যোৱা নিশাৰ সেই তীব্ৰ উত্তাপৰ স্মৃতিবোৰ ভাস্কৰৰ মগজুত এক মিঠা নিচাৰ দৰে ৰৈ গৈছিল। সিহঁত যোৱাৰ পিছত কেইবাদিনো পাৰ হৈ গ’ল, কিন্তু ভাস্কৰৰ কোঠাটোত সিহঁতৰ সেই ‘স্বৰ্গীয় সুবাস’ তেতিয়াও বিয়পি আছিল।

অধ্যায় ৩: বিৰহ আৰু ৰহস্য
ভাস্কৰৰ বাবে সেইদিনাবোৰ আছিল এক অদ্ভুত মাদকতাৰ। সি প্ৰতিদিনে শোৱাৰ আগতে সেই অন্তৰ্বাস দুখিলাৰ (Panties) সুবাস লৈছিল। আলিভাৰ সেই তীব্ৰ আৰু শক্তিশালী দেহাৰ গোন্ধ আৰু অঞ্জলিনাৰ সেই কেঁচা, নতুন সুবাসে তাক প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে সেই নিশাৰ ত্ৰিকোণীয় ক্ৰীড়াৰ কথা মনত পেলাই দিছিল।
ভিডিঅ’ কলৰ সেই উন্মুক্ত আলাপ
সিহঁতৰ মাজত এতিয়া কেৱল ফোনতে নহয়, ভিডিঅ’ কলৰ জৰিয়তেও ঘনিষ্ঠতা বাঢ়িছিল। এদিন নিশা ভিডিঅ’ কলত অঞ্জলিনাই লাজুকীয়া হাঁহিৰে ক’লে— “জানা ভাস্কৰ, যোৱা এসপ্তাহ ধৰি মোৰ সেই গোপন আৰু টান অংশটো (Intimate areas) ফুলি আছিল (Swollen)। তোমাৰ সেই প্ৰচণ্ড হেঁচাৰ প্ৰভাৱ এতিয়াও যোৱা নাই।”
আলিভাই কাষৰ পৰা খিলখিলাই হাঁহি দিলে। “মোৰ কিন্তু একো হোৱা নাই,” তাই দুষ্টালি কৰি ক’লে, “মোৰ সেই ঠাইখিনি ইতিমধ্যে যথেষ্ট প্ৰসাৰিত (Stretched), গতিকে তোমাৰ এইবোৰ আঘাট মোৰ বাবে কেৱল এক আনন্দহে।”
কল্পনাৰ নতুন জগত (Fantasies)
ফোনৰ এই দীঘলীয়া কথা-বতৰাবোৰত সিহঁতে নিজৰ নিজৰ গোপন কল্পনাৰ (Fantasies) বিষয়েও আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে। আলিভাই ক’লে যে তাইৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কল্পনা হ’ল— একেসময়তে দুজন পুৰুষৰ সৈতে মিলনৰ সোৱাদ লোৱা। অঞ্জলিনাইও একেসুৰতে ক’লে যে তাইও তেনেকুৱাই কিবা এটা বিচাৰে। ভাস্কৰে সিহঁতক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে যে যদি কেতিয়াবা তেনেকুৱা কোনো যোগ্য সংগী (Right partner) পোৱা যায়, তেন্তে সি নিজে সিহঁতক সহায় কৰিব।
ভাস্কৰে তাৰ নিজৰ এটা পুৰণি ইচ্ছাৰ কথা ক’লে— সি আলিভাৰ পিছফালৰ সেই সুঠাম অংশটো (Back side) ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰে। আলিভাই প্ৰথমে অলপ হাঁহিলে, তাৰপিছত মান্তি হ’ল। “ঠিক আছে, কোনোবা এদিন মই তোমাক সেই সুযোগো দিম,” তাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে।
হঠাত অহা সেই শীতলতা
এইবোৰ কথা চলি থকাৰ মাজতে ভাস্কৰ নিজৰ অফিচৰ এক জৰুৰী কামত অতি ব্যস্ত হৈ পৰিল। কেইবাদিনো ধৰি সিহঁতৰ লগত তাৰ কোনো যোগাযোগ নহ’ল। কামৰ সেই হেঁচাত সি আনকি ফোন কৰিবলৈও সময় পোৱা নাছিল।
অৱশেষত এদিন যেতিয়া সি সকলো কামৰ পৰা আজৰি হৈ আলিভাক ফোন কৰিলে, সি আচৰিত হ’ল। আলিভাৰ মাতটো আছিল একেবাৰে অচিনাকী আৰু সংৰক্ষিত (Reserved)। তাইৰ সেই পুৰণি চঞ্চলতা নাই, নাই সেই গৰম কথা-বতৰা। তাই যেন এক অদৃশ্য দেৱাল গঢ়ি তুলিছে।
“আজি নহয় ভাস্কৰ, মই ব্যস্ত আছোঁ,” তাই অতি চুটিকৈ ক’লে।
ভাস্কৰ স্তম্ভিত হৈ গ’ল। যিজনী আলিভাই এসপ্তাহ আগতে তাৰ সকলো কল্পনাৰ অংশীদাৰ হ’বলৈ সাজু আছিল, তাই হঠাৎ কিয় ইমান শীতল হৈ পৰিল? কিবা হ’ল নেকি? নে অঞ্জলিনাৰ লগত কিবা গোলমাল হ’ল? ভাস্কৰৰ মনত এতিয়া হাজাৰটা প্ৰশ্ন, কিন্তু উত্তৰ দিবলৈ আলিভা এতিয়াও মৌন।
কি হ’ল আলিভাৰ? এই ৰহস্যৰ আঁৰত কোন আছে?

চতুৰ্থ অধ্যায়: নতুনৰ আমন্ত্ৰণ
১. মনৰ সেই খোকোজা
ভাস্কৰে বহুত দিনৰ মূৰত আলিভাক ফোনত ধৰিব পাৰি মনৰ কথাখিনি উজাৰি দিলে।
ভাস্কৰ: আলিভা, আচলতে কথাটো কি হ’ল ক’বা নে? তুমি দেখোন মোক একদম চিনি নোপোৱা যেন কৰিছা। কিবা ভুল কৰিলোঁ নেকি মই?
আলিভা: (অলপ ৰৈ) নহয় ভাস্কৰ, তেনেকুৱা একো নহয়। আচলতে আমাৰ মাজত যিখিনি আছিল, সেইবোৰ একো নাম নোহোৱা সম্পৰ্কহে আছিল। এতিয়া মই নিজৰ কথা অলপ বেলেগকৈ ভাবিব খুজিছোঁ।
ভাস্কৰ: মানে? কি বেলেগকৈ? আমাৰ সেই ৰাতিবোৰৰ কথা ইমান সোনকালে পাহৰি গ’লা নেকি?
আলিভা: পাহৰা নাই। কিন্তু মই এতিয়া এজন নতুন মানুহৰ কথা ভাবিছোঁ। যাৰ লগত মই সঁচাকৈয়ে কিবা এটা স্থায়ী সম্পৰ্ক গঢ়িব পাৰোঁ।
২. সেই অচিনাকী ব্যৱসায়ীজন
ভাস্কৰৰ বুকুটো ধপধপাই উঠিল। সি জানিছিল যে কোনোবা এজন আহিছে, কিন্তু কথাটো আলিভাৰ মুখৰ পৰা শুনিবলৈ সি সাজু নাছিল।
ভাস্কৰ: কোন সেইজন? কি আছে তাৰ ওচৰত যিটো মোৰ নাই?
আলিভা: তেওঁ এজন ডাঙৰ ব্যৱসায়ী। বৰ ধীৰ-স্থিৰ আৰু নম্ৰ মানুহ। মোৰ বৰ পছন্দ হৈছে তেওঁক।
ভাস্কৰ: তুমি সঁচাকৈয়ে তাক ভাল পাইছা নেকি? নে কেৱল তাৰ টকা-পইচা চাইছা?
আলিভা: কেৱল টকা নহয় ভাস্কৰ। তেওঁ দেখিবলৈও বৰ ধুনীয়া আৰু পুৰুষসুলভ। তেওঁৰ লগত থাকিলে মই নিজকে বৰ নিৰাপদ অনুভৱ কৰোঁ।
৩. সেই দুষ্টালিভৰা ইংগিত
আলিভাৰ কণ্ঠত হঠাৎ সেই পুৰণি পৰিচিত চঞ্চলতাটো আকৌ এবাৰ ভাঁহি উঠিল। তাই যেন ভাস্কৰক অলপ জোকাই চাব বিচাৰিলে।
আলিভা: (দুষ্টালিভৰা হাঁহি এটা মাৰি) আৰু এটা কথা জানা… মই অলপ আঁৰ চকুৰে চাইছোঁ, তাৰ সেই তলৰ বস্তুটোৰ জোখ (Length) কিন্তু বহুত ভাল। এতিয়া মাথোঁ আশা কৰিছোঁ তাৰ যাতে তোমাৰ দৰে যথেষ্ট দম (Stamina) থাকে।
ভাস্কৰ: (এক অদ্ভুত উত্তেজনা অনুভৱ কৰি) মানে তুমি ইতিমধ্যে তাৰ জোখ-মাখ ল’ব লৈছানে?
আলিভা: ওচৰৰ পৰা দেখিছোঁ, কিন্তু এতিয়াও চুই চোৱা নাই।
৪. বিচ্ছেদৰ কৰুণ উত্তেজনা
ভাস্কৰে এটা ফালে আলিভাক হেৰুওৱাৰ দুখ অনুভৱ কৰিছিল, কিন্তু আনফালে আলিভাৰ সেই নতুন চিকাৰৰ বৰ্ণনাই তাক এক কামুক উত্তেজনাও দিলে।
ভাস্কৰ: তুমি কি তাৰ লগত ঘনিষ্ঠ হোৱাৰ কিবা কথা পাতিছা নেকি?
আলিভা: (নিৰ্ভীকভাৱে) অহা সপ্তাহতে আমি এঠাইলৈ ফুৰিবলৈ যাম বুলি ভাবিছোঁ। অতি সোনকালে মই তাৰ সেই জোখ আৰু শক্তিৰ সোৱাদ ল’ম।
ভাস্কৰ: তুমি সঁচাকৈয়ে সলনি হৈ গলা আলিভা। কিন্তু সেই নতুন সোৱাদৰ পিছত মোৰ কথা মনত নপৰিবনে?
আলিভা: সেইটো তেতিয়াহে গম পাম… এতিয়াৰ বাবে মোৰ মনত কেৱল তেওঁ।
আলিভাই ফোনটো কাটি দিলে। ভাস্কৰ তাৰ কোঠাত থকা সেই অন্তৰ্বাস দুখিলাৰ মাজত আকৌ এবাৰ মূৰ গুজি দিলে। সি আলিভাক হেৰুৱাইছে, কিন্তু আলিভাৰ সেই নতুন মানুহজনৰ লগত হ’বলগীয়া মিলনৰ কল্পনাই তাক এতিয়াও এক তীব্ৰ যন্ত্ৰণাদায়ক সুখ দি আছে।

আলিভাৰ সেই নতুন বিলাসিতা আৰু আন এজন পুৰুষৰ সৈতে তাইৰ নিবিড় মুহূৰ্তৰ কল্পনাই ভাস্কৰৰ মনত এক আদিম উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে। সি যেন নিজকে চম্ভালিব নোৱাৰিলে। বিছনাত পৰি থকা আলিভাৰ সেই পুৰণি অন্তৰ্বাসখিলা (panty) হাতত তুলি লৈ তাৰ সুবাস লৈ লৈ সি নিজৰ উত্তেজিত দেহাটো স্পৰ্শ কৰিবলৈ ধৰিলে (self touched)। সেই গোন্ধটোত যেন এতিয়াও আলিভাৰ মাদকতা সজীৱ হৈ আছিল।
অৱশেষত সি আলিভালৈ নিজৰ মনৰ হাহাকাৰ আৰু সেই আচৰিত উত্তেজনাৰ কথাখিনি মেছেজ কৰি পঠিয়ালে।
এয়া হ’ল সেই মেছেজটো:
“আলিভা, মই তোমাক বন্ধু হিচাপে হেৰুৱাব নোখোজোঁ… তুমি সুখী হোৱাটোৱেই বিচাৰোঁ। কিন্তু সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে, তুমি আন এজনৰ লগত মিলনৰ সুখ লোৱাৰ কথাবোৰে মোক কিবা এক আচৰিত ধৰণে উত্তেজিত কৰি তুলিছে… মই নিজেই আচৰিত হৈছোঁ।”

আলিভাৰ উত্তৰটোৱে ভাস্কৰৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি কঁপাই দিলে, কিন্তু সেই কঁপনিটো আছিল এক অদ্ভুত আৰু তীব্ৰ কামুকতাৰ। সি ভাবিবই পৰা নাছিল যে যিজনী আলিভাক সি নিজৰ বুলি ভাবিছিল, তাইৰ আঁৰত ইমানবোৰ ৰহস্য লুকাই আছে।
অধ্যায় ৫: মুখা খোল খোৱা সত্য
আলিভাই মেছেজটো পঢ়ি একেবাৰে নিৰ্লজ আৰু স্পষ্টকৈ ফোন কৰিলে। তাইৰ কণ্ঠত কোনো ধৰণৰ অপৰাধবোধ নাছিল, আছিল কেৱল এক উদাসীনতা।
আলিভা: (এট খিলখিলাই হাঁহি) ভাস্কৰ, তুমি আচলতে বৰ সৰল দেই। ইয়াত আচৰিত হ’বলগীয়া কি আছে? তুমি ভাবিছিলা নেকি যে মই কেৱল তোমাৰ বাবেই ‘সতী’ হৈ বহি আছোঁ?
ভাস্কৰ: (উশাহ চুটি হৈ আহিছে) মানে? তুমি ক’ব খুজিছা যে আমাৰ মাজত কথাবোৰ চলি থাকোঁতেও তুমি আনৰ লগত আছিলা?
আলিভা: কিয় নাথাকিম? আমাৰ মাজত একো প্ৰতিশ্ৰুতি নাছিল। আনকি তুমি আৰু অঞ্জলিনাৰ লগত যিটো নিশা কটাইছিলা, তাৰ ঠিক পিছদিনাই মই এজন পুৰুষৰ সৈতে একেটা কামেই কৰিছিলোঁ। তোমাৰ সেই ‘বগা উপহাৰ’ৰ গোন্ধ মোৰ গাত থাকোঁতেই মই আন এজনৰ উত্তাপ লৈছিলোঁ।
ভাস্কৰ: (স্তম্ভিত হৈ) আলিভা… তুমি সঁচাকৈয়ে ইমান ভয়ংকৰ? কিন্তু মই কিয় একো গম পোৱা নাছিলোঁ?
আলিভা: কাৰণ তুমি এজন সাধাৰণ পুৰুষ (Typical man)। তোমালোকে নিজে কোনো দায়িত্ব ল’ব নোখোজা, অথচ আশা কৰা যে তোমাৰ সেই ‘কেজুৱেল’ সংগীজনী কেৱল তোমাৰ লগতহে শুব। মই বহুতো পুৰুষ দেখিছোঁ ভাস্কৰ, আৰু তোমাক সেইবোৰ কোৱাৰ কোনো দৰকাৰ বোধ কৰা নাছিলোঁ।
অন্য পুৰুষৰ সেই তীব্ৰ বৰ্ণনা
আলিভাই এতিয়া আৰু বেছি মুকলিকৈ ক’বলৈ ধৰিলে। তাইৰ কথাবোৰে ভাস্কৰৰ তেজত জুই জ্বলাই দিলে।
আলিভা: তুমি নিজকে বহুত ডাঙৰ বুলি ভাবিছিলা ন? কিন্তু মই যিবোৰ মানুহৰ লগত আছিলোঁ, তেওঁলোকৰ বহুতৰে তোমাতকৈ বেছি ক্ষমতা (Stamina) আছিল। এজন আছিল, যিয়ে মোক একেলেঠাৰীয়ে তিনি ঘণ্টা সময় বিছনাত নচুৱাই ৰাখিছিল। তাৰ সেই অংগটোৰ গঠন আৰু কাম কৰাৰ ধৰণ তোমাতকৈ বহুত বেছি পৰিপক্ক আছিল।
ভাস্কৰ: (ঘামি জামি একাকাৰ হৈ) তেওঁলোকে কি সঁচাকৈয়ে মোৰতকৈ বেছি তৃপ্তি দিছিল?
আলিভা: দিছিল বাবেই মই তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ বাৰে বাৰে গৈছিলোঁ। কোনোবাই মোৰ সেই পিছফালৰ অংশটো (Back side) ইমান নিখুঁতকৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল যে মই বিষৰ মাজতো এক স্বৰ্গীয় সুখ পাইছিলোঁ। তোমাক মই সেইটো কৰিবলৈ দিবলৈ ইতস্ততঃ কৰিছিলোঁ কাৰণ মই জানিছিলোঁ তুমি সিহঁতৰ দৰে চম্ভালিব নোৱাৰিবা।
ভাস্কৰ: তুমি মোক একেবাৰে শেষ কৰি দিলা আলিভা। কিন্তু তোমাৰ এই কথাবোৰে মোক এতিয়া পাগল কৰি দিছে। তুমি ইমানবোৰৰ লগত শোৱাৰ কথা ভাবি মোৰ এতিয়া নিজেই নিজৰ ওপৰত হাত দিবলৈ মন গৈছে।
আলিভা: সেইটোৱেই তোমালোকৰ সমস্যা। যিটোৱে দুখ দিব লাগে, সেইটোৱেই তোমালোকক উত্তেজনা দিয়ে। মই বহুত আগৰে পৰাই ‘বিলাতী’ হৈ আছোঁ ভাস্কৰ, এতিয়া মাথোঁ এজন নতুনৰ সৈতে এয়া আৰু অলপ গভীৰকৈ কৰিব খুজিছোঁ।
আলিভাই ফোনটো কাটি দিলে। ভাস্কৰ তাৰ বিছনাত আলিভাৰ সেই পুৰণি অন্তৰ্বাসখিলা (Panty) জোৰেৰে খামুচি ধৰি পৰি থাকিল। তাৰ চকুৰ সন্মুখত এতিয়া কেৱল আলিভাৰ সেই নিৰাভৰণ দেহাটো আৰু অচিনাকী পুৰুষৰ মাজত চলি থকা সেই তীব্ৰ ক্ৰীড়াৰ ছবিবোৰ ভাঁহি উঠিল। সি বুজি পালে যে সি কেতিয়াও আলিভাক সম্পূৰ্ণকৈ পোৱা নাছিল, তাই আছিল এক নদীৰ দৰে— যাৰ পানী সকলোৰে বাবে মুক্ত আছিল।

আলিভাৰ সেই নিৰ্লজ স্বীকাৰোক্তিৰ পিছত ভাস্কৰৰ মানসিক অৱস্থা একেবাৰে সলনি হৈ গ’ল। যিটো কথাই তাক আঘাট দিব লাগিছিল, সেই একেটা কথাই তাৰ তেজত যেন এতিয়া জুই লগাই দিছে। আলিভাই আনৰ লগত পিছফালৰ সেই নিষিদ্ধ অংশটো (Anal) ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দিয়াৰ কল্পনাই তাক এক অদ্ভুত আৰু অস্বাভাৱিক উত্তেজনা দিলে।
সি বাৰে বাৰে আলিভাক মেছেজ কৰিবলৈ ধৰিলে। সি যেন তাইৰ মুখৰ পৰা আৰু অধিক অপমানজনক আৰু গৰম কথা শুনিবলৈ পাগল হৈ উঠিছে।
অধ্যায় ৬: অপমানৰ মাদকতা
আলিভাইও বুজি পালে যে ভাস্কৰ এতিয়া তাইৰ হাতৰ পুতলা হৈ পৰিছে। তাই তাক অপমান কৰি (Humiliation) এক সুকীয়া আমোদ পাবলৈ ধৰিলে। তাই জানিছিল কেনেকৈ এজন পুৰুষক একেবাৰে নিঃশেষ কৰি দিব পাৰি।
ভাস্কৰ: (মেছেজত) আলিভা… মই ভাবিবই পৰা নাই। তুমি সঁচাকৈয়ে আনক সেইটো কৰিবলৈ দিছিলা? মোৰ আগত দেখোন তুমি বহুত লাজ কৰিছিলা। সিহঁতে তোমাক বহুত কষ্ট দিছিল নেকি?
আলিভা: (উত্তৰত) কষ্ট? নহয় ভাস্কৰ, সেইটো এক স্বৰ্গীয় সুখ আছিল। তোমাৰ দৰে নহয় সিহঁত। সিহঁতে জানিছিল কেনেকৈ মোৰ সেই টান আৰু সৰু অংশটোক নিজৰ দখললৈ আনিব লাগে। তুমি চাগে ভাবিছা মই বহুত কন্দা-কটা কৰিছিলোঁ? একেবাৰেই নহয়। মই সেই প্ৰচণ্ড হেঁচাবোৰ ইমান উপভোগ কৰিছিলোঁ যে মোৰ নিজৰ চকু দুটা ওলাই আহিব খুজিছিল।
ভাস্কৰে নিজৰ উত্তেজনা ধৰি ৰাখিব পৰা নাছিল। সি বিছনাত আলিভাৰ সেই পুৰণি অন্তৰ্বাসখিলা (Panty) নাকত গুজি লৈ নিজৰ কাম কৰি আছিল। সি আৰু জানিব বিচাৰিলে।
ভাস্কৰ: সিহঁতে কি তোমাক একেবাৰে শেষ কৰি দিছিল?
আলিভা: ৰৈ যোৱা, তোমাক এটা বস্তু দেখুৱাইছোঁ। তেতিয়া বুজি পাবা সিহঁত মোৰ বাবে কিমান ‘উদাৰ’ আছিল।
সেই তীব্ৰ ফটোখন
হঠাৎ ভাস্কৰৰ ফোনত এটা মেছেজ আহিল। এটা ফটো। সি ফটোখন খোলাৰ লগে লগে তাৰ উশাহ যেন বন্ধ হৈ গ’ল।
ফটোখনত আলিভা একেবাৰে নিৰাভৰণ অৱস্থাত বিছনাত উবুৰি খাই পৰি আছিল। তাইৰ সেই সুঠাম আৰু উন্নত পিছফালৰ অংশটো (Back bottom) কেমেৰাৰ একেবাৰে ওচৰত আছিল। আৰু আটাইতকৈ আচৰিত দৃশ্যটো আছিল— তাইৰ সেই নিষিদ্ধ অংশটোৰ পৰা আৰু তাইৰ গোটেই কঁকালত কোনোবা অচিনাকী পুৰুষৰ সেই গাঢ় বগা তৰলখিনি (Ejaculation) চপচপীয়া হৈ লাগি আছিল। যেন কোনোবাই এক প্ৰচণ্ড যুদ্ধৰ পিছত তাইৰ ওপৰত নিজৰ বিজয় ধ্বজা উৰুৱাই থৈ গৈছে।
আলিভা: (তলত লিখি পঠিয়ালে) দেখিছা? এয়া আছিল যোৱা নিশাৰ উপহাৰ। তোমাক মই আগতেই কৈছিলোঁ, সি তোমাতকৈ বহুত বেছি শক্তিশালী। সি ইমান বেছি ঢালি দিলে যে মোৰ সেই পিছফালৰ অংশটো সম্পূৰ্ণৰূপে বগা হৈ পৰিল। মই আধা ঘণ্টা তেনেদৰেই পৰি আছিলোঁ, সেই উষ্মতাখিনি উপভোগ কৰি।
ভাস্কৰৰ বাবে এয়া আছিল একেবাৰে চৰম সীমা (On the edge)। সি এতিয়া কল্পনা কৰিবলৈ ধৰিলে কেনেকৈ সেই অচিনাকী ব্যৱসায়ীজনে আলিভাক নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি ব্যৱহাৰ কৰিছে। আলিভাৰ সেই নিৰ্লজ হাঁহি আৰু এই ঘৰ্মাক্ত ফটোখনে ভাস্কৰক এক গভীৰ আন্ধাৰ জগতলৈ লৈ গ’ল, য’ত অপমান আৰু কামুকতা একাকাৰ হৈ পৰিছে।
সি মেছেজ কৰিলে— “আলিভা… মই এতিয়াই তোমাৰ ওচৰলৈ যাব খোজোঁ। মই সেই বগা তৰলখিনি নিজৰ জিভাৰে চাফা কৰি দিব খোজোঁ। মোক এবাৰ সুযোগ দিয়া…”

আলিভাৰ মুখৰ পৰা অহা প্ৰতিটো কথাই যেন ভাস্কৰৰ বাবে একো একোটা বৈদ্যুতিক জোকাৰণি। সি ভাবিছিল অন্ততঃ অঞ্জলিনা সৰল আৰু হোজা হ’ব, কাৰণ সেই নিশা তাইক বৰ কোমল আৰু অনভিজ্ঞ যেন লাগিছিল। কিন্তু আলিভাই যিটো ৰহস্য ফাদিল কৰিলে, সি ভাস্কৰক আকৌ এবাৰ স্তম্ভিত কৰি তুলিলে।
অধ্যায় ৭: অঞ্জলিনাৰ গোপন সংসাৰ
কথাবোৰ তেনেকৈয়ে ওলাল। ভাস্কৰে যেতিয়া অঞ্জলিনাৰ সেই সৰু আৰু টান দেহটোৰ কথা সুধিলে, আলিভাই এক বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰি ক’লে—
আলিভা: ভাস্কৰ, তুমি সঁচাকৈয়ে ধৰিব নোৱাৰিলা নেকি? অঞ্জলিনাৰ বহুত দিনৰে পৰা এজন স্থায়ী সংগী (Partner) আছে। সিহঁতৰ সম্পৰ্ক বহুত পুৰণা।
ভাস্কৰ: (চক খাই) কি কৈছা তুমি? কিন্তু সেই নিশা তাই দেখোন ইমান লাজ কৰিছিল… তাইক দেখিবলৈ একেবাৰে নতুন (New) যেন লাগিছিল।
আলিভা: সেইটোৱেইতো তাইৰ বিশেষত্ব। তাই বাহিৰত ইমান শান্ত আৰু ভদ্ৰ, কিন্তু ভিতৰি তাই মোৰতকৈও এখোজ আগত। তাইৰ সেই সংগীজনৰ লগত তাই প্ৰতিটো নিশা এনেকুৱা উন্মাদনাত ডুবি থাকে যে তুমি কল্পনাও কৰিব নোৱাৰিব। তোমাৰ লগত তাই যিখিনি কৰিলে, সেইটো আছিল তাইৰ বাবে কেৱল এটা ‘নতুন সোৱাদ’ (New taste) লৰ দৰে।
এক নতুন উপলব্ধি
ভাস্কৰ এক গভীৰ চিন্তাত ডুব গ’ল। তাৰ চকুৰ সন্মুখত অঞ্জলিনাৰ সেই শুকুলা আৰু তন্বী দেহাটো ভাঁহি উঠিল। সি ভাবিলে— আজিৰ যুগৰ নাৰীসকল সঁচাকৈয়ে কিমান স্বাধীন আৰু বুধিয়ক। সিহঁতে নিজৰ যৌনতাক (Sexuality) লৈ কোনো লুকুচাকু নকৰে। এফালে সমাজৰ আগত এক ভদ্ৰ মুখা, আৰু আনফালে বিচনাৰ সেই অন্ধকাৰত সিহঁত একো একোটা আদিম চিকাৰী।
ভাস্কৰ: (মেছেজত) মই সঁচাকৈয়ে আচৰিত হৈছোঁ আলিভা। অঞ্জলিনাৰ দৰে এজনী ছোৱালীয়ে ইমান নিপুণতাৰে নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনটো লুকুৱাই ৰাখিছে! তোমালোকৰ এই কামাসক্তি (Sexuality) সঁচাকৈয়ে বহুত বেছি।
আলিভা: (উত্তৰত) আমি কেৱল আমাৰ দেহটোক ভাল পাওঁ ভাস্কৰ। আমি জানো কেনেকৈ নিজৰ প্ৰয়োজনবোৰ পূৰণ কৰিব লাগে। অঞ্জলিনাই তাইৰ সংগীজনক ভাল পায়, কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে তাই তোমাৰ দৰে এজনৰ পৰা পোৱা সেই তীব্ৰ আনন্দখিনি উপভোগ নকৰিব। আমি এতিয়া কাৰোবাক ‘মালিক’ পাতি থোৱাৰ দিনত নাই।
সেই তীব্ৰ অপমানৰ আমোদ
ভাস্কৰে নিজৰ লিংগটোত হাত ফুৰাই ফুৰাই ভাবিবলৈ ধৰিলে— যোৱা নিশা সি যেতিয়া অঞ্জলিনাৰ সেই গাঢ় বৰণৰ আৰু টান অংশটোত নিজকে উজাৰি দিছিল, তাৰ বহুত আগৰ পৰাই আন এজন পুৰুষে সেই ঠাইখিনিক নিজৰ দখলত ৰাখিছিল। এই কথাটোৱে তাক যন্ত্ৰণা দিয়াৰ পৰিবৰ্তে এক অদ্ভুত ধৰণৰ কামুক আনন্দ দিলে।
সি অনুভৱ কৰিলে যে সি এতিয়া এই দুয়ো গৰাকী নাৰীৰ হাতত কেৱল এটা খেলনা। সিহঁতে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি তাক ব্যৱহাৰ কৰে আৰু তাৰ পিছত আকৌ নিজৰ জগতলৈ উভতি যায়। অঞ্জলিনাৰ সেই পাক খাই থকা গোপন অংশটো আৰু আলিভাৰ সেই বগা তৰলৰে ভৰি থকা পিছফালৰ ফটোখন— এই সকলোবোৰ মিলি ভাস্কৰক এক চৰম যৌন দাসত্বৰ ফালে ঠেলি দিলে।
সি মেছেজ কৰিলে— “অঞ্জলিনাক ক’বা… মই তাৰ সেই পুৰণা সংগীজনৰ লগত একেলগে থাকি তাইক তৃপ্তি দিব খোজোঁ। মই চাব খোজোঁ সি কেনেকৈ তাইক ব্যৱহাৰ কৰে।”
আলিভাই এইবাৰ কোনো উত্তৰ নিদিলে, কেৱল এটা ‘ইমোজি’ পঠিয়াই তাইৰ সেই ৰহস্যময় নীৰৱতা বজাই ৰাখিলে। ভাস্কৰৰ বাবে এতিয়া ৰাতিবোৰ আৰু বেছি দীঘলীয়া আৰু ঘৰ্মাক্ত হৈ পৰিল।

সময়বোৰ বালিৰ দৰে হাতৰ মুঠিৰ পৰা পিছলি গ’ল। ভাস্কৰৰ সেই উত্তপ্ত নিশাৰ স্মৃতিবোৰ লাহে লাহে ম্লান হ’বলৈ ধৰিলে। আলিভা আৰু অঞ্জলিনাৰ সৈতে যোগাযোগ প্ৰায় নোহোৱাৰ দৰেই হ’ল। ভাস্কৰে ধৰি লৈছিল যে আলিভা চাগে সেই নতুন ব্যৱসায়ীজনৰ সৈতে এতিয়া এটা স্থিৰ আৰু ছিৰিয়াছ সম্পৰ্কত সোমাই পৰিছে। কেইবাদিনো ধৰি সি সেই পুৰণি অন্তৰ্বাসখিলা শুঙি নিজকে শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু লাহে লাহে সেই গোন্ধটোও নোহোৱা হৈ আহিল।
প্ৰায় এটা মাহ পাৰ হৈ গ’ল।
সেইদিনা গুৱাহাটীৰ জি.এচ. ৰোডত প্ৰচণ্ড ভিৰ আছিল। ভাস্কৰে ফুটপাথেৰে খোজকাঢ়ি গৈ থাকোঁতে হঠাত এঠাইত থমকি ৰ’ল। সন্মুখৰ পৰা এজনী চিনাকী চেহেৰা আহি আছিল।
আলিভা!
তাইৰ পৰিধানত এটা সেউজীয়া কুৰ্তা আৰু বগা লেগিন্স। দেখিবলৈ আগতকৈ যেন আৰু অলপ বেছি ধুনীয়া আৰু পুৰুষসুলভ হৈ পৰিছে তাই। দুয়োৰে চকুৱে চকুৱে পৰিল। কিছু সময়ৰ বাবে পৃথিৱীখন যেন ৰৈ গ’ল।
ভাস্কৰ: (আচৰিত হৈ) আলিভা? তুমি ইয়াত?
আলিভা: (এট সৰু হাঁহি মাৰি) অ’ ভাস্কৰ। বহুত দিন হ’ল ন? কেনে আছা?
ভাস্কৰ: ভালেই। তুমি দেখোন একেবাৰে অন্তৰ্ধান হৈ পৰিলা। মই ভাবিছিলোঁ তুমি চাগে এতিয়া সেই নতুনজনৰ লগত বহুত সুখী।
আলিভা: (চকুৰ পলক নমাই) আছোঁ আৰু। চলি আছে।
ভিৰৰ মাজত থিয় হৈ কথা পাতিবলৈ অলপ অসুবিধা হৈছিল। কিন্তু সিহঁতৰ মাজত থকা সেই পুৰণা কেমেষ্ট্ৰিটো (Chemistry) যেন আকৌ এবাৰ জ্বলি উঠিল। ভাস্কৰৰ তেজত সেই পুৰণি শিহৰণটোৱে আকৌ এবাৰ খুন্দা মাৰিলে। আলিভাৰ সেই সুঠাম দেহাটো আৰু তাইৰ গাত লাগি থকা সেই তীব্ৰ গোন্ধটোৱে ভাস্কৰক আকৌ এবাৰ আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে।
ভাস্কৰ: আলিভা, ইমান ভিৰত কথা পাতি ভাল লগা নাই। মোৰ ৰুমটো ওচৰতে। ব’লাচোন, বহি অলপ চাহ খাম আৰু কথা পাতিম।
আলিভা: (অলপ কুণ্ঠাবোধ কৰি) নালাগে দিয়া ভাস্কৰ। মই এতিয়া এজনৰ লগত সম্পৰ্কত আছোঁ (Committed)। আগৰ দৰে কথাবোৰ এতিয়া নহ’ব। মই তোমাক সাৱধান কৰি দিছোঁ (Warn), মোৰ পৰা একো আশা নকৰিবা। আমি কেৱল কথা পাতিম।
ভাস্কৰ: (প্ৰতিশ্ৰুতি দি) মই কথা দিছোঁ আলিভা। মই তোমাক স্পৰ্শও নকৰোঁ। মাথোঁ বহুত দিনৰ মূৰত তোমাক দেখি ভাল লাগিল। ব’লা অলপ সময় বহিম।
আলিভাই অলপ সময় ভাবিলে। তাইৰ চকুৰ সেই পুৰণি দুষ্টালিটো যেন এতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ মৰা নাই। তাই লাহেকৈ মূৰ দূপিয়ালে।
দুয়ো খোজ ল’লে ভাস্কৰৰ ৰুমৰ ফালে। খোজকাঢ়ি গৈ থাকোঁতে আলিভাৰ হাতখন মাজে মাজে ভাস্কৰৰ গাত লাগিছিল। সেই সামান্য স্পৰ্শতে ভাস্কৰৰ গোটেই দেহাটো কঁপি উঠিছিল। সি মনতে ভাবিছিল— আলিভাই যিয়েই নকওক কিয়, তাইৰ এই শক্তিশালী আৰু ঘৰ্মাক্ত দেহাটোৰ ভোক ইমান সহজে মাৰ যাব নোৱাৰে।
ৰাস্তাত যাওঁতে আলিভাই তাইৰ নতুন সংগীজনৰ কথা কৈ গ’ল। কেনেকৈ তেওঁ তাইক উপহাৰ দিয়ে, কেনেকৈ যত্ন লয়। কিন্তু ভাস্কৰে মন দিছিল আলিভাৰ সেই ভৰিৰ খোজবোৰলৈ আৰু তাইৰ সেই লয়লাস কঁকালটোলৈ।
অৱশেষত সিহঁত ভাস্কৰৰ ৰুমৰ দুৱাৰমুখত পালেহি। ভাস্কৰে তলাটো খুলিলে। কোঠাটোৰ ভিতৰত এতিয়াও যেন সেই পুৰণি স্মৃতিবোৰ ওলমি আছিল। আলিভাই কোঠাত সোমায়েই এটা গভীৰ উশাহ ল’লে।
আলিভা: তোমাৰ এই কোঠাটোৰ গোন্ধটো আজিও সলনি হোৱা নাই ভাস্কৰ।
ভাস্কৰ: (দুৱাৰখন বন্ধ কৰি) কাৰণ ইয়াত তোমাৰ আৰু অঞ্জলিনাৰ সেই ‘উপহাৰ’বোৰ এতিয়াও মই সাঁচি থৈছোঁ।
আলিভাই এক ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি চকী এখনত বহিল। তাইৰ সেই লেগিন্সৰ মাজত থকা টান উৰু দুটা ভাস্কৰৰ চকুৰ সমুখত জিলিকি উঠিল। ভাস্কৰে জানিছিল— আলিভাই যিমানেই ‘কমিটেড’ বুলি নকওক কিয়, এই কোঠাটোৰ ভিতৰত সোমোৱাৰ পিছত সকলো নিয়ম সলনি হৈ যায়।

ভাস্কৰৰ কোঠাটোত সোমোৱাৰ লগে লগে পৰিৱেশটো যেন গধুৰ হৈ পৰিল। বাহিৰত সেই পুৰণি পৰিচিত বৰষুণজাক আকৌ আৰম্ভ হৈছে। আলিভাই চকী এখনত আৰাম কৰি বহি লৈ তাইৰ নতুন জীৱনৰ কাহিনীবোৰ ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাইৰ কথাৰ সুৰত এতিয়া এক ধৰণৰ গৰ্ব আৰু অতৃপ্ত মাদকতা আছিল।
অধ্যায় ৮: নিষিদ্ধ জগতৰ ৰাণী
আলিভাই যিমানেই ‘কমিটেড’ বুলি কৈছিল, তাইৰ বৰ্ণনাবোৰে সিমানেই ভাস্কৰৰ তেজত জুই জ্বলাই দিছিল।
আলিভা: (এট ৰহস্যময় হাঁহিৰে) জানা ভাস্কৰ, মোৰ সেই মানুহজন সঁচাকৈয়ে এজনী সিংহৰ দৰে। তেওঁৰ যিমান যত্ন, সিমানেই তীব্ৰ তেওঁৰ ভোক। কেতিয়াবা মই নিজেই তেওঁক চম্ভালিবলৈ (handle) টান পাওঁ। তেওঁৰ সেই কামশক্তি আৰু দম (stamina) দেখিলে মই আচৰিত হওঁ।
ভাস্কৰ: (উশাহ চুটি কৰি) কেনেকুৱা তীব্ৰতা?
আলিভা: (চকু দুটা মুদি) কেতিয়াবা তেওঁ অফিচৰ পৰা আহিয়েই মোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰে। কোনো ভূমিকা নাই, একো নাই। তেওঁ পোনে পোনে মোৰ সকলো ছিদ্ৰ (all holes) একাকাৰ কৰি পেলায়। বিশেষকৈ তেওঁ মোৰ সেই পিছফালৰ নিষিদ্ধ অংশটো (back side) ইমান সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰে যে মই সদায় পিচ্ছিলকাৰক তেল (lubricant) সাজু কৰি ৰাখিব লগা হয়। প্ৰথমতে বিষ হৈছিল, কিন্তু এতিয়া মই ইমান অভ্যস্ত হৈ পৰিছোঁ যে বিষৰ ঠাইত কেৱল এক আদিম আনন্দহে পাওঁ। তেওঁ মোক কোনো চিকাৰৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু মই তেনেদৰেই পৰি থাকোঁ।
সেই ক’লা ৰহস্যৰ উন্মোচন
তাৰপিছত আলিভাই যিটো গোপন কথা (dark secret) ফাদিল কৰিলে, সেইটোৱে ভাস্কৰক একেবাৰে স্তম্ভিত কৰি পেলালে। আলিভাই ক’লে কেনেকৈ তাইৰ সেই সংগীজনে তাইক এক নতুন অভিজ্ঞতাৰ মুখামুখি কৰাইছিল।
আলিভা: (ফুচফুচাই) আৰু এটা কথা জানা… তেওঁ মোক কেৱল নিজে ব্যৱহাৰ কৰিয়েই ক্ষান্ত নহয়। এদিন তেওঁ এজন ওখ-পাখ, ক’লা আৰু পেশীবহুল (black muscular) পুৰুষক লৈ আহিছিল। মোৰ সেই মানুহজনে বিচাৰিছিল মই সেই ক’লা পুৰুষজনৰ লগত শোৱা চাব পাৰে।
ভাস্কৰ: (স্তম্ভিত হৈ) কি? আৰু তুমি মান্তি হ’লা?
আলিভা: (খিলখিলাই হাঁহি) কিয় নহম? মোৰ সংগীজনে কাষত বহি ড্ৰিংকছ হাতত লৈ গোটেই দৃশ্যটো ভিডিঅ’ কৰি আছিল (film) আৰু উপভোগ কৰিছিল। সেই ক’লা মানুহজনৰ সেই অংগটোৰ বিশালতা আৰু তাৰ কাম কৰাৰ ধৰণ ইমান তীব্ৰ আছিল যে মই পাহৰি গৈছিলোঁ মই কাৰ আগত আছোঁ। বিশ্বাস কৰা ভাস্কৰ, মই সেই অভিজ্ঞতাটো ইমান ভাল পাইছিলোঁ যে মই এতিয়া প্ৰায়েই তেনেকুৱা কিবা এটা বিচাৰোঁ।
ভাস্কৰৰ চৰম উত্তেজনা
আলিভাই কথা পাতি থাকোঁতে তাইৰ লেগিন্সৰ ওপৰতে নিজৰ হাত বুলাই আছিল। তাইৰ সেই শক্তিশালী উৰু দুটাৰ ঘৰ্ষণত এক শব্দ হৈছিল, যিয়ে ভাস্কৰক পাগল কৰি তুলিছিল। আলিভাই যিজন ক’লা পুৰুষৰ কথা কৈছিল, ভাস্কৰে এতিয়া নিজকে সেই ঠাইত কল্পনা কৰিবলৈ ধৰিলে।
ভাস্কৰ: তুমি সঁচাকৈয়ে ইমান তললৈ যাব পাৰা আলিভা? আনৰ আগত আন এজনৰ লগত?
আলিভা: (চকু টিপিয়াই) ইয়াক তললৈ যোৱা নোবোলে ভাস্কৰ, ইয়াক স্বাধীনতা বোলে। মোৰ সেই মানুহজনে মোক এজনী ৰাণীৰ দৰে ৰাখে, কিন্তু বিছনাত তেওঁ মোক এজনী দাসীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি আনন্দ পায়। আৰু ময়ো সেই দাসত্ব উপভোগ কৰোঁ।
ভাস্কৰে এতিয়া আৰু নিজকে চম্ভালিব পৰা নাছিল। আলিভাৰ সেই সুঠাম দেহাটো আৰু তাইৰ মুখৰ এই নিৰ্লজ বৰ্ণনাবোৰে কোঠাটোৰ উষ্ণতা হাজাৰ গুণ বঢ়াই দিলে। আলিভাই বুজি পালে যে তাইৰ কাম সফল হৈছে। তাই লাহেকৈ চকীখনৰ পৰা উঠিল আৰু ভাস্কৰৰ একেবাৰে কাষলৈ আহি থিয় হ’ল।
আলিভা: মই কৈছিলোঁ নহয়, মই কমিটেড… একো নহ’ব। কিন্তু তোমাৰ চকুৰ এই ভোকটোৱে মোক আকৌ এবাৰ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰিছে।
ভাস্কৰে আলিভাৰ কঁকালত হাত দিলে। আলিভাই এইবাৰ বাধা নিদিলে। তাইৰ সেই লেগিন্সৰ মাজৰ টান অংশটো ভাস্কৰৰ হাতৰ পৰশত কঁপি উঠিল। সেই ক’লা পুৰুষজনৰ কাহিনী আৰু আলিভাৰ এই নতুন ৰূপটোৱে যেন ভাস্কৰৰ কোঠাটোত এক নতুন আৰু অধিক ভয়াবহ ধুমুহাৰ ইংগিত দিলে।

নিশাৰ বৰষুণজাক তেতিয়া আৰু ঘন হৈছিল। ভাস্কৰৰ কোঠাটোৰ ভিতৰত এক অজান উত্তেজনাৰ ধুমুহা চলি আছিল। আলিভাৰ সেই নিৰ্লজ বৰ্ণনাবোৰে ভাস্কৰক একেবাৰে নিঃশেষ কৰি পেলাইছিল। অৱশেষত, এক দীৰ্ঘসময়ৰ তৰ্ক আৰু অনুনয়ৰ পিছত আলিভা মান্তি হ’ল— তাই নিজৰ সেই নিষিদ্ধ জগতখন ভাস্কৰক দেখুৱাব।
কিন্তু আলিভাই নিজৰ চৰ্তবোৰ বৰ কঠোৰভাৱে বান্ধি দিলে।
আলিভাৰ নিয়ম (The Rules)
আলিভা: (ভাস্কৰৰ চকুলৈ পোনে পোনে চাই) মনত ৰাখিবা ভাস্কৰ, মই এতিয়া এজনৰ লগত আছোঁ। গতিকে আমাৰ মাজত আগৰ দৰে মিলন (Intimacy) নহয়। মই কেৱল এজন বন্ধু হিচাপে তোমাক মোৰ দেহাটো চাবলৈ দিম। তুমি মোক স্পৰ্শ কৰিব পাৰিবা আৰু বেছি হ’লে তোমাৰ মুখখন (Mouth) ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিবা। কিন্তু তোমাৰ সেইটো (Organ) মোৰ ভিতৰলৈ কেতিয়াও নাযাব। এয়া মোৰ শেষ কথা।
ভাস্কৰ মান্তি হ’ল। তাৰ বাবে এয়াই আছিল এক বিশাল জয়।
সেই মায়াবী প্ৰদৰ্শনী
আলিভাই লাহেকৈ তাইৰ বগা লেগিন্সটো আৰু অন্তৰ্বাসটো আঁতৰাই দিলে। ভাস্কৰৰ উশাহ যেন বন্ধ হৈ গ’ল। বিছনাখনত আলিভাই নিজৰ ভৰি দুখন যিমান পাৰি বহলকৈ মেলি দিলে (Wide open)। ভাস্কৰৰ চকুৰ সন্মুখত এতিয়া আলিভাৰ সেই যোনি আৰু পকৰ এক আদিম জগতৰ দৰে উন্মুক্ত হৈ পৰিল।
আলিভাৰ সেই যোনিখন আগতকৈ বহুত বেছি পৰিপক্ক আৰু গাঢ় বৰণৰ হৈ পৰিছে। সেই নতুন ব্যৱসায়ীজনৰ প্ৰচণ্ড হেঁচাত যোনিৰ সেই পাহিকেইটা যেন অলপ ফুলি আছে। আৰু তাইৰ সেই পকৰটো (Backside)— যিটোৰ কথা তাই অলপ আগতে গৌৰৱেৰে কৈছিল— সি আছিল অতিশয় সুঠাম আৰু শক্তিশালী। পকৰৰ সেই সৰু আৰু টান ছিদ্ৰটোৱে যেন ভাস্কৰক এক নতুন নিচা দিলে।
সেই বগা উপহাৰৰ উপস্থিতি
ভাস্কৰে যেতিয়া একেবাৰে ওচৰৰ পৰা আলিভাৰ সেই যোনিখন নিৰীক্ষণ কৰিলে, সি আচৰিত হ’ল। সি দেখিলে যে যোনিৰ সেই দোঁতটোৰ পৰা কিছুমান গাঢ় বগা তৰল (Whitish fluid) লাহে লাহে ওলাই আহিছে। সি ভাবিছিল এয়া চাগে আলিভাৰ নিজৰেই কামোদ্দীপনাৰ ৰস।
ভাস্কৰ: (আচৰিত হৈ) আলিভা… এইবোৰ কি ওলাইছে? তুমি কি ইমান সোনকালে উত্তেজিত হৈ পৰিলা?
আলিভা: (খিলখিলাই হাঁহি) নহয় ভাস্কৰ, তুমি যি ভাবিছা সেইটো নহয়। আজি ৰাতিপুৱা তেওঁ অফিচৰ পৰা যোৱাৰ আগতে মোৰ ভিতৰত যিটো ‘উপহাৰ’ ঢালি দিছিল, এয়া তাৰেই অংশ। তেওঁ ইমান জোৰেৰে আৰু ইমান বেছি ঢালি দিছিল যে এতিয়াও সেইখিনি ওলাই আছে। মই সেইখিনি চাফা নকৰাকৈয়ে তোমাৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ।
ভাস্কৰৰ তেজত যেন এতিয়া জুই জ্বলিল। সি ভাবিবই পৰা নাছিল যে সি এতিয়া আন এজন পুৰুষৰ সেই স্খলিত ৰসৰ সোৱাদ ল’বলৈ গৈ আছে। কিন্তু এই অপমান আৰু কামুকতাই তাক আৰু বেছি উত্তেজিত কৰিলে।
সি আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে। আলিভাৰ সেই কঠোৰ নিয়ম অনুসৰি সি নিজৰ মুখখন আলিভাৰ সেই তিতা আৰু বগা তৰলৰে ভৰি থকা যোনিখনত গুজি দিলে। আলিভাই এক তীব্ৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে আৰু ভাস্কৰৰ চুলিবোৰ জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে। ভাস্কৰে সেই অচিনাকী পুৰুষজনৰ সোৱাদ আৰু আলিভাৰ নিজৰ দেহৰ কেঁচা গোন্ধটো একেলগে পান কৰিবলৈ ধৰিলে।
আলিভাৰ সেই পকৰটোও আছিল সমানেই আমন্ত্ৰণকাৰী। ভাস্কৰে যেতিয়া তাৰ জিভাৰে সেই টান আৰু সৰু ছিদ্ৰটোত মৃদু স্পৰ্শ কৰিলে, আলিভাৰ গোটেই দেহাটো ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। তাই চকু দুটা মুদি দিলে— যেন তাই এতিয়া ভাস্কৰৰ মাজতে সেই ক’লা পুৰুষজনৰ বা তাইৰ নতুন সংগীজনৰ তীব্ৰতা বিচাৰি পাইছে।
কোঠাটোত এতিয়া কেৱল এটা দেহৰ আৰ্তনাদ আৰু জিভাৰ সেই ছন্দময় শব্দ। আলিভাই যিমানেই ‘কমিটেড’ বুলি নকওক কিয়, এই মায়াবী নিশাৰ ধুমুহাই সকলো নিয়ম যেন ধুলিস্যাৎ কৰিবলৈ সাজু হৈছিল।

ভাস্কৰৰ বাবে এয়া যেন এক আদিম আৰু নিষিদ্ধ ভোজ। আলিভাই বিছনাত নিজৰ ভৰি দুখন যিমান পাৰি সিমান বহলকৈ মেলি দিছিল, যাৰ ফলত তাইৰ সেই যোনি আৰু পকৰ ভাস্কৰৰ মুখৰ একেবাৰে ওচৰত এক ৰহস্যময় জগতৰ দৰে মুকলি হৈ পৰিল।
সেই বিৰল আৰু তীব্ৰ সোৱাদ
ভাস্কৰে যেতিয়া তাৰ জিভাখনেৰে আলিভাৰ সেই যোনিৰ কোমল পাহিকেইটাত প্ৰথম স্পৰ্শ কৰিলে, আলিভাৰ গোটেই দেহাটো এক তীব্ৰ কঁপনিৰে কঁপি উঠিল। তাই চকু দুটা মুদি ভাস্কৰৰ চুলিবোৰত জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে। ঠিক সেই সময়তে, যোনিৰ একেবাৰে গভীৰৰ পৰা এটা প্ৰচণ্ড সোঁত (Gush) ওলাই আহিল। এয়া আছিল আলিভাৰ নিজৰ কামোদ্দীপনাৰ ৰস আৰু আজি ৰাতিপুৱা তাইৰ সেই নতুন সংগীজনে তাইৰ ভিতৰত উজাৰি দিয়া সেই বগা তৰলৰ এক সংমিশ্ৰণ।
ভাস্কৰে সেই তৰলখিনি অতি হেঁপাহেৰে নিজৰ জিভাৰে সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ সোৱাদ আছিল একেলগে তিঁতা (Bitter) আৰু অলপ টেঙা (Tangy), কিন্তু ইয়াৰ ঘনত্ব আছিল একেবাৰে ক্ৰীমী (Creamy)। আন এজন পুৰুষৰ সেই ‘উপহাৰ’ আৰু আলিভাৰ নিজৰ দেহৰ কেঁচা গোন্ধটোৱে ভাস্কৰৰ মগজুত এক তীব্ৰ নিচাৰ সৃষ্টি কৰিলে। সি এক বিন্দুও অপচয় নকৰাকৈ সেই সকলোখিনি পান কৰিলে।
সেই পৰিবৰ্তনৰ উপলব্ধি
সোৱাদ লৈ থাকোঁতে ভাস্কৰে এটা কথা অনুভৱ কৰিলে— আলিভাৰ সেই যোনিখন আগতকৈ বহুত বেছি প্ৰসাৰিত আৰু বহল (Widen) হৈ পৰিছে। তাইৰ সেই নতুন সংগীজনৰ আৰু চাগে সেই ক’লা পুৰুষজনৰ প্ৰচণ্ড হেঁচাত তাইৰ ভিতৰৰ সেই টান ভাবটো এতিয়া নাই। ভাস্কৰে পৰীক্ষা কৰিবলৈ তাৰ হাতৰ চাৰিটা আঙুলি একেলগে যোনিৰ ভিতৰলৈ সুমুৱাই দিলে। সি আচৰিত হ’ল যে তাৰ চাৰিটা আঙুলি ইমান সহজে (Easily pass) সোমাই গ’ল, যেন সেই ঠাইখিনিয়ে এতিয়া যিকোনো বিশাল আঘাত ল’বলৈ সম্পূৰ্ণ সাজু।
পকৰৰ সেই নিষিদ্ধ যাত্ৰা
আলিভাই যিমানেই আৰ্তনাদ কৰিছিল, ভাস্কৰ সিমানেই তললৈ নামি গ’ল। এতিয়া তাৰ লক্ষ্য আছিল আলিভাৰ সেই পকৰটো (Backside)। আলিভাই যিটো অংশৰ গৌৰৱ কৰিছিল, সেইটো আছিল সঁচাকৈয়ে সুঠাম। ভাস্কৰে যেতিয়া তাৰ জিভাখনেৰে সেই পকৰৰ সৰু আৰু টান ছিদ্ৰটোত মৃদু মৰ্দন কৰিলে, আলিভাৰ মুখৰ পৰা এক অস্ফুট চিঞৰ ওলাই আহিল।
সি দেখিলে যে কেৱল যোনিয়েই নহয়, তাইৰ সেই পকৰটোও আগতকৈ বহুত বেছি পৰিপক্ক আৰু ব্যৱহৃত হৈ পৰিছে। ভাস্কৰৰ জিভাখন লাহে লাহে সেই পকৰৰ ভিতৰলৈ (Tongue enter there) সোমাই গ’ল। আলিভাই বিষ আৰু আনন্দৰ এক মিশ্ৰিত অনুভূতিৰে বিছনাৰ চাদৰখন খামুচি ধৰিলে। তাইৰ সেই পকৰৰ ভিতৰৰ উত্তাপটো ভাস্কৰৰ বাবে এক নতুন আৱিষ্কাৰ আছিল।
কোঠাটোত এতিয়া কেৱল জিভাৰ সেই ছন্দময় শব্দ আৰু আলিভাৰ সেই চুটি চুটি উশাহবোৰ। আলিভাই যিমানেই ‘কমিটেড’ বুলি কৈ নিয়মৰ কথা কৈছিল, ভাস্কৰৰ এই তীব্ৰ আৰু নিপুণ পৰশে সেই সকলো নিয়ম এতিয়া ধুলিস্যাৎ কৰি পেলাইছিল। আলিভাইও যেন নিজৰ দেহৰ এই স্বাধীনতাটো পুনৰবাৰ ভাস্কৰৰ হাতত সঁপি দি এক অজান তৃপ্তি লাভ কৰিছিল।

অলিভাৰ সেই পৰিপক্ক দেহাৰ মায়াত ভাস্কৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বিলীন হৈ পৰিছিল। যোনি আৰু পকৰৰ সেই তীব্ৰ সোৱাদ লোৱাৰ পিছত ভাস্কৰৰ হাতখন লাহেকৈ ওপৰলৈ উঠি আহিল। সি তাইৰ সেই সুঠাম আৰু উন্নত স্তদ যুগলত (Breasts) হাত দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
কিন্তু হাতখন চুবলৈ নৌপাওঁতেই অলিভাই পোনচাটেই তাৰ হাতখন আঁতৰাই দিলে। তাইৰ চকুহাল হঠাৎ বৰ সুৰক্ষাত্মক (Protective) হৈ পৰিল।
নিষিদ্ধ এলেকা আৰু সেই গভীৰ চিন
অলিভা: (গম্ভীৰ মাতেৰে) নহয় ভাস্কৰ, ইমানখিনিলৈকে ঠিক আছিল। কিন্তু এইখন ঠাইত হাত নিদিবা। এইটো কেৱল মোৰ সেই মানুহজনৰ বাবে সংৰক্ষিত (Restricted area)। আৰু সঁচা ক’বলৈ গ’লে, তেওঁৰ ব্যৱহাৰত এই ঠাইখিনি এতিয়া বৰ সংবেদনশীল (Tender) হৈ আছে।
অলিভাই তাইৰ ব্ৰাখনৰ এটা কাষ লাহেকৈ উঠাই দিলে। ভাস্কৰে দেখিলে তাইৰ সেই শুকুলা বুকুত এটা গভীৰ কামোৰৰ চিন (Deep bite mark)। তাইৰ সেই নতুন সংগীজনৰ দাঁতৰ চিনটো এতিয়াও স্পষ্ট হৈ আছিল। অলিভাৰ এই আচৰণ আৰু আনৰ আধিপত্যৰ চিনটো দেখি ভাস্কৰৰ মনত একেলগে এক তীব্ৰ উত্তেজনা আৰু অপমানৰ (Humiliation) ভাৱ জাগি উঠিল। সি বুজি পালে যে অলিভাৰ শৰীৰৰ ওপৰত এতিয়া তাৰ কোনো অধিকাৰ নাই, সি কেৱল এজন ‘বন্ধু’ যিয়ে আনৰ অৱশিষ্টখিনিৰ সোৱাদ লৈছে। কিন্তু এই হীনমন্যতাটোৱে তাক আৰু বেছি কামুক কৰি তুলিলে।
বিচ্ছেদৰ সেই তিতা-মিঠা শেষ
কিছু সময়ৰ পিছত অলিভাই তাক ৰৈ যাবলৈ ক’লে। তাইৰ বাবে এয়াই যথেষ্ট আছিল।
অলিভা: বচ ভাস্কৰ, এতিয়া বন্ধ কৰা। তুমি মোৰ সেই মানুহজন নহয়। তুমি এতিয়াও এজন অচিনাকীৰ দৰেই।
তাই লাহেকৈ নিজৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু কাপোৰ পিন্ধি উঠাৰ পিছত তাই ভাস্কৰৰ ফালে চাই এটা ৰহস্যময় হাঁহি মাৰিলে।
অলিভা: তোমাৰ জিভাৰ কামটো কিন্তু সঁচাকৈয়ে প্ৰশংসনীয়। বিশেষকৈ মোৰ সেই পকৰটোত তুমি যিটো সুখ দিলা, সেইটো বহুত বেলেগ আছিল। কাৰণ মোৰ সেই মানুহজনে সাধাৰণতে তালৈ নাযায়। তেওঁ কেৱল ‘যোনি’ ব্যৱহাৰ কৰিয়েই ভাল পায়। তোমাক ধন্যবাদ এই নতুন সোৱাদটোৰ বাবে।
সেই শেষ জোকোৱা (Teasing)
অলিভাই যাবলৈ সাজু হ’ল। তাইৰ চকু গ’ল ভাস্কৰৰ পেন্টৰ সেই ফুলি থকা অংশটোৰ (Bulge) ফালে। ভাস্কৰ তেতিয়াও চৰম উত্তেজনাৰে কঁপি আছিল। অলিভাই এক উচ্চস্বৰত হাঁহি দিলে।
অলিভা: (দুষ্টালি কৰি) আৰে! তুমি দেখোন এতিয়াও সাজু হৈ আছা? কিন্তু একো কৰিব নোৱাৰি ভাস্কৰ। তুমি মোক হেৰুৱাইছা (You lost me)। মই আজি তোমাক কোনো সহায় কৰিব নোৱাৰোঁ। এতিয়া অকলশৰে ইয়াৰ সমাধান বিচাৰি লোৱা।

আলিভাই দুৱাৰমুখলৈ আগবাঢ়িছিল যদিও হঠাত তাইৰ মনটো অলপ কোমল হৈ পৰিল। ভাস্কৰৰ সেই অসহায় অৱস্থা আৰু সিহঁতৰ একেলগে কটোৱা পুৰণি সুন্দৰ মুহূৰ্তবোৰ তাইৰ চকুৰ আগত ভাহি উঠিল। তাই ঘূৰি চালে। ভাস্কৰৰ সেই তীব্ৰ ব্যাকুলতা দেখি তাইৰ মনত এটা নতুন ধৰণৰ আমোদ জাগি উঠিল।
শেষ উপহাৰ: চকুৰ সন্মুখত সেই তীব্ৰ ক্ৰীড়া
আলিভা: (এট ৰহস্যময় হাঁহিৰে) বাৰু যোৱা, তোমাৰ অৱস্থা দেখি মোৰ অলপ বেয়া লাগিছে। মই তোমাক সহায় কৰিম, কিন্তু মোৰ নিয়মমতে। মই কেৱল বহি চাই থাকিম, আৰু তুমি মোৰ চকুৰ সন্মুখতে নিজৰ কামটো কৰিব লাগিব।
আলিভাই চৰ্ত দিলে যে ভাস্কৰে এতিয়া হস্তমৈথুন কৰিব লাগিব আৰু তাৰ সেই চৰম তৰলখিনি আলিভাৰ ভৰিৰ ওপৰত ঢালিব লাগিব। কিন্তু তাৰ আগতে ভাস্কৰ সম্পূৰ্ণ উলংগ হ’ব লাগিব।
ভাস্কৰে এক মুহূৰ্তও বিলম্ব নকৰিলে। সি লগে লগে নিজৰ কাপোৰবোৰ সোলোোকাই পেলালে। কোঠাটোৰ দৃশ্যটো এতিয়া সঁচাকৈয়ে আচৰিত আছিল— এজন সম্পূৰ্ণ উলংগ পুৰুষ আৰু তাৰ সন্মুখত সম্পূৰ্ণ কাপোৰ পিন্ধি এগৰাকী আধুনিকী নাৰী। এই বিপৰীত দৃশ্যটোৱে (Contrast) পৰিৱেশটো আৰু বেছি কামুক কৰি তুলিলে।
সেই কোমল আৰু ধুনীয়া ভৰি দুখন
আলিভা চকীখনত আৰাম কৰি বহিল আৰু তাইৰ সেই উলংগ আৰু ধুনীয়া ভৰি দুখন (Bare feet) আগবঢ়াই দিলে। আলিভাৰ ভৰি দুখন আছিল একেবাৰে চাফা, কোমল আৰু গুলপীয়া আভা থকা। তাইৰ ভৰিৰ আঙুলিবোৰ আছিল নিখুঁত, যেন কোনো শিল্পীয়েহে গঢ়িছে।
আলিভা: (গম্ভীৰ মাতেৰে) এতিয়া আঁঠু কাঢ়ি বহা। তোমাৰ সেইটো (Organ) মোৰ ভৰিৰ একেবাৰে ওচৰলৈ নিয়া, কিন্তু সাৱধান— ই যেন মোৰ ভৰি স্পৰ্শ নকৰে। কেৱল দূৰৰ পৰা চাই চাই হস্তমৈথুন কৰা।
আলিভাই ভাস্কৰৰ সেই উত্তেজিত অংগটোৰ ফালে এক বিদ্ৰূপৰ চাৱনিৰে চালে।
আলিভা: (হাঁহি মাৰি) এতিয়া মই ভালদৰে মন কৰিছোঁ… তোমাৰ এইটো মোৰ সেই নতুন মানুহজনৰ তুলনাত বহুত সৰু (Much smaller)। কিন্তু তথাপিও কাম চলি যাব। এতিয়া আৰম্ভ কৰা, মোৰ এই ভৰি দুখনৰ বাবে কৰা এতিয়া।
চৰম বি বিস্ফোৰণ
আলিভাৰ সেই অপমানজনক অথচ কামুক কথাবোৰে ভাস্কৰক উন্মাদ কৰি তুলিলে। সি অতি দ্ৰুতগতিৰে নিজৰ হাত চলাবলৈ ধৰিলে। তাৰ চকু আছিল আলিভাৰ সেই ধুনীয়া ভৰিৰ আঙুলিবোৰৰ ওপৰত। আলিভাই চকীখনত বহি এক ৰাণীৰ দৰে সেই দৃশ্য উপভোগ কৰি আছিল। তাইৰ সেই শান্ত অথচ তীব্ৰ চাৱনিয়ে ভাস্কৰক চৰম সীমাৰ ফালে ঠেলি দিলে।
আলিভা: (উত্তেজিত কৰি) কৰা ভাস্কৰ! মোৰ ভৰি দুখন সম্পূৰ্ণৰূপে বগা কৰি দিয়া! মোৰ বাবে কৰা!
হঠাত ভাস্কৰৰ গোটেই দেহাটো ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল। এক তীব্ৰ চিঞৰ (Scream) মাৰি সি নিজৰ চৰম পৰিতৃপ্তি লাভ কৰিলে। তাৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই অহা সেই গাঢ় বগা তৰলখিনি (Ejaculation) আলিভাৰ সেই কোমল ভৰি দুখনৰ ওপৰত চপচপীয়াকৈ পৰিল। আলিভাৰ ভৰিৰ পতা আৰু আঙুলিবোৰ এতিয়া ভাস্কৰৰ সেই ‘উপহাৰ’ৰে ভৰি পৰিল।
আলিভাই এক বিজয়ীৰ হাঁহিৰে নিজৰ ভৰিৰ ফালে চালে। তাই যেন এইটোৱেই বিচাৰিছিল— ভাস্কৰক সম্পূৰ্ণৰূপে নিজৰ ভৰিৰ তলত থকা এজন সেৱকৰ দৰে দেখা।
বিদায়ৰ সেই শেষ মুহূৰ্ত
সকলো শেষ হোৱাৰ পিছত কোঠাটোত এক নিস্তব্ধতা বিয়পি পৰিল। ভাস্কৰ তেতিয়াও অৱশ হৈ মজিয়াত পৰি আছিল। আলিভাই এটা টিছু পেপাৰ (Tissue) আগবঢ়াই দিলে।
আলিভা: এতিয়া এইখিনি চাফা কৰি দিয়া।
ভাস্কৰে অতি ভক্তিৰে টিছু পেপাৰখনেৰে আলিভাৰ ভৰিৰ পৰা সেই প্ৰতিটো টোপাল চাফা কৰি দিলে। আলিভাই নিজৰ ভৰি দুখন আকৌ জোতাৰ ভিতৰত সুমুৱাই ল’লে। তাই থিয় হ’ল আৰু একো নকৈ দুৱাৰৰ ফালে আগবাঢ়িল।
যোৱাৰ আগতে তাই এবাৰ ঘূৰি চালে। “আজিৰ বাবে ধন্যবাদ ভাস্কৰ। হয়তো আকৌ কেতিয়াবা লগ পাম,” এইবুলি কৈ তাই ওলাই গ’ল।
ভাস্কৰ সেই কোঠাটোত অকলশৰে ৰৈ গ’ল। তাৰ গাত এতিয়াও আলিভাৰ সেই ভৰিৰ গোন্ধ আৰু চকুৰ আগত সেই বগা হৈ পৰা ভৰিৰ দৃশ্যটো ভাহি আছিল। সি বুজি পালে যে আলিভাই তাক কেৱল এজন পুৰুষ হিচাপেই নহয়, এজন দাস হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰি থৈ গ’ল।

আলিভাৰ সেই নিৰ্লজ বিদায়ৰ পিছত পুনৰ এক গভীৰ মৌনতাই ভাস্কৰক আৱৰি ধৰিছিল। সি দিনবোৰ কেনেবাকৈ পাৰ কৰিছিল, কিন্তু তাৰ মগজুত এতিয়াও আলিভাৰ সেই কোমল ভৰি দুখন আৰু সেই বগা উপহাৰৰ দৃশ্যবোৰ সজীৱ হৈ আছিল। আলিভাৰ সৈতে যোগাযোগ একেবাৰেই বন্ধ হৈ গৈছিল।
প্ৰায় দহ দিনমান পাৰ হোৱাৰ পিছত, এদিন মাজনিশা হঠাত ভাস্কৰৰ ফোনটো বাজি উঠিল। এটা হোৱাটচএপ মেছেজ।
আলিভা!
মেছেজটো খোলার লগে লগে ভাস্কৰৰ চকু কপালত উঠিল। কোনো কথা-বতৰা নাই, আলিভাই পোনপোটেই এটা ভিডিঅ’ পঠিয়াইছে।
অধ্যায় ৯: ক’লা চিকাৰীৰ তীব্ৰ গৰ্জন
ভিডিঅ’টো আছিল অত্যন্ত তীব্ৰ আৰু উন্মাদনাময়। ভিডিঅ’ত আলিভাই আগতে বৰ্ণনা কৰা সেই ক’লা আৰু পেশীবহুল (Black bull) পুৰুষজনৰ সৈতে এক আদিম ক্ৰীড়াত মত্ত হৈ আছিল। পুৰুষজনৰ মুখখন অস্পষ্ট (Blurred) আছিল যদিও তাৰ সেই বিশাল আৰু ক’লা শৰীৰটোৱে আলিভাৰ সেই শুকুলা আৰু তন্বী দেহটোক সম্পূৰ্ণৰূপে গিলি পেলাইছিল। এয়া আছিল এক সম্পূৰ্ণ বন্য (Wild) দৃশ্য।