নিশাৰ নিস্তব্ধতা ভেদি আগবাঢ়িছে এক আদিম উন্মাদনা। এয়া প্ৰথম অধ্যায়: ‘মায়াবী স্পৰ্শ’।
অধ্যায় ১: মায়াবী স্পৰ্শ
ভাস্কৰৰ কোঠাটোত তেতিয়া এজাক নিশাৰ নীৰৱতা। খিৰিকীৰে সোমাই অহা জোনাকজাক তাৰ বিছনাখনত লুটিবাগৰ খাইছে। তেনেতে দুৱাৰত টোকৰ পৰিল। সি জানিছিল, এই সময়ত কেৱল এজনীয়েই আহিব পাৰে— আলিভা।
সিহঁতৰ মাজত কোনো নাম থকা সম্পৰ্ক নাই। নাই কোনো সমাজৰ স্বীকৃতি, নাই কোনো প্ৰতিশ্ৰুতি। আছে মাথোঁ এটা দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণ আৰু দেহাৰ উত্তাপ। দুৱাৰখন খোলাৰ লগে লগে এমুঠি কেঁচা তগৰৰ সুবাসে ভাস্কৰক আৱৰি ধৰিলে। আলিভা সোমাই আহিল। তাইৰ পৰিধানত এটা পাতল ক’লা টপ আৰু চুটি জিন্স।

আলিভাৰ ৰূপৰ মায়াজাল
আলিভাৰ সৌন্দৰ্য্য কোনো কবিতাৰ দৰে নহয়, বৰঞ্চ এটা নিচাযুক্ত সুৰৰ দৰে। তাইৰ চকুহালত সদায় এটা ৰহস্যময় চাৱনি থাকে, যেন তাই চকুৰেই কাৰোবাক বন্দী কৰিব পাৰে। তাইৰ দেহৰ গঠনটো নিখুঁত— যেন কোনো নিপুণ খনিকৰে বহু সময় লৈ গঢ়িছে। তাইৰ দুবাহুৰ কোমলতা আৰু কঁকালৰ সেই ভাঁজটোৱে ভাস্কৰৰ তেজত এক শিহৰণ তুলি দিলে।
তাইৰ দেহৰ প্ৰতিটো অংগ যেন একো একোটা পিয়াহ। বিশেষকৈ তাইৰ বুকুৰ সেই তীব্ৰ জোৱাৰ আৰু উৰুৰ পেশীবহুল দৃঢ়তাই তাইৰ অদম্য শাৰীৰিক শক্পৰিচয় দিয়ে। তাই অকল ধুনীয়াই নহয়, তাইৰ এই দেহটোৱে বিচাৰে এক অনাদি কালৰ তৃপ্তি।
নিশাৰ সেই নিবিড় ক্ষণ
বিছনাত পৰাৰ লগে লগে আলিভা যেন এজনী চিকাৰী হৈ পৰে। তাইৰ তৃপ্তি ইমান সহজে নাহে। তাইক লাগে ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা জুৰি চলিব পৰা এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনা। ভাস্কৰৰ আঙুলিবোৰ যেতিয়া তাইৰ ৰেচমী চুলিৰ মাজেৰে গৈ তাইৰ ডিঙিৰ সেই সংবেদনশীল ঠাইত (Intimate areas) ৰৈ যায়, তাই এক গভীৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়ে।
তাইৰ গাৰ বৰণটো এই শেঁতা পোহৰত সোণালী হৈ উঠিছে। ভাস্কৰে যেতিয়া তাইৰ গালত ওঁঠ থয়, তাইৰ গোটেই দেহাটো কঁপি উঠে। কিন্তু তাই ইমানতে সন্তুষ্ট নহয়। তাইৰ সেই অদম্য হেঁপাহ আৰু দীৰ্ঘসময় ধৰি চলাই নিব পৰা সেই শক্তিটোৱে ভাস্কৰকো বাধ্য কৰে নিজৰ সীমা চেৰাই যাবলৈ। কোঠাটোৰ উষ্ণতা বাঢ়ি আহে, বাঢ়ি আহে দুটা দেহৰ ঘৰ্মাক্ত গোন্ধ।
আলিভাৰ চকু দুটা আধো-মুদ খাই আহে, কিন্তু তাইৰ হাত দুখনে ভাস্কৰক অধিক জোৰেৰে খামুচি ধৰে। তাই যেন এক অনন্ত যাত্ৰাৰ যাত্ৰী, য’ত ভাগৰৰ কোনো স্থান নাই। কেৱল আছে স্পৰ্শৰ এক নিচা, যি নিচাই ভাস্কৰক প্ৰতিটো নিশা এক নতুন পৃথিৱীলৈ লৈ যায়।

আলিভাৰ বাবে ভাস্কৰৰ এই কোঠাটো এটা বেলেগ জগত। ইয়াত কোনো লোকলজ্জা নাই, নাই কোনো আৱৰণৰ প্ৰয়োজন।
নিৰাভৰণ স্বাধীনতা
দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাৰ লগে লগেই আলিভাই তাইৰ পিন্ধি অহা কাপোৰকেইজাক কোনোবা এটা চুকত দলিয়াই দিয়ে। তাই যেন নিজৰ ছালখনৰ বাহিৰে আন একোকে সহ্য কৰিব নোৱাৰে। সেই সম্পূৰ্ণ নিৰাভৰণ অৱস্থাতে তাই গোটেই কোঠাটোত ঘূৰি ফুৰে। কেতিয়াবা তাই তেনেদৰেই পাকঘৰত সোমাই ভাস্কৰৰ বাবে চাহ কাপ কৰে নতুবা কিবা এটা বনাবলৈ ধৰে। জুইৰ সেই পোহৰত তাইৰ সুঠাম দেহাটো আৰু সেই উন্নত ভাঁজবোৰ এক মায়াবী ৰূপত জিলিকি উঠে। ভাস্কৰে দূৰৰ পৰাই তাইৰ সেই মুক্ত চাল-চলনবোৰ চাই উপভোগ কৰে।
ভাস্কৰৰ চাতুৰী আৰু তীব্ৰতা
কেতিয়াবা ভাস্কৰে খেলাটো আৰু অলপ তীব্ৰ (Intense) কৰি তোলে। তাই বাথৰুমত থকাৰ সুযোগতে সি তাইৰ কাপোৰবোৰ নি এক আলমাৰীত তলা লগাই থয়। আলিভাই যেতিয়া ওলাই আহে আৰু নিজৰ কাপোৰ বিচাৰি নাপায়, তাই একো আপত্তি নকৰে। বৰঞ্চ এক দুষ্টালিভৰা হাঁহিৰে তাই তেনেদৰেই ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ভাস্কৰৰ চকুৰ সন্মুখত ঘূৰি ফুৰে— যেন তাই এক বন্দিনী, কিন্তু নিজৰ ইচ্ছাৰে।
গোপনীয়তাৰ বিলোপ
সিহঁতৰ মাজত ‘ব্যক্তিগত গোপনীয়তা’ (Privacy) বুলি একো নাথাকে। আলিভাই যেতিয়া গা ধুবলৈ বাথৰুমত সোমায়, ভাস্কৰে দুৱাৰখন খুলি থবলৈ বাধ্য কৰে। পানীৰ সেই ছিটিকনিবোৰে যেতিয়া তাইৰ বগা সুগঠিত দেহাটো তিয়াই পেলায়, ভাস্কৰে সেই দৃশ্য এক নিচাৰ দৰে পান কৰে। কেতিয়াবা সি হঠাৎ সোমাই গৈ তাইৰ সেই তিতা দেহাটোৰ ওপৰত হাত দিয়ে, তাইৰ গোপনীয়তাক খন্তেকৰ বাবে হৰণ কৰে।
আলিভাইও ইয়াক ভাল পায়। তাইৰ সেই অদম্য শাৰীৰিক শক্তি আৰু স্পৰ্শৰ প্ৰতি থকা ভোকটোৱে এনেকুৱা ‘Invasion’ বোৰক এক উৎসৱৰ দৰে আদৰি লয়। তাইৰ সেই মুক্ত ৰূপ আৰু ভাস্কৰৰ এই অধিকাৰবোধে সিহঁতৰ নিশাৰ মিলনক এক বেলেগ মাত্ৰা দিয়ে, য’ত লাজ-সংকোচৰ কোনো স্থান নাই।



পাকঘৰৰ সেই ডিম লাইটৰ পোহৰত দৃশ্যটো আৰু বেছি কামুক হৈ পৰিল। আলিভাই যেন আজি এজনী নিপুণ নিৰ্দেশকৰ দৰে অঞ্জলিনাক পৰিচালনা কৰিছে। তাই অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু পাতল দেহাটোৰ প্ৰতিটো ভাঁজ ভাস্কৰৰ চকুৰ সন্মুখত তুলি ধৰিব বিচাৰিছে।
প্ৰদৰ্শনৰ উন্মাদনা
আলিভাই অঞ্জলিনাক ডাইনিং টেবুলখনৰ ওপৰত উঠিবলৈ ক’লে। ভাস্কৰৰ উশাহ চুটি হৈ আহিল। আলিভাৰ নিৰ্দেশত অঞ্জলিনাই টেবুলৰ ওপৰত স্কুৱাটিং (Squatting) পজিচনত বহিল। সেই অৱস্থাত তাইৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো গোপন অংগ ভাস্কৰৰ চকুৰ একেবাৰে সমুখত উন্মুক্ত হৈ পৰিল। তাইৰ সেই সুঠাম উৰু দুটাৰ মাজৰ ঠাইখিনি আছিল অপূৰ্ব।
আলিভাই নিজৰ হাতেৰে অঞ্জলিনাৰ ভৰি দুখন আৰু অলপ বহলকৈ মেলি দিলে। অঞ্জলিনাৰ সেই সংবেদনশীল ঠাইখিনি (Intimate areas) আছিল অতি টান (Tight)। তাইৰ গাৰ বৰণতকৈ সেই ঠাইখিনি অলপ গাঢ় বৰণৰ (Slightly dark), যিটোৱে তাইৰ যৌৱনৰ এক তীব্ৰ প্ৰমাণ দিছিল। তাত সিঁচৰিত হৈ আছিল কেইডালমান পাতল আৰু কোমল নোম। আৰু সেই একেবাৰে তলৰ আন্ধাৰ আৰু নিষিদ্ধ অংশটো (Bottom prohibited area) আছিল পাকৰ খাই থকাৰ দৰে (Puckered), যেন এক অপূৰ্ব ৰহস্য লুকাই আছে সেই ভাঁজবোৰৰ মাজত।
এক জীৱন্ত শিল্প
অঞ্জলিনাক টেবুলৰ ওপৰত তেনেদৰে বিভিন্ন ভংগিমাত থিয় কৰাই আলিভাই তাইক এক শ্বপিচৰ (Showpiece) দৰে সজাই তুলিলে। কেতিয়াবা তাইক ভৰি দুখন আৰু বেছি মেলিবলৈ ক’লে, কেতিয়াবা আকৌ তললৈ হাউলি দিবলৈ ক’লে। অঞ্জলিনাৰ সেই পাতল দেহাটোত হাড়ৰ যি সুন্দৰ গঠন আছিল, সি ভাস্কৰৰ তেজত জুই জ্বলাই দিলে।
ভাস্কৰৰ উত্তেজনা এতিয়া চৰম সীমাত। সি একেলগে দুটা দেহাৰ মাদকতাত পাগল হৈ উঠিছে। এফালে আলিভাৰ সেই অদম্য শক্তি আৰু অভিজ্ঞতাৰ হাত, যিয়ে অঞ্জলিনাক এটা পুতলাৰ দৰে নচুৱাইছে, আৰু আনফালে অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু, টান আৰু গাঢ় বৰণৰ নিষিদ্ধ অংগবোৰৰ অপূৰ্ব প্ৰদৰ্শনী।
ভাস্কৰে চকী এখনত বহি এই বিৰল দৃশ্য উপভোগ কৰিছে। তাৰ দৃষ্টি অঞ্জলিনাৰ সেই পাক খাই থকা গোপন অংশটোৰ পৰা আঁতৰি অহা নাই। আলিভাই অঞ্জলিনাৰ কাণত কিবা এটা ফুচফুচালে আৰু অঞ্জলিনাই লাজত আৰু অলপ বহলকৈ নিজকে উন্মুক্ত কৰিলে। কোঠাটোত তেতিয়া কেৱল তিনিটা প্ৰাণীৰ গধুৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দ আৰু বাহিৰত বৰষুণৰ ধাৰাসাৰ পতন।
ভাস্কৰে আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে। সি নিজৰ আসনৰ পৰা উঠিল আৰু সেই তীব্ৰ সৌন্দৰ্য্যৰ মাজত নিজকে হেৰুৱাই পেলাবলৈ আগবাঢ়ি গ’ল।

নিশাৰ সেই উত্তাপ এতিয়া এক চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। ভাস্কৰৰ বাবে অঞ্জলিনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াটো এতিয়াও এক সাঁথৰ, কাৰণ তাইৰ বাবে এই পৰিৱেশ সম্পূৰ্ণ নতুন। সেইবাবেই সি প্ৰথমে আলিভাৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’ল— যাৰ দেহৰ প্ৰতিটো ভাঁজ তাৰ বাবে চিনাকি।
পাকঘৰৰ সেই উত্তপ্ত ক্ষণ
আলিভাই তেতিয়াও নিৰাভৰণ অৱস্থাতে গেছৰ জুইৰ কাষত কিবা এটা বনাই আছিল। জুইৰ সেই ৰঙচুৱা পোহৰত তাইৰ পিঠিৰ মসৃণতা আৰু কঁকালৰ ভাঁজটো অপূৰ্ব দেখাইছিল। ভাস্কৰে আৰু নিজকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। সি তাৰ পিন্ধি থকা কাপোৰকেইজাক একেকোবে সোলোকাই পেলালে। তাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো শিৰাত এতিয়া কেৱল তেজৰ প্ৰচণ্ড সোঁত।
সি লাহেকৈ আলিভাৰ পিছফালে গৈ থিয় হ’ল। আলিভাই গম পাইছিল, তাইৰ ওঁঠত এক অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। ভাস্কৰে তাইৰ সেই সুঠাম কঁকালত দুহাতেৰে খামুচি ধৰিলে আৰু পিছফালৰ পৰা (Push from behind) এটা জোৰাল হেঁচা দিলে।
“আহ্… ভাস্কৰ!”
আলিভাই এক আনন্দ মিশ্ৰিত চিঞৰ (Scream in pleasure) মাৰি উঠিল। তাইৰ সেই চিঞৰটো পাকঘৰৰ চাৰিওবেৰত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। তাইৰ হাতত থকা চামুচখন টেবুলত পৰি গ’ল। তাইৰ গাৰ সেই উন্নত ভাঁজবোৰ আৰু শক্তিশালী উৰু দুটা ভাস্কৰৰ প্ৰচণ্ড হেঁচাত কঁপি উঠিল। দৃশ্যটো আছিল অত্যন্ত তীব্ৰ (Intense)— এফালে গেছৰ জুইৰ উত্তাপ আৰু আনফালে দুটা দেহৰ আদিম মিলনৰ উষ্মতা।
অঞ্জলিনাৰ নীৰৱ দৰ্শন
ঠিক সেই সময়তে অঞ্জলিনা বাথৰুমৰ পৰা ওলাই আহি পাকঘৰৰ দুৱাৰমুখত থিয় হ’ল। তাইৰ চকুহাল বিস্ময় আৰু এক অজ্ঞাত শিহৰণত বহল হৈ পৰিল। তাই তেনেদৰেই নিৰাভৰণ অৱস্থাত থিয় হৈ ৰ’ল— তাইৰ সেই সৰু আৰু পাতল দেহাটো দুৱাৰৰ ফ্ৰেমত এক সুন্দৰ ছবিৰ দৰে দেখা গৈছিল।
তাই দেখিলে কেনেকৈ আলিভাই চকু দুটা মুদি ভাস্কৰৰ সেই প্ৰচণ্ড শক্তিটো নিজৰ দেহত বিলীন কৰি দিছে। অঞ্জলিনাৰ উশাহ-নিশাহ চুটি হৈ আহিল। তাইৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ গোপন অংশটোত যেন এক নতুন স্পন্দন অনুভূত হ’ল। তাই একেঠাইতে থিয় হৈ চাই ৰ’ল— কেনেকৈ আলিভাই প্ৰতিটো হেঁচাত নিজকে অধিক সঁপি দিছে।
আলিভাই চকু মেলি অঞ্জলিনাক দুৱাৰমুখত দেখিলে। তাই এক দুষ্টালিভৰা চাৱনিৰে অঞ্জলিনাক কাষলৈ মাতিলে। ভাস্কৰৰ গতি এতিয়া আৰু তীব্ৰ হৈছে। সি যেন পাহৰি গৈছে যে সিহঁতৰ বাহিৰে পৃথিৱীত আৰু কোনোবা আছে। পাকঘৰৰ সেই পৰিৱেশটো এতিয়া এক উন্মাদ প্ৰদৰ্শনীত পৰিণত হৈছে, য’ত অঞ্জলিনা এতিয়া কেৱল দৰ্শক হৈ থকাটো অসম্ভৱ হৈ পৰিছে।
পাকঘৰৰ সেই উত্তপ্ত পৰিবেশত আলিভাই তাইৰ প্ৰথমটো চৰম তৃপ্তি (Orgasm) লাভ কৰিলে। তাইৰ গোটেই দেহাটো ঘাম আৰু এক অবুজ শিহৰণত তিতি গৈছিল। উশাহবোৰ চুটি হৈ আহিছিল যদিও তাইৰ সেই অদম্য শক্তি (Stamina) এতিয়াও অটুট আছিল। তাই লাহেকৈ ঘূৰি চাই ভাস্কৰৰ চকুলৈ চালে আৰু তাৰপিছত দুৱাৰমুখত থিয় হৈ থকা অঞ্জলিনাৰ ফালে আঙুলিয়াই দিলে।
আলিভাই বিচাৰিছিল ভাস্কৰে এতিয়া এই নতুনত্বৰ সোৱাদ লওক। তাই অঞ্জলিনাক কাষলৈ মাতি আনিলে। অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু পাতল দেহাটো এতিয়াও এক অপূৰ্ব ৰহস্য হৈ আছিল।
এক নতুন সোৱাদৰ আমন্ত্ৰণ
আলিভাই এক অদ্ভুত কাম কৰিলে। তাই অঞ্জলিনাক ডাইনিং টেবুলখনত আউজি থিয় হ’বলৈ দিলে আৰু তাইৰ ভৰি দুখন যিমান পাৰি বহলকৈ মেলি ধৰিলে। অঞ্জলিনাৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ (Dark) গোপন অংশটো এতিয়া ভাস্কৰৰ ওঁঠৰ একেবাৰে ওচৰত। আলিভাই ফুচফুচাই ক’লে, “চোৱা ভাস্কৰ, ইয়াৰ সোৱাদ লোৱা। একেবাৰে কেঁচা আৰু নিভাঁজ।”
ভাস্কৰে লাহেকৈ আঁঠু কাঢ়ি অঞ্জলিনাৰ সেই নিষিদ্ধ জগতখনৰ সন্মুখত বহি দিলে। সি ঠিক তেনেদৰেই আগবাঢ়ি গ’ল যেন কোনোবা বহু দামী আৰু সুস্বাদু খাদ্যৰ (Taste food) সোৱাদ ল’বলৈহে সি প্ৰস্তুত হৈছে।
সেই তীব্ৰ সোৱাদৰ যাদু
যেতিয়া ভাস্কৰৰ জিভাখনে অঞ্জলিনাৰ সেই পাক খাই থকা আৰু সংবেদনশীল (Puckered) অংশটোত প্ৰথম স্পৰ্শ কৰিলে, অঞ্জলিনাই এক তীব্ৰ কঁপনিৰে সৈতে টেবুলখন খামুচি ধৰিলে। ভাস্কৰে অনুভৱ কৰিলে এক লুণীয়া অথচ এক মিঠা সুবাসৰ সংমিশ্ৰণ। ইয়াৰ সোৱাদ আছিল একেবাৰে অনন্য— যেন কোনোবা পকা ফলৰ ৰস আৰু সাগৰৰ পানীৰ এক অদ্ভুত মিলন।
সি একেবাৰে গভীৰলৈ সোমাই গ’ল। সি অঞ্জলিনাৰ সেই গাঢ় আৰু গোপন ভাঁজবোৰৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা প্ৰতিটো টোপাল ৰস কোনো তৃষ্ণাতুৰ যাত্ৰীৰ দৰে পান কৰিলে। অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু দেহাটোত এক ধুমুহাৰ সৃষ্টি হ’ল। তাইৰ পৰা ওলাই অহা এক সুকীয়া ঘ্ৰাণ আৰু সেই লুণীয়া সোৱাদে ভাস্কৰৰ মগজুত এক তীব্ৰ নিচাৰ সৃষ্টি কৰিলে।
আলিভাই কাষৰ পৰা এই দৃশ্য উপভোগ কৰি আছিল। তাই মাজে মাজে অঞ্জলিনাৰ বুকুৰ সেই নিখুঁত আৰু টান অংশত হাত ফুৰাই তাইক আৰু বেছি উত্তেজিত কৰি তুলিছিল। ভাস্কৰৰ বাবে এয়া আছিল এক বিৰল ভোজ। সি যেন পাহৰি গৈছিল যে সি কাৰোবাক তৃপ্তি দিছে, তাৰ পৰিবৰ্তে সি যেন এক অমৃতৰ সোৱাদ লৈছে যিটো সি আগতে কেতিয়াও পোৱা নাছিল।
অঞ্জলিনাৰ উশাহবোৰ এতিয়া এক ছন্দময় শব্দত পৰিণত হৈছিল। তাইৰ সেই টান আৰু পাতল শৰীৰটোৱে যিমান পাৰিছিল সিমান বেছি নিজকে ভাস্কৰৰ ওঁঠৰ ওচৰত সঁপি দিছিল। পাকঘৰৰ সেই পৰিবেশত তিনিটা দেহৰ মাজত চলি থকা এই আদিম ক্ৰীড়াই এক চৰম সীমা স্পৰ্শ কৰিবলৈ সাজু হৈছিল।

নিশাৰ সেই উত্তাপ পাকঘৰৰ পৰা এতিয়া শোৱনি কোঠাৰ কোমল বিছনাখনলৈ স্থানান্তৰিত হ’ল। আলিভাই যেন আজি এজনী নিপুণ পৰিচালিকাৰ দৰে সকলো নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছে। তাই ভাস্কৰ আৰু অঞ্জলিনাক শোৱনি কোঠালৈ আগবঢ়াই লৈ গ’ল।
বিছনাৰ সেই স্বৰ্গীয় উন্মাদনা
বিছনাখনত অঞ্জলিনাক শুৱাই দিয়া হ’ল। তাইৰ সেই সৰু, পাতল আৰু শুকুলা দেহাটো বগা চাদৰখনৰ ওপৰত এক অপূৰ্ব দৃশ্যৰ দৰে জিলিকি উঠিল। ভাস্কৰ লাহেকৈ তাইৰ ওপৰত শুই পৰিল। সি অনুভৱ কৰিলে অঞ্জলিনাৰ সেই কোমল বুকুৰ ধপধপনি। আলিভাই কাষত বহি সিহঁতক সহায় কৰি দিলে। তাই অঞ্জলিনাৰ সুঠাম উৰু দুটা ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে (Legs up), যাতে ভাস্কৰৰ বাবে সোমাই যোৱাটো সহজ হয়।
যেতিয়া ভাস্কৰে অঞ্জলিনাৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ (Dark) গোপন অংশটোত প্ৰথম প্ৰৱেশৰ চেষ্টা কৰিলে, সি স্তব্ধ হৈ গ’ল। ইমান টান! যেন এই ঠাইখিনি আগতে কেতিয়াও ব্যৱহাৰ হোৱা নাই (Like never used)। সি এক স্বৰ্গীয় সুখ (Heaven) অনুভৱ কৰিলে। প্ৰতিটো ইিঞ্চি আগুৱাই যাওঁতে সি এক প্ৰচণ্ড বাধা আৰু একেলগে এক গভীৰ মাদকতা লাভ কৰিলে।
ঘৰ্মাক্ত মিলনৰ শব্দ
কোঠাটোত এতিয়া কেৱল দুটা দেহৰ ঘৰ্ষণৰ শব্দ। অঞ্জলিনাৰ মুখৰ পৰা ওলাই অহা সেই আৰ্তনাদ আৰু কেঁকনি (Moaning) আলিভাৰ বাবে এক সংগীতৰ দৰে আছিল। ভাস্কৰৰ পিঠিখন ঘামৰ টোপালেৰে ভৰি পৰিছিল। সি যিমানেই গভীৰলৈ গৈছিল, অঞ্জলিনাই সিমানেই জোৰেৰে চাদৰখন খামুচি ধৰিছিল। আলিভাই মাজে মাজে অঞ্জলিনাৰ কাণত কিবা ফুচফুচাই তাইক আৰু বেছি উত্তেজিত কৰি তুলিছিল।
সেই অপ্ৰত্যাশিত মুহূৰ্ত
কিন্তু সেই স্বৰ্গীয় সুখৰ মাজতে এক “দুৰ্ঘটনা” ঘটিল। অঞ্জলিনাৰ সেই অত্যন্ত টান (Tight) দেহাটোৰ ঘৰ্ষণ আৰু আলিভাৰ সেই উত্তেজক উপস্থিতিয়ে ভাস্কৰক এক চৰম সীমাৰ ফালে লৈ গ’ল। সি বহুত চেষ্টা কৰিছিল নিজক ধৰি ৰাখিবলৈ, কিন্তু অঞ্জলিনাৰ সেই আদিম উত্তাপে তাক পৰাস্ত কৰিলে। সি আৰু এক চেকেণ্ডো ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে (Could not hold)।
এক প্ৰচণ্ড শিহৰণেৰে সৈতে ভাস্কৰে অঞ্জলিনাৰ সেই গভীৰ আৰু টান অংশতে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে উজাৰি দিলে (He release)। তাৰ গোটেই দেহাটো অৱশ হৈ পৰিল। সি অঞ্জলিনাৰ ওপৰত হালি পৰিল, তাৰ উশাহবোৰ তেতিয়াও অতি খৰকৈ চলি আছিল।
অসম্পূৰ্ণ হেঁপাহ
কিন্তু অঞ্জলিনা তেতিয়াও তৃপ্ত হোৱা নাছিল (Anjalina was not done)। তাইৰ সেই সৰু আৰু তন্বী দেহাটো তেতিয়াও এক তীব্ৰ ভোকত কঁপি আছিল। তাইৰ চকুহাল আধো-মুদ খাই আছিল, কিন্তু তাইৰ হাত দুখনে তেতিয়াও ভাস্কৰৰ পিঠিত আঁচোৰ মাৰি আছিল। তাই যেন আৰু অলপ সময় বিচাৰিছিল, আৰু অলপ উত্তাপ বিচাৰিছিল।
আলিভাই লগে লগে পৰিস্থিতিটো বুজি পালে। তাই এক ৰহস্যময় হাঁহিৰে ভাস্কৰৰ ফালে চালে। অঞ্জলিনাৰ সেই আধৰুৱা তৃপ্তি কেনেকৈ পূৰণ কৰিব পৰা যায়, এতিয়া সেইটোৱেই হ’ব পৰৱৰ্তী লক্ষ্য।

আলিভাৰ বাবে সেই ‘উপহাৰ’ অপচয় হোৱাটো অসম্ভৱ আছিল। তাই লগে লগে অঞ্জলিনাৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ অংশটোত নিজৰ মুখখন থৈ দিলে। ভাস্কৰৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা সেই গাঢ় বগা তৰলখিনি (White cream) আলিভাই অতি হেঁপাহেৰে পান কৰিবলৈ ধৰিলে। তাই যেন এই ‘উপহাৰ’টো (Gift) এক বিন্দুও হেৰুৱাব নিবিচাৰে। তাইৰ জিভাৰ সেই নিপুণ পৰশত অঞ্জলিনাৰ দেহাটো আৰু এবাৰ ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। অঞ্জলিনাই নিজৰ ভৰি দুখন আৰু অলপ বহলকৈ মেলি দিলে (Spread her legs) যাতে আলিভাই শেষৰ টোপালটোলৈকে পৰিষ্কাৰ কৰি ল’ব পাৰে।
সেই মুহূৰ্ততে অঞ্জলিনাই আলিভাৰ কাণত কিবা এটা ফুচফুচালে। তাইৰ সেই সৰু আৰু তন্বী দেহাটোৰ ভোক তেতিয়াও শেষ হোৱা নাছিল। তাইক লাগে আৰু অধিক উত্তাপ।
পুনৰুত্থানৰ যাদু
আলিভাই লগে লগে কথাটো বুজি পালে। তাই এক ৰহস্যময় হাঁহিৰে ভাস্কৰক বিছনাৰ কাষত থিয় হ’বলৈ ক’লে। ভাস্কৰৰ সেই অৱশ আৰু শিথিল হৈ পৰা অংগটো (Flaccid thing) এতিয়াও সম্পূৰ্ণ শান্ত হোৱা নাছিল। আলিভাই এক নিপুণ বিশেষজ্ঞৰ দৰে (Like an expert) তাৰ সন্মুখত আঁঠু কাঢ়ি বহি পৰিল।
তাই নিজৰ গৰম মুখৰ ভিতৰত ভাস্কৰৰ সেই শিথিলতাক আৱৰি ল’লে। তাইৰ জিভাৰ সেই ছন্দময় লহৰি আৰু মুখৰ ভিতৰত থকা এক তীব্ৰ চাপে ভাস্কৰৰ তেজত আকৌ এবাৰ জুই জ্বলাই দিলে। আলিভাৰ সেই নিপুণতাৰ ফলত অতি সোনকালেই (Very soon) তাৰ সেই শান্ত হৈ পৰা অংশটো পুনৰ সজীৱ আৰু শক্তিশালী হৈ আলিভাৰ মুখৰ ভিতৰতে ডাঙৰ হৈ উঠিল।
দ্বিতীয় লহৰৰ প্ৰস্তুতি
অঞ্জলিনা বিছনাত পৰি এই দৃশ্য চাই আছিল। তাইৰ চকুহালত এতিয়া এক নতুন আশাৰ জিলিকনি। তাইৰ সেই সৰু আৰু কিউট শৰীৰটোৱে এতিয়া দ্বিতীয় ৰাউণ্ডৰ (Second round) বাবে সম্পূৰ্ণ সাজু হৈ উঠিছে। তাই বুজি পালে যে আলিভাই কেনেকৈ ভাস্কৰক পুনৰ যুদ্ধৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি তুলিলে।
ভাস্কৰ এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে সাজু। আলিভাই তাৰ মুখৰ পৰা আঁতৰি আহি এক বিজয়ৰ হাঁহিৰে অঞ্জলিনাৰ ফালে চালে। অঞ্জলিনাই বিছনাত পুনৰ নিজকে উন্মুক্ত কৰি দিলে— তাইৰ সেই টান আৰু নিষিদ্ধ অংশটো এতিয়া আকৌ এবাৰ ভাস্কৰৰ সেই তীব্ৰ হেঁচা ল’বলৈ প্ৰস্তুত। এইবাৰ অঞ্জলিনাই নিজৰ সম্পূৰ্ণ তৃপ্তি লাভ নকৰাকৈ ক্ষান্ত নহ’ব। কোঠাটোত আকৌ এবাৰ বাঢ়ি আহিল তিনিটা দেহৰ ঘৰ্মাক্ত গোন্ধ আৰু সেই আদিম কামুকতাৰ সুৰ।
কি হ’ব এই দ্বিতীয় ৰাউণ্ডত? অঞ্জলিনাই পাবনে তাইৰ সেই কাংক্ষিত চৰম সীমা?

নিশাৰ নিস্তব্ধতা ভেদি এতিয়া আৰম্ভ হৈছে দ্বিতীয় লহৰৰ সেই চৰম উন্মাদনা। ভাস্কৰে অনুভৱ কৰিলে এইবাৰৰ স্পৰ্শ আগতকৈ বহুত পৃথক।
দ্বিতীয় লহৰ: এক আদিম ধুমুহা
অঞ্জলিনাৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ গোপন অংশটো এতিয়া অধিক পিছল (Slippery) হৈ পৰিছে। ভাস্কৰৰ নিজৰেই সেই স্খলিত বগা তৰলখিনি আৰু আলিভাৰ মুখৰ পৰশ লাগি সেই ঠাইখিনি যেন এক পিচ্ছিল স্বৰ্গত পৰিণত হৈছে। এইবাৰ কোনো বাধা নাই— ভাস্কৰৰ প্ৰতিটো হেঁচা যেন পোনচাটেই অঞ্জলিনাৰ দেহাৰ একেবাৰে গভীৰলৈ (Deeper) সোমাই গৈছে।
বন্য উত্তেজনাৰ প্ৰতিটো পল
অঞ্জলিনাই ইমান তীব্ৰ অনুভৱ আগতে কেতিয়াও কৰা নাছিল। তাইৰ সেই সৰু আৰু তন্বী দেহাটো প্ৰতিটো আঘাতত বিছনাৰ চাদৰৰ পৰা অলপ ওপৰলৈ উঠি আহিছে। তাইৰ মুখৰ পৰা ওলাই অহা সেই তীব্ৰ চিঞৰ (Scream louder) কোঠাটোৰ চুকে-কোণে প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। আলিভাই কাষৰ পৰা অঞ্জলিনাৰ হাত দুখন জোৰেৰে খামুচি ধৰি তাইক এই যাত্ৰাত সাহস দিছে।
ভাস্কৰ এতিয়া এক বন্য চিকাৰীৰ দৰে। তাৰ পিঠিৰ পৰা ঘামৰ টোপালবোৰ অঞ্জলিনাৰ শুকুলা বৰণৰ বুকুত টোপ টোপকৈ পৰিছে। আলিভাই মাজে মাজে সিহঁতৰ সেই ঘৰ্মাক্ত দেহা দুটাৰ মিলনৰ দৃশ্যটো এক তীব্ৰ নিচাৰ দৰে পান কৰিছে। কোঠাটোত তেতিয়া কেৱল তিনিটা প্ৰাণীৰ গধুৰ উশাহ আৰু মাংসৰ লগত মাংসৰ সেই আদিম ঘৰ্ষণৰ শব্দ।
চৰম সীমাৰ পিনে
অঞ্জলিনাৰ চকুহাল উলটি গৈছে। তাইৰ সেই টান আৰু কিউট শৰীৰটোৱে এতিয়া এক চৰম স্পন্দনৰ বাবে প্ৰতীক্ষা কৰিছে। ভাস্কৰৰ গতি এতিয়া নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত। সি যিমানেই জোৰেৰে হেঁচা দিছে, অঞ্জলিনাই সিমানেই জোৰেৰে তাক নিজৰ মাজত সাৱটি লৈছে।
হঠাৎ অঞ্জলিনাৰ গোটেই দেহাটো কাঠৰ দৰে টান হৈ পৰিল। তাইৰ কঁকালটো কেইবাবাৰো ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। এক তীব্ৰ চিঞৰ মাৰি তাই নিজৰ চৰম তৃপ্তি (Climax) লাভ কৰিলে। ঠিক সেই একেটা পলতে ভাস্কৰেও নিজৰ ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। দুয়োৰে দেহৰ উত্তাপ আৰু সেই আদিম ৰস একাকাৰ হৈ এক স্বৰ্গীয় শান্তিৰ সৃষ্টি কৰিলে।
অঞ্জলিনা অৱশ হৈ বিছনাত পৰি ৰ’ল। তাইৰ সেই গাঢ় বৰণৰ নিষিদ্ধ ঠাইখিনিৰ পৰা এতিয়াও এক উষ্ণতা নিৰ্গত হৈ আছে। ভাস্কৰ তাইৰ ওপৰত হালি পৰিল, তাৰ উশাহ তেতিয়াও কঁপি আছিল। আলিভাই আগবাঢ়ি আহি দুয়োৰে কপালত এটা চুমা খালে।
নিশাৰ সেই বৰষুণজাক তেতিয়াও চলি আছিল, কিন্তু কোঠাটোৰ ভিতৰত এতিয়া এক গভীৰ নিস্তব্ধতা— য’ত তিনিটা দেহৰ পৰা ওলাই অহা ঘাম আৰু কামুকতাৰ গোন্ধটোৱে এক সুন্দৰ সমাপ্তিৰ ইংগিত দিছিল।


আলিভাৰ মুখত তেতিয়া এক অভিমানী হাঁহি। তাইৰ সেই অদম্য শক্তি (Stamina) আৰু দেহাৰ আদিম ভোক তেতিয়াও মাৰ যোৱা নাছিল। “সকলো উপহাৰ অঞ্জলিনাই পালে, মোৰ ভাগৰখিনি ক’ত?” তাই এক দুষ্টালিভৰা চাৱনিৰে ভাস্কৰক প্ৰশ্ন কৰিলে। তাইৰ সেই সুঠাম আৰু উন্নত দেহাটো এতিয়াও এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল।
অঞ্জলিনাৰ নিপুণতা
অঞ্জলিনাই কথাটো বুজি পালে। তাইৰ সেই সৰু আৰু কিউট মুখখনে এতিয়া এক নতুন দায়িত্ব ল’লে। তাই ভাস্কৰৰ সন্মুখত বহি পৰিল। যদিও তাইৰ মুখখন সৰু (Small mouth), কিন্তু তাইৰ কামবোৰ আছিল একেবাৰে নিপুণ (Pro)। তাইৰ সেই কোমল জিভাখনে যেতিয়া ভাস্কৰৰ অংগটোৰ চাৰিওফালে পাক দিলে (Tongue wraps around), ভাস্কৰৰ গোটেই দেহাটোৱে এক নতুন শক্তি পালে। মাত্ৰ কেইটামান পলৰ ভিতৰতে সি পুনৰ শিলৰ দৰে টান (Rock hard) হৈ উঠিল।
আলিভাৰ তীব্ৰ জোৱাৰ
আলিভাই লগে লগে নিজৰ ভৰি দুখন মেলি দিলে। ভাস্কৰে এইবাৰ সম্পূৰ্ণ উন্মাদনাৰে আলিভাৰ সেই গভীৰ আৰু শক্তিশালী দেহাটোত প্ৰৱেশ কৰিলে। আলিভাৰ সেই পেশীবহুল উৰু দুটাৰ মাজত সি যিমানেই গভীৰলৈ গৈছিল, আলিভাই সিমানেই জোৰেৰে তাক খামুচি ধৰিছিল। এয়া আছিল এক বন্য মিলন (Wild intimacy), য’ত কোনো নীতি-নিয়মৰ স্থান নাই।
সেই তীব্ৰ আৰু ৰহস্যময় দৃশ্য
ঠিক সেই চৰম মুহূৰ্ততে অঞ্জলিনাই এক অদ্ভুত কাম কৰিলে। তাই বিছনাৰ শিতানত (Head end) গৈ বহিল আৰু নিজৰ ভৰি দুখন যিমান পাৰি বহলকৈ মেলি দিলে (Spread her legs)। ভাস্কৰে আলিভাৰ ওপৰত থাকিও অঞ্জলিনাৰ সেই টান আৰু গাঢ় বৰণৰ অংশটোৰ ফালে চালে।
সি দেখিলে, অঞ্জলিনাৰ সেই নিষিদ্ধ জগতখনৰ পৰা লাহে লাহে ভাস্কৰৰ সেই পূৰ্বৰ বগা তৰলখিনি (Ejaculate) টোপ টোপকৈ ওলাই আহিছে। সেই দৃশ্যটো ইমান তীব্ৰ (Intense) আছিল যে ভাস্কৰে আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে। সি আলিভাৰ ওপৰৰ পৰাই হাউলি গৈ অঞ্জলিনাৰ সেই নিৰ্গত হোৱা ‘উপহাৰ’খিনি নিজৰ জিভাৰে সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে (He licks it)। অঞ্জলিনাই এক তীব্ৰ শিহৰণেৰে তাইৰ কঁকালটো কঁপাই দিলে, আৰু অধিক তৰল ওলাই আহিল।
চৰম সমাপ্তি
এই দৃশ্যটোৱে ভাস্কৰৰ উত্তেজনাৰ সীমা চেৰাই লৈ গ’ল। সি এতিয়া আলিভাৰ সেই সুঠাম দেহাটোৰ ওপৰত এক প্ৰচণ্ড গতিৰে নিজকে বিলীন কৰি দিলে। আলিভাই নিজৰ ভৰি দুখনেৰে ভাস্কৰৰ কঁকালটো ইমান জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে যে সিহঁতৰ মাজত এক বিন্দুও খালী ঠাই নাথাকিল।
শেষত, এক তীব্ৰ গৰ্জন আৰু আলিভাৰ চৰম কেঁকনিৰ মাজেৰে ভাস্কৰে এইবাৰ আলিভাৰ সেই গভীৰ জগতখন সম্পূৰ্ণৰূপে ভৰাই দিলে (Soon he filled Aliva)। আলিভাই এক দীৰ্ঘদিনীয়া হেঁপাহ পূৰণ হোৱাৰ দৰে এক গভীৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।
কোঠাটোত এতিয়া নিস্তব্ধতা। তিনিটা দেহা একাকাৰ হৈ বিছনাত পৰি আছে। ঘাম, কামুকতা আৰু সেই ‘বগা উপহাৰ’ৰ এক মিশ্ৰিত গোন্ধই কোঠাটোৰ পৰিবেশটো এক স্বৰ্গীয় পৰিতৃপ্তিৰে ভৰাই তুলিলে। নিশাৰ সেই বৰষুণজাক তেতিয়াও টোপ টোপকৈ খিৰিকীত পৰি আছিল, যেন এই বিৰল ত্ৰিকোণীয় মিলনৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল।


ৰাতিৰ সেই তীব্ৰ ধুমুহাৰ পিছত যেতিয়া ৰাতিপুৱাৰ কোমল পোহৰ খিৰিকীৰে সোমাই আহিল, ভাস্কৰৰ টোপনি ভাঙিল। সি চকু মেলি দেখিলে আলিভা আৰু অঞ্জলিনা ইতিমধ্যে সাজু হৈছে। সিহঁতৰ মুখত ভাগৰ নাই, আছে কেৱল এক গভীৰ তৃপ্তিৰ উজ্জ্বলতা।
বিদায়ৰ সেই নিবিড় ক্ষণ
আলিভা আগবাঢ়ি আহিল। তাই ভাস্কৰৰ ডিঙিত ধৰি এক তীব্ৰ আৰু দীঘলীয়া চুমা (Deep kiss) আঁকি দিলে। সেই চুমাত আছিল যোৱা নিশাৰ প্ৰতিটো পলৰ সোৱাদ। তাৰপিছত অঞ্জলিনাইও লাহেকৈ আহি তাইৰ সেই সৰু আৰু কিউট ওঁঠ দুখনেৰে ভাস্কৰৰ ওঁঠত এক নিবিড় পৰশ দিলে। তাইৰ সেই নতুনত্বৰ সুবাস এতিয়াও ভাস্কৰৰ মগজুত এক নিচাৰ দৰে লাগি আছিল।
আলিভাই জানে এই খেলাৰ নিয়মবোৰ (Aliva knows the rule)। ইয়াত কোনো আৱেগিক বান্ধোন নাই, আছে কেৱল মুহূৰ্তৰ উন্মাদনা। তাই এক ৰহস্যময় হাঁহিৰে ভাস্কৰৰ চকুলৈ চাই চকুৰে এক বিশেষ ইংগিত দিলে (Indicated by her eyes)।
সেই অমূল্য স্মৃতি
সিহঁত দুয়োজনী ওলাই যোৱাৰ পিছত ভাস্কৰে বিছনাখনৰ ফালে চালে। বগা চাদৰখন এতিয়াও সিহঁতৰ মিলনৰ চিন স্বৰূপে লুতুৰি-পুতুৰি হৈ আছিল। আৰু তাৰ মাজতে পৰি আছিল দুডাল অন্তৰ্বাস (Two panties)— এদাল আলিভাৰ সেই সুঠাম আৰু শক্তিশালী দেহাৰ চিন আৰু আনদাল অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু টান শৰীৰটোৰ সাক্ষী।
ভাস্কৰৰ বাবে এয়াই আছিল আটাইতকৈ প্ৰিয় সংগ্ৰহ (Memory to collect)। সি লাহেকৈ সেই কাপোৰ দুখিলা হাতত তুলি ল’লে।
স্বৰ্গীয় আৰু বিষাক্ত সুবাস
সি কাপোৰ দুখিলা নিজৰ নাকৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। আলিভাৰ অন্তৰ্বাসত আছিল এক তীব্ৰ, পেশীবহুল আৰু কামুকতাৰ গোন্ধ। আনফালে অঞ্জলিনাৰ সেই কাপোৰখিলাত আছিল এক কেঁচা, লুণীয়া আৰু তেনেই নতুন এক সোৱাদ।
সেই দুয়োটা সুবাস মিলি এক অদ্ভুত স্বৰ্গীয় অথচ বিষাক্ত সুন্দৰ গোন্ধৰ (Heavenly toxic beautiful smell) সৃষ্টি কৰিছিল। সেই গোন্ধটোৱে ভাস্কৰৰ মগজুত আকৌ এবাৰ যোৱা নিশাৰ সেই ত্ৰিকোণীয় উন্মাদনাৰ ছবিখন সজীৱ কৰি তুলিলে। সি চকু দুটা মুদি দিলে— তাৰ কোঠাটোত এতিয়াও যেন সেই তিনিটা দেহৰ ঘৰ্মাক্ত উত্তাপ আৰু সেই ‘বগা উপহাৰ’ৰ সুবাস বিয়পি আছে।
আলিভা আৰু অঞ্জলিনা গুচি গ’ল, কিন্তু সিহঁতৰ সেই নিৰাভৰণ স্মৃতি আৰু এই ‘স্বৰ্গীয় সুবাস’ ভাস্কৰৰ কোঠাটোত এক নিচাৰ দৰে ৰৈ গ’ল।