰ যোনিখনতে চুদা।”
ভাস্কৰৰ মনটো অলপ দমি গ’ল, কিন্তু আন্টিৰ পৰৱৰ্তী কথাকেইটা শুনি তাৰ তেজত যেন এহেজাৰ ভল্টৰ কাৰেণ্টহে পাৰ হৈ গ’ল।
আন্টি: (একেবাৰে কাষলৈ আহি ভাস্কৰৰ কাণত ফুচফুচাই) “দুদিনমান পিছত মই তোমাক সময় দি মাতিম। তেতিয়া আহিবা… মই নিজে শিকাই দিম আচলতে পকৰ কেনেকৈ মাৰিব লাগে। পৈণত পকৰৰ সোৱাদ কেনেকুৱা তুমি তেতিয়াহে গম পাবা।”
আন্টিৰ দেহৰ সেই গৰম উশাহটো ভাস্কৰৰ কাণত লাগিছিল। যোৱাৰ আগতে আন্টিয়ে হঠাত তাইৰ হাতখন আগবঢ়াই ভাস্কৰৰ পেণ্টৰ সেই ফুলি থকা অংশটো (Bulge) জোৰেৰে চেপি ধৰিলে (Squeeze)।
আন্টি: “এতিয়া যোৱা… তোমাৰ ৰাণী ৰৈ আছে। বেছি দিগদাৰ নকৰিবা আকৌ ছোৱালীজনীক। মোৰ বাবে অলপ দম (Stamina) বচাই ৰাখিবা!”
আন্টিয়ে এক বন্য হাঁহি মাৰি নিজৰ কোঠাৰ ফালে খোজ ল’লে। তেওঁৰ মেখেলাৰ তলত লৰি থকা সেই বিশাল নিতম্ব দুটাই ভাস্কৰৰ চকু দুটা যেন মোহি পেলালে। ভাস্কৰ নিজৰ ৰুমৰ দুৱাৰমুখত থিয় হ’ল। সি এতিয়া এক দোমোজাত— এফালে অঞ্জলিনাৰ সেই ‘প্ৰথমবাৰৰ পকৰ’, আৰু আনফালে আন্টিৰ সেই ‘পৈণত পকৰৰ’ আমন্ত্ৰণ।
সি দুৱাৰখন খুলিলে। ভিতৰত অঞ্জলিনা তেতিয়াও বিছনাত লেংটা হৈ ভাস্কৰৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। ভাস্কৰৰ হাতত লুব্ৰিকেণ্টৰ বটলটো আছিল সঁচা, কিন্তু তাৰ মগজুত এতিয়া আন্টিৰ সেই চেপাটো আৰু ভেন্টিলেটৰৰ সেই অদৃশ্য চকুহালহে ঘূৰি আছিল।


ভাস্কৰৰ মগজুত এতিয়া যেন এটা চলন্ত আগ্নেয়গিৰিহে সক্ৰিয় হৈ উঠিছে। যিগৰাকী আন্টিক সি ইমানদিনে ভদ্ৰ আৰু সন্মানীয় বুলি ভাবিছিল, তেওঁৰ সেই ভৰপূৰ আৰু মঙহাল (Plump and curvy) শৰীৰটোৰ আঁৰত ইমান তীব্ৰ কামুকতা লুকাই থাকিব পাৰে, সেইটো তাৰ কল্পনাৰো অগোচৰ আছিল।
অধ্যায় ১৯: অদৃশ্য চকুৰ সেই সাক্ষী
সি মনতে আন্টিৰ সেই বিশাল স্তন যুগল আৰু মেখেলাৰ তলত থকা সেই প্ৰকাণ্ড নিতম্বৰ (Big hips) কথা ভাবিবলৈ ধৰিলে। সি ভাবিলে— আন্টিৰ সেই পৈণত পকৰটো কেনেকুৱা হ’ব? সেইটো চাগে কোনো এক ৰহস্যময় সুৰংগৰ দৰে, যাৰ গভীৰতা জুখিবলৈ ভাস্কৰে এতিয়াও বহুত শিকিব লগীয়া আছে। আন্টি যেন এখন মেলি থোৱা কিতাপ, যাৰ প্ৰতিটো পাতত কেৱল নিষিদ্ধ সোৱাদহে ভৰি আছে।
সি ৰুমৰ ভিতৰত সোমোৱাৰ লগে লগে অঞ্জলিনাই বিচনাৰ পৰাই চকু টিপিয়াই সুধিলে—
অঞ্জলিনা: “কি হ’ল ভাস্কৰ? ইমান দেৰি হ’ল যে? আজি মোৰ পকৰটো (Pokor) মাৰিবা নে নাই?”
ভাস্কৰৰ কাণত এতিয়াও আন্টিৰ সেই সাৱধানবাণীটো বাজি আছিল। সি লগে লগে অঞ্জলিনাক সাৱটি ধৰি তাইৰ কপালত এটা চুমা খালে।
ভাস্কৰ: (মৰমেৰে) “শুনা অঞ্জলিনা, আজি তোমাৰ যিটো অৱস্থা হৈছে, তাতকৈ বেছি কষ্ট মই আজি দিব নোখোজোঁ। পকৰ মৰাটো আমি পাছলৈ ৰাখিম। আজি মই তোমাক এটা নতুন সোৱাদ দিম।”
অঞ্জলিনা: (আচৰিত হৈ) “কি নতুন সোৱাদ?”
ভাস্কৰ: “ইয়াক কোৱা হয় ‘চালাড টচ’ (Salad Toss) বা ‘ৰিম জব’ (Rim job)। মানে মই আজি তোমাৰ সেই পকৰৰ ছিদ্ৰটো কেৱল মোৰ জিভাৰে চাফা কৰি দিম। ইয়াত তুমি কেৱল সুখ পাবা, কোনো বিষ নাই।”
অঞ্জলিনাৰ চকুহাল জিলিকি উঠিল। “হ’ব দিয়া, সেইটো নুবুজিলেও মোৰ এতিয়া আকৌ সেই সুধনিটোৰ বাবে বহুত মন গৈছে। তুমি ভালকৈ এবাৰ সুধি নিদিয়া নেকি?”
ভাস্কৰে এক বন্য হাঁহি মাৰিলে। “তুমি সেইটো চিন্তা কৰিব নালাগে। এইবাৰ মই তোমাৰ সেই যোনিৰ (Joni) একেবাৰে শেষ অংশলৈকে মোৰ সেই সকলো মালপানী ঢালি দিম।”
সেই ৰহস্যময় ছাঁ
খেল আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে ভাস্কৰৰ চকু হঠাৎ ওপৰৰ ভেন্টিলেটৰখনৰ ফালে গ’ল। সি দেখিলে তাত এটা ক’লা ছাঁ (Black shadow) থিয় হৈ আছে। সি বুজি পালে যে আন্টিয়ে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰাখিছে— তেওঁ লাইভ শ্ব’ চাবলৈ সাজু হৈছে। ভাস্কৰে ইচ্ছা কৰিয়েই কোঠাৰ লাইটবোৰ আৰু বেছি উজ্জ্বল (Clearer) কৰি দিলে, যাতে সেই অদৃশ্য ‘দৰ্শক’ গৰাকীয়ে প্ৰতিটো দৃশ্য নিখুঁতকৈ চাব পাৰে।
ভাস্কৰে অঞ্জলিনাক উবুৰি কৰি শুৱাই দিলে। তাইৰ সেই নিৰাভৰণ আৰু শুকুলা পকৰটো লাইটৰ পোহৰত জিলিকি উঠিল। ভাস্কৰে নিজৰ জিভাৰে তাইৰ সেই পকৰৰ ছিদ্ৰটোত ‘চালাড টচ’ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অঞ্জলিনাই এক তীব্ৰ শিহৰণেৰে আৰ্তনাদ কৰি উঠিল।
ভেন্টিলেটৰৰ সিপাৰে থকা আন্টিৰ সেই উষ্ম উশাহ যেন ভাস্কৰে কোঠাৰ ভিতৰতে অনুভৱ কৰিলে। আন্টিয়ে চাগে এতিয়া নিজৰ সেই বিশাল স্তন দুটাত হাত ফুৰাই ফুৰাই ভাস্কৰৰ এই নিপুণতা পৰীক্ষা কৰিছে। ভাস্কৰে আৰু বেছি বন্য হৈ অঞ্জলিনাক নিজৰ দখললৈ লৈ আহিলে।
নিশাৰ সেই শেষৰ আঘাতটো যেতিয়া ভাস্কৰে অঞ্জলিনাৰ যোনিৰ একেবাৰে গভীৰলৈ কৰিলে, তাৰ সেই গৰম মালপানীৰ সোঁতটোৱে অঞ্জলিনাক যেন আকৌ এবাৰ স্বৰ্গীয় তৃপ্তি দিলে। ভেন্টিলেটৰৰ সেই ছাঁটো তেতিয়াও স্থিৰ হৈ আছিল।
অৱশেষত নিশা শেষ হ’ল। অঞ্জলিনা টোপনিৰ কোলাত ঢলি পৰিল। কিন্তু ভাস্কৰৰ চকু তেতিয়াও সেই ভেন্টিলেটৰত। সি জানিছিল যে আচল ‘ডিনাৰ’ৰ নিমন্ত্ৰণটো এতিয়াও বাকী আছে, য’ত আন্টিৰ সেই পৈণত পকৰৰ ৰহস্য সি উদঘাটন কৰিব।