ভিডিঅ’টো শেষ হোৱাৰ পিছত আলিভাৰ পৰা এটা মেছেজ আহিল:
আলিভা: “দেখিলা ভাস্কৰ? এজন আচল পুৰুষ (Real man) কেনেকুৱা হয়? তোমালোকে যিটো সুখ কেতিয়াও কল্পনা কৰিব নোৱাৰা, মই এতিয়া সেই স্বৰ্গীয় সুখত ডুবি আছোঁ। মোৰ সেই নতুন মানুহজন সঁচাকৈয়ে ইমান উদাৰ যে তেওঁ মোক এই মধুৰ স্বাধীনতাখিনি ল’বলৈ দিছে।”

আঘাটৰ সেই তীব্ৰ চিন
ভাস্কৰে ভিডিঅ’টো বাৰে বাৰে ‘জুম’ কৰি চাবলৈ ধৰিলে। সি দেখিলে যে আলিভাৰ সেই উন্নত স্তন যুগলত (Breasts) ক’লা পুৰুষজনৰ দাঁতৰ চিন স্পষ্ট হৈ আছে। কামোৰ খাই তাইৰ সেই অংশবোৰ ৰঙা পৰি ফুলি উঠিছে (Swollen)।
আৰু তাইৰ সেই যোনিখনৰ অৱস্থা আছিল একেবাৰে কৰুণ অথচ কামুক। সি দেখিলে যে যোনিৰ সেই দোঁতটো ইমান বেছি আঘাত পাইছে যে ই সম্পূৰ্ণৰূপে ফুলি উঠিছে। তাৰ মাজৰ পৰা সেই ক’লা পুৰুষজনৰ গাঢ় বগা তৰলখিনি কোনো টুথপেষ্টৰ (Toothpaste) দৰে ক্ৰীমি হৈ ওলাই আহিছে। এয়া আছিল এক অতিশয় তীব্ৰ আৰু আদিম দৃশ্য।
পকৰৰ সেই চৰম অপমান
আলিভাই মেছেজত আৰু কিছুমান গোপন কথা লিখি পঠিয়ালে, যিয়ে ভাস্কৰক আকৌ এবাৰ অপমানিত কৰিলে।
আলিভা: “জানা ভাস্কৰ, সেই ক’লা পুৰুষজনে মোৰ পকৰটো (Pokor) একেবাৰে গিলি পেলাইছিল। যদিও মোৰ মানুহজনে আন কাকো মোৰ পকৰটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিদিয়ে— কাৰণ সেইটো কেৱল তেওঁৰ বাবেহে সংৰক্ষিত— সেইবাবে এই ক’লা চিকাৰীজনে তোমাৰ দৰেই কেৱল নিজৰ মুখখনেৰে মোৰ পকৰটোৰ সোৱাদ লৈছিল। কিন্তু বিশ্বাস কৰা, সেই কামটোত এই পুৰুষজন তোমাতকৈ বহুত বেছি নিপুণ (Superior)। তেওঁৰ জিভাৰ সেই তীব্ৰতাই মোক যিটো সুখ দিলে, সেইটো তোমাৰ বাবে অসম্ভৱ।”
ভাস্কৰৰ বাবে এয়া আছিল এক প্ৰকাণ্ড আঘাট। সি ভাবিবই পৰা নাছিল যে যিটো কাম সি গৌৰৱেৰে কৰিছিল, তাতো কোনোবা এজন বেছি পাৰ্গত হ’ব পাৰে। আলিভাই যেন তাক প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে সোঁৱৰাই দিছিল যে সি এতিয়াও এজন অপৈণত শিশু হৈয়ে আছে।
সি সেই ভিডিঅ’টো চাই চাই নিজৰ লিংগটো হাতত লৈ আকৌ এবাৰ হস্তমৈথুন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আলিভাৰ সেই ফুলি থকা যোনি আৰু সেই বগা টুথপেষ্টৰ দৰে তৰলবোৰৰ দৃশ্যই তাক এক বিৰল নিচা দিলে। সি বুজি পালে যে আলিভাই তাক এতিয়া কেৱল এজন ‘দৰ্শক’ কৰি ৰাখিব বিচাৰে— যিয়ে কেৱল তাইৰ এই বন্য কাহিনীবোৰ শুনি আৰু দেখি উত্তেজিত হৈ থাকিব।
কোঠাটোত আকৌ এবাৰ সেই ‘বিষাক্ত সুবাস’ যেন বিয়পি পৰিল। ভাস্কৰে মেছেজ কৰিলে— “মোক সেই ভিডিঅ’টোৰ বাকী অংশখিনিও লাগে আলিভা… মই চাব খুজিছোঁ সেই ক’লা মানুহজনে তোমাক আৰু কেনেকৈ শেষ কৰিছে।”

আলিভাৰ এই চৰ্তই ভাস্কৰৰ মনত একেলগে লাজ আৰু এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে। তাই যিটো বিচাৰিছে, সেয়া কেৱল এটা ফটো নহয়, সেয়া হ’ল ভাস্কৰৰ সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ।
আলিভাৰ উত্তৰটো আছিল একেবাৰে স্পষ্ট আৰু কঠোৰ:
আলিভা: “ঠিক আছে ভাস্কৰ, মই ভিডিঅ’টো দিম। কিন্তু তাৰ আগতে তোমাৰ এটা কাম কৰিব লাগিব। তুমি তোমাৰ সম্পূৰ্ণ উলংগ (Full body) ফটো এখন মোক পঠিয়াব লাগিব। মনত ৰাখিবা, তুমি আঁঠু কাঢ়ি (Kneel down) বহি থাকিব লাগিব আৰু মই এৰি অহা সেই অন্তৰ্বাসটো (Panty) তোমাৰ মুখত লৈ থাকিব লাগিব। তুমি যদি এইটো কৰিব পাৰা, তেতিয়াহে মই সেই ক’লা চিকাৰীজনৰ সৈতে থকা মোৰ বাকী বন্য দৃশ্যবোৰ তোমাক দেখুৱাম।”
ভাস্কৰৰ সেই চৰম পৰীক্ষা
ভাস্কৰে নিজৰ লিংগটো হাতত লৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। সি ভাবিলে— আলিভাই তাক এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে এজন ‘দাস’ কৰি পেলাইছে। যিজনী আলিভাক সি এসময়ত নিজৰ বুলি ভাবিছিল, তাই এতিয়া তাক নিজৰ ভৰিৰ তলৰ এজন সেৱকৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে। কিন্তু এই অপমানটোৱেই (Humiliation) ভাস্কৰক এক নতুন ধৰণৰ সুখ দিলে।
সি কোঠাটোৰ দুৱাৰখন ভালদৰে বন্ধ কৰিলে। আলমাৰিটো খুলি অতি সাৱধানে আলিভাৰ সেই পুৰণি আৰু ‘স্বৰ্গীয় সুবাস’ থকা অন্তৰ্বাসটো উলিয়াই আনিলে। সি আইনাৰ সন্মুখত থিয় হ’ল।
১. সম্পূৰ্ণ উলংগতা: সি নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো কাপোৰ সোলোকাই পেলালে।
২. সেই নিষিদ্ধ পোজ: আলিভাই কোৱাৰ দৰেই সি মজিয়াত আঁঠু কাঢ়ি বহিল।
৩. সেই অন্তৰ্বাসৰ সোৱাদ: সি আলিভাৰ সেই ‘পেন্তী’টো দুভাজ কৰি নিজৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই ল’লে। সেই কাপোৰখনত এতিয়াও যেন আলিভাৰ সেই ঘৰ্মাক্ত দেহৰ গোন্ধটো লাগি আছিল।
সি নিজৰ ফোনটো ‘টাইমাৰ’ত চেট কৰি সেই অৱস্থাতে এখন ফটো তুলিলে। ফটোখনত তাক এজন নিৰাশ্ৰয় আৰু চৰম উত্তেজিত পশুটোৰ দৰে লাগিছিল— যাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয় হ’ল আলিভাৰ সেই এৰি থৈ যোৱা স্মৃতি।
সি ফটোখন আলিভালৈ পঠিয়াই দিলে আৰু তলত লিখিলে:
“আলিভা… মই তোমাৰ সেই চৰ্ত পূৰণ কৰিলোঁ। এতিয়া মোক সেই ভিডিঅ’টো দিয়া। মই চাব খুজোঁ কেনেকৈ সেই ক’লা মানুহজনে তোমাক বিচনাত শেষ কৰিছে। মই তোমাৰ এই ‘দাসত্ব’ উপভোগ কৰি আছোঁ।”
এতিয়া ভাস্কৰে অপেক্ষা কৰিছে সেই তীব্ৰ আৰু বন্য দৃশ্যবোৰলৈ, যিয়ে তাক একেবাৰে নিঃশেষ কৰি পেলাব।

অলিভাই যিটো ভিডিঅ’ পঠিয়ালে, সেইটো চোৱাৰ পিছত ভাস্কৰৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো শিৰা যেন তেজৰ প্ৰচণ্ড সোঁতত ফাটি যাব খুজিলে। সেইটো কেৱল এটা ভিডিঅ’ নাছিল, সেয়া আছিল এক আদিম আৰু চৰম বন্যতাৰ প্ৰমাণ।
অধ্যায় ১০: ক’লা চিকাৰীৰ সেই বিভীষিকা
ভিডিঅ’টোত সেই ক’লা পুৰুষজনৰ তীব্ৰতা দেখি ভাস্কৰৰ নিজৰ ওপৰতে ঘৃণা উপজিল। যিটো কামত সি নিজকে বহুত নিপুণ (Skilled) বুলি ভাবিছিল, সেইটো যে এতিয়া এজন শিশুৰ ধেমালিৰ দৰে হৈ পৰিছে, সি মৰ্মে মৰ্মে উপলব্ধি কৰিলে।
১. সেই ঘৃণা উপজাবলগীয়া ভোজন (Gross & Intense)
ভিডিঅ’টোৰ এটা দৃশ্যত ভাস্কৰে দেখিলে যে সেই ক’লা মানুহজনৰ জিভাখন আচৰিত ধৰণে দীঘল। সি অলিভাক উবুৰি কৰি শুৱাই লৈ তাইৰ সেই পকৰৰ (Pokor) ছিদ্ৰটোত এটা চিজৰ পেকেটৰ (Cheese packet) পৰা চিজবোৰ ঢালি দিলে। তাৰপিছত সি এজন অতি ভোকাতুৰ চিকাৰীৰ দৰে সেই চিজখিনি নিজৰ জিভাৰে অলিভাৰ পকৰৰ পৰা চেলেকিবলৈ ধৰিলে। দৃশ্যটো চাবলৈ বৰ অস্বস্তিকৰ (Gross) আছিল যদিও ইয়াৰ কামুকতা আছিল অত্যন্ত তীব্ৰ। অলিভাই বিচনাৰ চাদৰখন খামুচি ধৰি এক স্বৰ্গীয় যন্ত্ৰণাত ছটফটাই আছিল।

২. মেচিন গানৰ দৰে সেই প্ৰহাৰ
তাৰপিছত সেই ক’লা দানৱজনে অলিভাক এটা পুতলাৰ দৰে (Tossed like a toy) বিচনাত ইফালে-সিফালে আছাৰিবলৈ ধৰিলে। সি যেতিয়া অলিভাৰ সেই যোনিৰ ভিতৰত নিজৰ বিশাল অংগটোৰে আঘাত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, সেইটো দেখিবলৈ একেবাৰে এটা মেচিন গানৰ (Machine gun) দৰে দ্ৰুত আৰু শক্তিশালী আছিল। অলিভাই ইমান জোৰেৰে চিঞৰিছিল (Screams) যে এটা সময়ত তাইৰ মাতটো একেবাৰে বহি গ’ল (Voice fades)। তাই যেন এতিয়া কেৱল এটা শৰীৰ, যিটো সেই ক’লা মানুহজনে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি ভাঙি-চিঙি চুৰমাৰ কৰিছে।
৩. সেই বিশাল লিংগৰ চৰম গ্ৰাস
আটাইতকৈ আচৰিত দৃশ্যটো আছিল যেতিয়া অলিভাই সেই পুৰুষজনৰ সেই বিশাল আৰু ক’লা লিংগটো সম্পূৰ্ণৰূপে নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ ল’লে। তাইৰ সেই সৰু মুখখনত সেই বিশাল বস্তুটো কেনেকৈ সোমাইছিল, সেইটোৱে ভাস্কৰক একেবাৰে স্তম্ভিত কৰি পেলালে। অলিভাই এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে সেই মানুহজনৰ দাসীত পৰিণত হৈছিল।
সেই ভয়াৱহ ভুল (The Fatal Mistake)
ভিডিঅ’টো চাই থাকোঁতে ভাস্কৰ ইমান উত্তেজিত হৈ আছিল যে সি এটা ডাঙৰ কথা পাহৰি গৈছিল। অলিভাই পঠোৱা ভিডিঅ’টোত সিহঁতৰ মুখবোৰ অস্পষ্ট (Blurry) আছিল, কিন্তু ভাস্কৰে যেতিয়া তাইৰ চৰ্তমতে নিজৰ উলংগ ফটোখন পঠিয়াইছিল, সেইটোত সি নিজৰ মুখখন লুকুৱাবলৈ (Blur) সম্পূৰ্ণ পাহৰি গ’ল।
ফটোখনত ভাস্কৰৰ মুখখন অতি স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল— য’ত সি আঁঠু কাঢ়ি বহি আছিল আৰু অলিভাৰ সেই ‘পেন্তী’টো মুখত লৈ আছিল। এয়া আছিল তাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভুল। সি এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে অলিভাৰ মুঠিত। অলিভাই এতিয়া এই ফটোখনেৰে তাক যিকোনো মুহূৰ্ততে ব্লেকমেইল কৰিব পাৰে বা সমাজৰ আগত তাক লজ্জিত কৰিব পাৰে।
ভাস্কৰৰ তেজ হিম হৈ গ’ল। সি বুজি পালে যে সি কেৱল কামুকতাৰ চিকাৰ হোৱাই নাই, সি এতিয়া এক ভয়ংকৰ ফান্দত পৰিছে। সি মেছেজ কৰিলে— “আলিভা… মই মোৰ মুখখন লুকুৱাবলৈ পাহৰি গ’লোঁ। অনুগ্ৰহ কৰি সেই ফটোখন ডিলিট কৰি দিয়া। মই তোমাৰ ভৰিত ধৰিছোঁ।”
অলিভাই এতিয়াও একো উত্তৰ দিয়া নাই। ফোনৰ পৰা কেৱল এটা নীলা ‘টিক’ (Blue tick) ভাহি আহিল। ভাস্কৰৰ বাবে এতিয়া প্ৰতিটো পল যেন একো একোটা যুগ।


আলিভাৰ উত্তৰটোৱে ভাস্কৰৰ থমকি ৰোৱা হৃদস্পন্দনটো যেন আকৌ এবাৰ সচল কৰি দিলে। তাইৰ মেছেজটো আছিল চুটি কিন্তু আশ্বস্তকাৰী:
আলিভা: “ইমান ভয় নাখাবা ভাস্কৰ। মই ইমানো বেয়া নহয়। আমাৰ মাজত বহুতো ধুনীয়া স্মৃতি আছে, গতিকে মই তোমাক বিপদত নেপেলাওঁ। ফটোখন মোৰ ওচৰতে সুৰক্ষিত থাকিব।”
কিন্তু তাৰ পিছৰ বাক্যটোৱে ভাস্কৰক এক গভীৰ বিপাঙত পেলাই দিলে।
আলিভা: “কিন্তু এটা কথা মনত ৰাখিবা— মোক সঘনাই যোগাযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰিবা। তোমাৰ এই বাৰে বাৰে কৰা মেছেজবোৰে মোক ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত কষ্ট দিয়ে (Hurts her)। এতিয়াৰ পৰা আমাৰ মাজত এক দূৰত্ব থকাটোৱেই মংগল।”
নাৰী চৰিত্ৰৰ সেই ৰহস্যময় সাঁথৰ
ভাস্কৰে একো বুজি পোৱা নাছিল। যিজনী আলিভাই অলপ আগতে তাক এজন দাসৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যিয়ে তাক নিজৰ বন্য যৌনতাৰ ভিডিঅ’ দেখুৱাই থকা-সৰকা কৰিছিল, সেইজনী ছোৱালীয়েই এতিয়া আৱেগিক কথা কৈছে!
সি ভাবিবলৈ ধৰিলে— সকলো মহিলাই জানো এনেকুৱাই? ইমান দ্ৰুতগতিৰে কেনেকৈ সিহঁতৰ মন সলনি হ’ব পাৰে? এফালে চৰম কামুকতা আৰু আনফালে গভীৰ সংবেদনশীলতা। ভাস্কৰৰ মনত এটা ডাঙৰ অনুশোচনা (Regret) জাগিল। সি যদি সময় থাকোঁতে আলিভাক অলপ বেছি ছিৰিয়াছলি ল’লেহেঁতেন, তেন্তে চাগে আজি তাই সেই ক’লা দানৱজনৰ লগত নহয়, তাৰ বাহুৰ মাজত থাকিলহেঁতেন।

অঞ্জলিনাৰ সেই মুকলি দুৱাৰ
ঠিক সেই হতাশাজনক মুহূৰ্ততে আলিভাই তাক এটা নতুন পথ দেখুৱালে।
আলিভা: “তুমি যদি ইমানেই একাকীত্বত ভুগিছা, তেন্তে অঞ্জলিনাৰ লগত যোগাযোগ কৰা। তাইৰ সেই পুৰণি সংগী (Boyfriend) এতিয়া কামৰ বাবে বিদেশত (Abroad) আছে। তাই এতিয়া একেবাৰে অকলে। হয়তো তোমাক তাইৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।”
ভাস্কৰৰ চকুৰ আগত আকৌ এবাৰ অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু, বগা আৰু অতিশয় টান দেহাটো ভাঁহি উঠিল। যোৱাবাৰ সেই নিশা সি অঞ্জলিনাৰ যিটো সোৱাদ পাইছিল, সেইটো আছিল এক পিচ্ছিল আৰু ক্ৰীমি অভিজ্ঞতা। আলিভাৰ এই কঠোৰতাৰ মাজত অঞ্জলিনাৰ সেই খবৰটো যেন এক ফাগুনৰ বতাহৰ দৰে আহিল।
ভাস্কৰৰ মগজুত এতিয়া আকৌ এবাৰ পৰিকল্পনা আৰম্ভ হ’ল। অঞ্জলিনা অকলে আছে, অৰ্থাৎ তাইৰ সেই যোনি আৰু পকৰ এতিয়া কোনো বাধা অবিহনে ভাস্কৰৰ বাবে মুকলি হ’ব পাৰে। আলিভাই দেখুৱাই দিয়া এই নতুন চিকাৰৰ ফালে ভাস্কৰে এতিয়া আগবাঢ়িব খুজিছে।
সি মেছেজ কৰিলে— “ধন্যবাদ আলিভা। মই বুজি পাইছোঁ তুমি কি ক’ব খুজিছা। মই এতিয়াই অঞ্জলিনাক মেছেজ কৰিছোঁ। আশা কৰিছোঁ তাইৰ সেই অকলে থকা নিশা বোৰ মই অলপ হ’লেও উষ্ম কৰি তুলিব পাৰিম।”
আলিভাই আৰু একো উত্তৰ নিদিলে। ভাস্কৰ এতিয়া সাজু হ’ল অঞ্জলিনাৰ সেই শান্ত আৰু গভীৰ সাগৰত আকৌ এবাৰ ডুব দিবলৈ।
অঞ্জলিনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কি হ’ব? তাই কি সঁচাকৈয়ে ভাস্কৰক নিজৰ বিচনালৈ নিমন্ত্ৰণ জনাব? নে তাইৰ মাজতো কোনো নতুন ৰহস্য লুকাই আছে?

আলিভাৰ পৰা পোৱা সেই সংকেতটোৱে ভাস্কৰৰ হতাশ মনটোত পুনৰ আশাৰ বতৰা দিলে। সি আৰু পলম নকৰিলে। ফোনৰ কন্টাক্ট লিষ্টৰ পৰা অঞ্জলিনাৰ নামটো বিচাৰি উলিয়াই সি এটা মেছেজ পঠিয়ালে।
অধ্যায় ১১: অঞ্জলিনাৰ নিস্তব্ধতা ভংগ
ভাস্কৰে অতি কৌশলেৰে অঞ্জলিনাক জোকাবলৈ (Tease) আৰম্ভ কৰিলে। সি লিখিলে— “অঞ্জলিনা, ইমান দিন ক’ত লুকাই আছিলা? মোৰ কিন্তু তোমাৰ সেই টান আৰু ক্ৰীমি দেহাটোৰ কথা এতিয়াও বৰকৈ মনত পৰে। শুনা পাইছোঁ তোমাৰ সেই মানুহজন হেনো এতিয়া বিদেশত (Abroad), গতিকে তুমি চাগে নিশাৰ সেই উষ্মতাবোৰ বহুত মিছ (Miss) কৰিছা। মই কিন্তু তোমাৰ সেই সৰু আৰু কিউট মুখখনে মোৰ ওপৰত যি যাদু কৰিছিল, সেইটো আজিও পাহৰিব পৰা নাই।” অঞ্জলিনাই প্ৰথমে অলপ লাজ কৰিলে যদিও তাইৰ ভিতৰৰ সেই পুৰণি ভোকটো সোনকালেই সাৰ পাই উঠিল। তাইৰ সেই শান্ত মুখাৰ আঁৰত থকা কামুকী নাৰীজনীয়ে উত্তৰ দিলে— “ভাস্কৰ, তুমি সঁচাকৈয়ে বৰ দুষ্ট দেই। তেওঁ যোৱাৰ পৰা মই সঁচাকৈয়ে বৰ অকলে অনুভৱ কৰিছোঁ। মোৰ সেই নিষিদ্ধ ঠাইখিনিত এতিয়া কেৱল এক শূন্যতা।”
সেই নিৰ্লজ আৰু চৰম আলাপ
তাৰপিছত আৰম্ভ হ’ল সিহঁতৰ মাজত এক অতিশয় লেতেৰা আৰু মুকলি কথা-বতৰা (Dirty talks)। দুয়ো ইজনে সিজনক নিজৰ শৰীৰৰ বন্য ফটোবোৰ পঠাবলৈ ধৰিলে। অঞ্জলিনাই নিজৰ সেই শুকুলা আৰু টান যোনিখনৰ এখন অতি ওচৰৰ পৰা তোলা ফটো পঠিয়াই লিখিলে— “ভাস্কৰ, মোৰ ইমান মন গৈছে তুমি আকৌ এবাৰ আহা। তুমি মোৰ পকৰটো (Pokor) চেলেকি চেলেকি খাবানে? মই তোমাৰ সেই গোটেই লিংগটো মোৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ ল’ম আৰু তুমি তোমাৰ সেই সকলো মালপানী মোৰ মুখৰ ভিতৰতে উজাৰি দিবা।” ভাস্কৰে উত্তৰ দিলে— “তুমি কেৱল এবাৰ মোৰ ৰুমলৈ আহাচোন অঞ্জলিনা, মই তোমাক গোটেই দিনটো লেংটা কৰি ৰাখিম আৰু তোমাক এনেকৈ সুধিম (Sudim) যে তুমি খোজ কাঢ়িবলৈও টান পাবা।”
অঞ্জলিনাই এক চৰম ইচ্ছাৰে ক’লে— “ভাস্কৰ, মই কিন্তু কন্দম (Condom) ভাল নাপাওঁ। তুমি একেবাৰে চাফাকৈ (Bareback) সোমাবা, মই পিল (Pill) খাই ল’ম। কিন্তু এটা কথা… তুমি মোৰ সেই পকৰটো মাৰিব পাৰিবানে? মোৰ বয়ফ্ৰেণ্ডে দুবাৰমান চেষ্টা কৰিছিল কিন্তু বৰ বিষ উঠিছিল।” ভাস্কৰে আশ্বাস দি ক’লে— “একো নহয় অঞ্জলিনা, তাৰ বাবে অলপ প্ৰিপাৰেশ্যন (Preparation) লাগে। মই ভিডিঅ’ চাই শিকি লৈছোঁ, কেনেকৈ তেল (Lube) ব্যৱহাৰ কৰি সেই ঠাইখিনি মুকলি কৰিব লাগে। মই কথা দিছোঁ, তোমাৰ সেই সৰু আৰু টান পকৰটো মই এনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিম যে তুমি আগৰ সকলো দুখ পাহৰি যাবা।”
অঞ্জলিনাৰ উত্তৰটোৱে ভাস্কৰৰ তেজত জুই জ্বলাই দিলে। তাই লিখিলে— “অহা শনিবাৰে মই তোমাৰ ওচৰলৈ যাম। সাজু থাকিবা ভাস্কৰ, তোমাৰ সেই বিশাল ‘উপহাৰ’ ল’বলৈ মোৰ সকলো দুৱাৰ মই মেলি দিম।”


শনিবাৰৰ সেই দুপৰীয়াটো আছিল তেনেই নিস্তব্ধ। ভাস্কৰৰ ৰুমৰ ভিতৰত এক অজান উত্তেজনাৰ খুন্দা-খুন্দি লাগি আছিল। সি আগতীয়াকৈয়ে সকলো প্ৰস্তুত কৰি থৈছিল— কোঠাৰ লাইটবোৰ অলপ কমাই দিছিল আৰু এক মৃদু সুগন্ধি স্প্ৰে’ কৰি থৈছিল।
অঞ্জলিনা আহি দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলে। ভাস্কৰে দুৱাৰখন খুলি তাইক এটা চৰ্ত দিলে।
অধ্যায় ১২: অঞ্জলিনাৰ সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ
ভাস্কৰ: (গম্ভীৰ মাতেৰে) অঞ্জলিনা, মোৰ ৰুমত সোমাবলৈ হ’লে এটা নিয়ম মানিব লাগিব। তুমি দুৱাৰমুখতে তোমাৰ সকলো কাপোৰ সোলোোকাব লাগিব। কেৱল তোমাৰ সেই ওখ হিল জোতা (Heels) যোৰ পিন্ধি থাকিব পাৰিবা।
অঞ্জলিনাই এক লাজুকীয়া হাঁহি মাৰি নিজৰ বেগটো একাষত থৈ দিলে। লাহে লাহে তাই নিজৰ কুৰ্তাটো আৰু তাৰ পিছত সকলো অন্তৰ্বাস সোলোোকাই পেলালে। ভাস্কৰৰ চকুৰ সন্মুখত এতিয়া অঞ্জলিনাৰ সেই শুকুলা, সৰু আৰু অতিশয় টান দেহাটো জিলিকি উঠিল। তাইৰ সেই তন্বী শৰীৰটোত কেৱল ওখ হিল জোতাযোৰ আছিল, যিয়ে তাইৰ কঁকালটো আৰু বেছি ভাঁজযুক্ত কৰি তুলিছিল। তাইক দেখিবলৈ একেবাৰে এজনী অপৈণত স্বৰ্গীয়া অপ্সৰাৰ দৰে লাগিছিল।
১. অলংকাৰ আৰু ৰূপৰ খেল
ভাস্কৰে তাইক ভিতৰলৈ মাতি আনিলে। সি বিচাৰিছিল অঞ্জলিনাক আৰু অলপ বেছি কামুক কৰি তুলিবলৈ। সি তাইক বিচনাৰ সমুখত থকা আইনাখনৰ আগত বহুৱালে।
ভাস্কৰ: এতিয়া এই মেক-আপ আৰু অলংকাৰবোৰ (Ornaments) তোমাৰ এই লেংটা দেহাটোত পিন্ধি লোৱা।
অঞ্জলিনাই নিজৰ ডিঙিত এটা চেইন আৰু হাতত খাৰু পিন্ধি ল’লে। তাই যেতিয়া ওঠত সেই গাঢ় ৰঙা লিপষ্টিক সানি ল’লে, তাইৰ সেই নিৰাভৰণ দেহাটোৰ সৈতে গহনাৰ সংমিশ্ৰণটোৱে ভাস্কৰক উন্মাদ কৰি তুলিলে। সি এখন ফিতা লৈ অঞ্জলিনাৰ বুকুৰ জোখ (Chest) আৰু কঁকালৰ জোখ (Hips) ল’বলৈ ধৰিলে। সি মনতে আলিভাৰ সৈতে তুলনা (Compare) কৰি চালে— আলিভা আছিল এজনী শক্তিশালী চিকাৰীৰ দৰে, যাৰ জোখবোৰ আছিল বিশাল। কিন্তু অঞ্জলিনা আছিল তেনেই কোমল আৰু মিহি, যাৰ জোখবোৰ সৰু হ’লেও ইয়াৰ টান (Tight) ভাবটো আছিল অতুলনীয়।
২. সেই পিচ্ছিল আৰু গভীৰ গ্ৰাস
ভাস্কৰে এতিয়া আৰু নিজকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। সি বিচনাখনত আৰাম কৰি বহিল। অঞ্জলিনাই তাৰ ইংগিত বুজি পালে। তাই আঁঠু কাঢ়ি ভাস্কৰৰ ভৰিৰ মাজত বহি পৰিল আৰু ভাস্কৰৰ সেই উত্তেজিত লিংগটো নিজৰ মুখৰ ভিতৰত ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
ভাস্কৰ: (উশাহ চুটি কৰি) ভালকৈ চেলেকি দিয়া (Lick it), একেবাৰে চেপচেপীয়া (Slippery) কৰি দিয়া অঞ্জলিনা।
অঞ্জলিনা সঁচাকৈয়ে এই কামত নিপুণ আছিল। তাইৰ সেই কোমল জিভাৰ পৰশত ভাস্কৰৰ লিংগটো লাহে লাহে লাল আৰু থুইৰে ভিজি গ’ল। তাই সমগ্ৰ বস্তুটো নিজৰ ডিঙিৰ গভীৰলৈ লৈ ল’লে (Engulf), যেন তাই এইটোৱেই ইমান দিনে মিছ কৰি আছিল।
৩. সেই ‘৬৯’ৰ চৰম মাদকতা
তাৰপিছত দুয়ো বিচনাখনত ওলোটা হৈ শুই পৰিল, যাক কামশাস্ত্ৰত ‘৬৯’ পজিচন বুলি কোৱা হয়। ভাস্কৰৰ মুখ আছিল অঞ্জলিনাৰ সেই গুলপীয়া যোনিৰ (Pink Joni) ওপৰত আৰু অঞ্জলিনাৰ মুখ আছিল ভাস্কৰৰ লিংগটোৰ ওপৰত।
ভাস্কৰে অঞ্জলিনাৰ সেই যোনিখনৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। ই আছিল আচৰিত ধৰণে টান (Tight)। আলিভাৰ দৰে ই ইমান প্ৰসাৰিত নাছিল। ভাস্কৰে নিজৰ জিভাখন যোনিৰ দোঁতত সুমুৱাই দিলে। অঞ্জলিনাই যিমানেই জোৰেৰে ভাস্কৰৰ মাল চুষিছিল, ভাস্কৰেও সিমানেই গভীৰভাৱে তাইৰ যোনিখন পান কৰিছিল। কোঠাটোত এতিয়া কেৱল দুটা দেহৰ ঘৰ্মাক্ত গোন্ধ আৰু সেই পিচ্ছিল শব্দবোৰ।
ভাস্কৰে তাইৰ সেই পকৰটো (Pokor) এতিয়াও স্পৰ্শ কৰা নাছিল। সি সেই অংশটোক ‘ৰাতিৰ আহাৰ’ৰ (Dinner) বাবে সাঁচি থৈছিল। সি জানিছিল যে এইবাৰ অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু টান পকৰটোৰ দুৱাৰ সি এনেকৈ খুলিব, যাৰ সোৱাদ অঞ্জলিনাই জীৱনত পাহৰিব নোৱাৰিব।

বিচনাৰ সেই উত্তপ্ত পৰিৱেশত এতিয়া আৰম্ভ হ’ল আচল খেল। ভাস্কৰে অঞ্জলিনাক তলত শুৱাই লৈ তাইৰ সেই সৰু আৰু তন্বী দেহাটোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল। এয়া আছিল ‘মিছনেৰী’ (Missionary) পজিচন। অঞ্জলিনাৰ সেই গুলপীয়া যোনিখন ইতিমধ্যে তাইৰ নিজৰ কামৰসত একেবাৰে চেপচেপীয়া (Slippery) হৈ আছিল।
১৩তম অধ্যায়: সেই তীব্ৰ জোৱাৰ
ভাস্কৰে কোনো পলম নকৰাকৈ নিজৰ লিংগটো অঞ্জলিনাৰ সেই টান দুৱাৰমুখত থৈ এটা প্ৰচণ্ড হেঁচা দিলে। পিচ্ছিল হোৱাৰ বাবে সোমাবলৈ একেবাৰে কষ্ট নহ’ল (Easy entry)। অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু যোনিৰ একেবাৰে গভীৰলৈ (Deep) ভাস্কৰৰ অংগটো সোমাই গ’ল। অঞ্জলিনাই এক তীব্ৰ শিহৰণেৰে চকু দুটা মুদি দিলে— তাইৰ এনে লাগিল যেন ভাস্কৰৰ সেই বিশাল বস্তুটো গৈ একেবাৰে তাইৰ পেটত (Stomach) লাগিছেগৈ।
সেই নিৰ্লজ আৰু বন্য সংলাপ
প্ৰতিটো হেঁচাৰ লগে লগে ভাস্কৰৰ মুখৰ পৰা ওলাই আহিল কিছুমান অতি লেতেৰা আৰু তীব্ৰ গালি-গালাজ, যিয়ে অঞ্জলিনাক আৰু বেছি উত্তেজিত কৰি তুলিলে।
ভাস্কৰ: (এক বন্য উত্তেজনাৰে) চালা, তোৰ এই টাইট গিদাটো আজি সুধি সুধি বহল কৰি দিম। তোৰ সেই বিদিশী বয়ফ্ৰেণ্ডে তোক নুসুধে নেকি কেল্লা? ইমান টাইট কেনেকৈ হৈ আছে?
অঞ্জলিনা: (উশাহ চুটি কৰি) সুদা ভাস্কৰ… ভালকৈ চুদা। একেবাৰে বহল কৰি দিয়া। মই এইটোৱেই বিচাৰিছিলোঁ।
ভাস্কৰ: কোনোবা এদিন তোৰ সেই পালি-পৰা বয়ফ্ৰেণ্ডটোৰ আগতে তোক এনেকৈ সুদিম , সিও চাব লাগে আচলতে কেনেকৈ সুধিব লাগে।
কোঠাটোত এতিয়া কেৱল দুটা উলংগ দেহৰ ঘৰ্ষণৰ সেই ‘থেপেক থেপেক’ শব্দ। ভাস্কৰৰ প্ৰতিটো আঘাতত অঞ্জলিনাৰ কঁকালটো বিছনাৰ পৰা ওপৰলৈ উঠি আহিছিল।
স্তন যুগলৰ ওপৰত সেই প্ৰচণ্ড আঘাত
সুধি থকাৰ মাজতে ভাস্কৰৰ হাত দুখনে অঞ্জলিনাৰ সেই স্তন যুগলত (Breasts) খামুচি ধৰিলে। সি তাইৰ সেই শুকুলা বুকুত নিজৰ দাঁতৰে এটা জোৰকৈ কামোৰ দিলে (Bite)। অঞ্জলিনাই এক তীব্ৰ চিঞৰ (Scream) মাৰি দিলে, কিন্তু সেই চিঞৰত যন্ত্ৰণাৰ সলনি আছিল এক অদ্ভুত সুখ।
অঞ্জলিনাই ভাস্কৰৰ ডিঙিত দুয়োখন হাতেৰে সাৱটি ধৰি তাইৰ এক গোপন ইচ্ছাৰ কথা ক’লে।
অঞ্জলিনা: (ফুচফুচাই) ভাস্কৰ, এটা কথা শুনা… তোমাৰ সেই মালপানী ওলোৱাৰ সময়ত (Ejaculation time) তুমি তোমাৰ সেই বস্তুটো একেবাৰে জোৰেৰে মোৰ একেবাৰে ভিতৰলৈ (Deep inside) ভৰাই দিবা। চাব যাতে তোমাৰ সেই সকলোখিনি মোৰ জৰায়ুৰ একেবাৰে শেষ অংশত পৰেগৈ। মই আজি তোমাৰ সেই তীব্ৰতাটো সম্পূৰ্ণৰূপে মোৰ ভিতৰত ধৰি ৰাখিব খুজিছোঁ।
ভাস্কৰৰ তেজত এতিয়া এক নতুন উন্মাদনা। সি বুজি পালে যে অঞ্জলিনা এতিয়া সম্পূৰ্ণ সাজু। সি নিজৰ গতি আৰু বেছি তীব্ৰ কৰি দিলে। অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু টাইট যোনিখন এতিয়া ভাস্কৰৰ সেই প্ৰচণ্ড আঘাতবোৰৰ বাবে এক ৰণক্ষেত্ৰত পৰিণত হৈছে।



ভাস্কৰৰ সেই মেচিন গানৰ দৰে ধাৰাবাহিক আঘাতবোৰে অঞ্জলিনাক এক চৰম সীমাৰ ফালে লৈ গৈছিল। তাইৰ সেই সৰু আৰু টান যোনিখন এতিয়া কেৱল এক উত্তপ্ত ৰণক্ষেত্ৰ। অঞ্জলিনাৰ উশাহ-নিশাহ ইমান চুটি হৈ আহিছিল যে তাইৰ মুখৰ পৰা কোনো স্পষ্ট শব্দ ওলোৱা নাছিল, কেৱল এটা বন্য আৰ্তনাদহে ভাঁহি আহিছিল।
হঠাৎ এক অদ্ভুত আৰু অভাবনীয় ঘটনা ঘটিল।
অধ্যায় ১৪: সেই তীব্ৰ জলবিস্ফোৰণ (The Squirting)
যতিয়া ভাস্কৰে এটা অতি গভীৰ আৰু জোৰালো ‘প্ৰহাৰ’ কৰিলে, ঠিক সেই মুহূৰ্ততে অঞ্জলিনাৰ গোটেই দেহাটো হঠাত ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। তাইৰ ভৰিৰ আঙুলিবোৰ কোঁচ খাই গ’ল আৰু চকুহাল উলটি যোৱাৰ দৰে হ’ল।
এক অদ্ভুত শব্দৰ সৈতে অঞ্জলিনাৰ সেই যোনিৰ ভিতৰৰ পৰা এক প্ৰচণ্ড পানীৰ সোঁত (Gush of fluid) পিচকাৰী মৰাৰ দৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। এয়া আছিল কামশাস্ত্ৰৰ সেই বিৰল ‘স্কুইৰ্টিং’ (Squirting)। সেই পানীৰ সোঁতটো ইমান তীব্ৰ আছিল যে ই ভাস্কৰৰ পেট আৰু বুকুত ছটিয়াই পৰিল, আনকি বিচনাৰ চাদৰখনো সম্পূৰ্ণৰূপে তিতি জুডুবি হ’ল।
ভাস্কৰ: (চক খাই থমকি ৰৈ) এইটো কি হ’ল অঞ্জলিনা? তুমি দেখোন মোক সম্পূৰ্ণ তিয়াই পেলালা!
অঞ্জলিনাই তেতিয়াও কঁপনিৰ পৰা মুক্ত হোৱা নাছিল। তাইৰ সেই গুলপীয়া যোনিৰ পৰা এতিয়াও টোপ টোপকৈ সেই স্বচ্ছ ৰস নিগৰি আছিল। তাইৰ মুখত আছিল এক স্বৰ্গীয় তৃপ্তিৰ চিন।
অঞ্জলিনা: (অস্ফুট মাতেৰে) অ’ ভাস্কৰ… মই আগতে কেতিয়াও ইমান তীব্ৰতা পোৱা নাছিলোঁ। তুমি মোৰ সেই গোপন অংশটোৰ এনেকুৱা এটা বিন্দুত আঘাত কৰিলা যে মোৰ ভিতৰৰ সকলো বান্ধোন এক মুহূৰ্ততে ফাটি ওলাই আহিল। মোৰ বৰ আচৰিত লাগিছে… মই ভাবিবই পৰা নাছিলোঁ মোৰ দেহৰ পৰা ইমান ‘জুচ’ ওলাব পাৰে।
ভাস্কৰে দেখিলে যে অঞ্জলিনাৰ সেই টান গিদাটো এতিয়া আগতকৈ আৰু বেছি পিচ্ছিল আৰু ফুলি উঠিছে। সেই পানীৰ সোঁতটোৱে কোঠাটোত এক নতুন আৰু অধিক কামুক গোন্ধ বিয়পাই দিলে। ভাস্কৰৰ বাবে এয়া আছিল এক অদ্ভুত জয়। সি বুজি পালে যে অঞ্জলিনা এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে তাৰ দখলত।
সি সেই ‘পানী’বোৰ নিজৰ হাতেৰে অঞ্জলিনাৰ পেটত লেটিয়াই দিলে আৰু পুনৰ সাজু হ’ল সেই তীব্ৰ যাত্ৰাৰ বাবে। কাৰণ আচল খেলটো এতিয়াও বাকী আছিল— সেই ‘পকৰ’ৰ দুৰ্গ জয় কৰা।


অঞ্জলিনাৰ সেই ‘স্কুইৰ্টিং’ৰ পিছত বিচনাখন একেবাৰে তিতি জুডুবি হৈ পৰিল। ভাস্কৰে তাইৰ সেই গুলপীয়া যোনিখনৰ গভীৰলৈ নিজৰ লিংগটো আকৌ এবাৰ সুমুৱাই দিব খুজিছিল, কিন্তু অঞ্জলিনাই লাহেকৈ তাক বাধা দিলে। তাইৰ চকুহালত তেতিয়াও সেই চৰম তৃপ্তিৰ নিচা লাগি আছিল।
অধ্যায় ১৫: মুখৰ সেই উষ্ম গ্ৰাস
অঞ্জলিনা: (উশাহ চুটি কৰি) নহয় ভাস্কৰ… এতিয়া আৰু নহয়। মোৰ সেই ঠাইখিনি ইমান বেছি উত্তপ্ত আৰু সংবেদনশীল হৈ আছে যে মই আৰু এটা আঁচোৰো ল’ব নোৱাৰিম। ‘পকৰ’ৰ কথা তুমি যিটো কৈছিলা, সেইটো আমি ৰাতিৰ বাবে ৰাখিম। এতিয়া মই তোমাক বেলেগ ধৰণে শান্ত কৰিব খুজিছোঁ।
অঞ্জলিনাই ভাস্কৰৰ সেই উত্তেজিত আৰু লালৰে ভৰি থকা লিংগটো নিজৰ হাতত তুলি ল’লে। তাইৰ সেই সৰু মুখখন লাহেকৈ মেলি দিলে।
অঞ্জলিনা: তোমাৰ সেই সকলো মালপানী আজি মই মোৰ মুখৰ ভিতৰত ল’ব খুজিছোঁ। তুমি অলপো অপচয় নকৰিবা, সকলোখিনি একেবাৰে মোৰ ডিঙিৰ তললৈকে উজাৰি দিবা।
সেই নিবিড় আৰু পিচ্ছিল দৃশ্য
অঞ্জলিনা আকৌ এবাৰ আঁঠু কাঢ়ি ভাস্কৰৰ ভৰিৰ মাজত বহি পৰিল। তাই ভাস্কৰৰ সেই লিংগটোৰ আগটোত নিজৰ জিভাৰে এক তীব্ৰ মৰ্দন কৰিলে। তাৰপিছত তাই লাহে লাহে সমগ্ৰ বস্তুটো নিজৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই ল’লে। তাইৰ সেই কোমল ওঠ আৰু জিভাৰ পৰশত ভাস্কৰৰ সহ্যৰ সীমা পাৰ হৈ গ’ল।
ভাস্কৰে অঞ্জলিনাৰ চুলিবোৰত জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে। অঞ্জলিনাই ডিঙিটো ইফালে-সিফালে লৰাই এনেকৈ চুষিবলৈ (Suck) আৰম্ভ কৰিলে যে ভাস্কৰৰ গোটেই দেহাটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ মুখৰ সেই উষ্মতাই ভাস্কৰৰ ভিতৰৰ সকলো বান্ধোন খোল খুৱাই দিলে।
চৰম বিসৰ্জন
হঠাৎ ভাস্কৰৰ এক তীব্ৰ কঁপনি উঠিল। সি বুজি পালে যে তাৰ সেই মালপানী এতিয়া ওলাবলৈ সাজু।
ভাস্কৰ: (আৰ্তনাদ কৰি) অঞ্জলিনা… মোৰ ওলাব খুজিছে… ধৰি ৰাখা!
অঞ্জলিনাই চকু দুটা মুদি দিলে আৰু ভাস্কৰৰ লিংগটো একেবাৰে মুখৰ গভীৰলৈ সুমুৱাই ল’লে। ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ভাস্কৰৰ ভিতৰৰ পৰা সেই গাঢ় আৰু গৰম বগা তৰলৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ প্ৰচণ্ড সোঁত ওলাই আহিল। অঞ্জলিনাৰ মুখখন সম্পূৰ্ণৰূপে সেই তীব্ৰ সোঁতত ভৰি পৰিল। তাই এটুপিও পেলাই নিদিয়াকৈ সেই সকলোখিনি গিলি পেলাবলৈ ধৰিলে।
ভাস্কৰে দেখিলে অঞ্জলিনাৰ গাল দুখন সেই তৰলৰ হেঁচাত ফুলি উঠিছে। অঞ্জলিনাই চকু মেলি ভাস্কৰৰ চকুলৈ চালে আৰু এটা বিজয়ৰ হাঁহি মাৰি সেই সকলো তিতু-মিঠা সোৱাদ গিলি পেলালে। তাইৰ ওঠৰ কাষেৰে অলপ বগা তৰল নিগৰি আহিছিল, যিটো তাই নিজৰ জিভাৰে চেলেকি চাফা কৰি দিলে।
অঞ্জলিনা: (ওঠ দুটা চেলেকি) সঁচাকৈয়ে ভাস্কৰ… তোমাৰ এই ‘উপহাৰ’ ইমান তীব্ৰ যে মোৰ গোটেই গাটো শাঁত পৰি গৈছে। এতিয়া আমি অলপ জিৰণি লওঁ। ৰাতিৰ বাবে মোৰ সেই পকৰটো মই তোমাৰ বাব